IV KZ 50/66

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia K. Dobesz.Sędziowie: L. Chmielewski, A. Kafarski (sprawozdawca).Prokurator Generalnej Prokuratury: T. Dąbrowski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Romana L., skazanego z art. 4 § 1 m.k.k., art. 133 § 1 k.k., art. 132 § 1 k.k. i z art. 150 § 1 k.k., po rozpoznaniu zażalenia obrońcy oskarżonego na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Białymstoku z dnia 13 lipca 1965 r., postanowiłzażalenie to pozostawić bez uwzględnienia.Sąd Wojewódzki w Białymstoku postanowieniem z dnia 13 lipca 1965 r. nie uwzględnił wniosku obrońcy oskarżonego o wydanie wyroku łącznego obejmującego kary orzeczone w wyrokach:1) Sądu Wojewódzkiego w Białymstoku z dnia 17 września 1963 r. nr K 68/63 za czyn popełniony w czasie od 19 marca do 29 czerwca 1959 r. - w wymiarze sześciu lat więzienia.2) Sądu Powiatowego w Białymstoku z dnia 21 lutego 1964 r. nr Kp 1328/63 za czyny popełnione w dniu 13 lutego 1963 r. - w wymiarze 1 roku i sześciu miesięcy więzienia oraz siedmiu miesięcy więzienia (na podstawie obu tych kar oskarżonemu tymże wyrokiem została wymierzona kara łączna dwóch lat więzienia).3) Sądu Powiatowego w Białymstoku z dnia 1 marca 1961 r. nr Kp 234/61 za czyn popełniony w dniu 30 listopada 1959 r. - w wymiarze sześciu miesięcy aresztu.Odmawiając wydania wyroku orzekającego o połączeniu kar wymierzonych wszystkimi wyżej wymienionymi wyrokami, Sąd Wojewódzki wyjaśnił, że kary orzeczone wyrokami wymienionymi pod pkt 1 i 2 zostały już połączone (wyrok Sądu Wojewódzkiego w Białymstoku z dnia 27 października 1964 r. nr IV K 57/64). W związku z tym Sąd Wojewódzki podkreślił, że wydanie nowego wyroku łącznego - ze względu na daty popełnienia przestępstw objętych poszczególnymi wyrokami - mogłoby objąć przestępstwa, co do których zapadły wyroki wymienione w punkcie pierwszym i trzecim. Wyrok zaś wymieniony w punkcie drugim musiałby w takim wypadku być oddzielnie wykonany, co byłoby niekorzystne dla oskarżonego ze względu na wysokość kar orzeczonych w wyrokach wymienionych w punkcie drugim i trzecim.Wymienione na wstępie postanowienia zaskarżył obrońca oskarżonego, zarzucając obrazę art. 1 pkt 1 dekretu z dnia 20 lipca 1964 r. o amnestii i art. 35 k.k.W konkluzji zażalenie wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia (zażalenie, nazwane rewizją, nazywa je wyrokiem) i darowanie oskarżonemu z mocy amnestii kary sześciu miesięcy aresztu wymierzonej w sprawie Kp 234/61.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd:W postępowaniu, o którym mówi art. 26 k.p.k. sąd ma obowiązek zbadania, czy zachodzą warunki wymienione w art. 35 k.k., nie może zaś rozstrzygać o kwestiach, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia w poszczególnych sprawach. Rozstrzygnięcie takie należy bowiem zawsze do sądu, do którego właściwości należy dana sprawa. W tych warunkach wyjaśnienie, czy kara orzeczona wyrokiem Sądu Powiatowego w Białymstoku nr Kp 234/61 została wykonana i czy należy do niej zastosować postanowienia dekretu z dnia 20 lipca 1964 r. o amnestii, leży w kompetencji Sądu Powiatowego w Białymstoku (art. 416 k.p.k. i art. 12 cytowanego dekretu o amnestii).Podkreślić należy ponadto nielogiczność wniosku i zażalenia złożonych w sprawie niniejszej. Wniosek bowiem domaga się wydania wyroku łącznego, zażalenie zaś wnosi o darowanie oskarżonym kary orzeczonej wyrokiem Kp 234/61. W razie więc uwzględnienia zażalenia stałoby się bezprzedmiotowe orzekanie o karze łącznej.Ze względu na powyższe Sąd Najwyższy nie rozpoznał wniosku o stwierdzenie, że kara w wyroku Kp 234/61 nie została wykonana, i nie zastosował do niej amnestii, gdyż oba te żądania wychodzą poza zakres kognicji w sprawie o wydanie wyroku orzekającego o karze łącznej. Mimo to jednak Sąd Najwyższy zażalenie obrońcy oskarżonego rozpoznał merytorycznie, gdyż poza wskazanymi wyżej niedopuszczalnymi wnioskami zawiera ono również zarzut obrazy art. 35 k.k. Zarzut ten w zażaleniu nie został uzasadniony, jednakże w świetle argumentów podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia jest on nietrafny.