IV KZ 11/57

SentencjaSąd Najwyższy na posiedzeniu niejawnym, po rozpoznaniu zażalenia Prokuratora Wojewódzkiego w Krakowie na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 28 grudnia 1956 r. w sprawie przeciwko Stefanowi S. i innym oskarżonym z art. 29 m.k.k., 241 i 252 k.k., postanowił uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać Sądowi Wojewódzkiemu w Krakowie do dalszego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneJak wynika z treści zaskarżonego postanowienia, Sąd Wojewódzki na posiedzeniu niejawnym przeprowadził analizę materiału dowodowego wskazanego w akcie oskarżenia i doszedłszy na tej podstawie do wniosku, że czyn zarzucony Stefanowi S. nosi charakter typowo chuligańskiej i pijackiej awantury wywołanej pod wpływem nadużycia alkoholowego i nie zawiera znamion przestępstwa z art. 29 m.k.k., postanowił zwrócić akta Prokuratorowi Wojewódzkiemu w Krakowie celem zmiany kwalifikacji aktu oskarżenia i wniesienia aktu oskarżenia do właściwego Sądu Powiatowego.Zażalenie Prokuratora Wojewódzkiego jest zasadne. Z przepisów art. 249 i nast.k.p.k. wynika, że zwrot aktu oskarżenia prokuratorowi może nastąpić tylko wówczas, gdy nie odpowiada on warunkom formalnym, albo gdy zachodzi konieczność uzupełnienia śledztwa lub dochodzenia; gdy natomiast sąd dojdzie na posiedzeniu niejawnym do przekonania, że kwalifikacja prawna czynu zawarta w akcie oskarżenia jest niewłaściwa i przy przyjęciu innej kwalifikacji zmieniłaby się właściwość rzeczowa sądu, wówczas sąd jako nie związany kwalifikacją prawną aktu oskarżenia może przekazać sprawę wedle właściwości.Spośród zagadnień podlegających rozważeniu na posiedzeniu niejawnym między innymi może być zagadnienie, czy zebrany w śledztwie materiał uzasadnia akt oskarżenia i czy akt oskarżenia wyczerpuje w całości materiały śledztwa.Ocena sprawy na posiedzeniu niejawnym odbywa się w innym zakresie, aniżeli ocena przy merytorycznym jej rozpoznaniu na rozprawie. Zadaniem posiedzenia niejawnego jest zbadanie, czy dowody zebrane w sprawie uzasadniają zarzuty aktu oskarżenia, nie może być natomiast zadaniem tego posiedzenia merytoryczna ocena tych dowodów. Rozważania sądu na posiedzeniu niejawnym winny zatem skoncentrować się na zagadnieniu, czy zarzuty aktu oskarżenia są dostatecznie uzasadnione, nie zaś czy są udowodnione. W niniejszej sprawie Sąd Wojewódzki wdał się w merytoryczną ocenę dowodów przed rozprawą, co jest niedopuszczalne.Z tych powodów należało orzec jak w sentencji postanowienia.