Rw 1124/73

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk Z. Furtak. Sędziowie: ppłk W. Morawski, ppłk W. Sygnet (del. Sądu Woj.) (sprawozdawca).Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: mjr W. Kubala.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 1974 r. na rozprawie sprawy Stanisława W., skazanego nieprawomocnie z art. 156 § 1 k.k. w związku z art. 59 § 1 k.k. na karę 1 roku pozbawienia wolności, z powodu rewizji wniesionej przez prokuratora na niekorzyść oskarżonego od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 4 grudnia 1973 r.nie uwzględnił rewizji prokuratora i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Uzasadnienie faktyczne(...) Zaskarżonym wyrokiem oskarżony Stanisław W. uznany został za winnego tego, że w dniu 22 lipca 1973 r. w N1dopuścił się czynu o charakterze chuligańskim przez to, iż będąc w stanie nietrzeźwości uderzył kilkakrotnie ręką w twarz, a następnie kopnął Zygmunta M., w wyniku czego spowodował u niego złamanie kości nosa oraz stłuczenie głowy i czoła, co naruszyło czynności tych narządów na okres powyżej 7 dni.Prokurator w złożonej na niekorzyść oskarżonego rewizji zarzuca wyrokowi obrazę prawa materialnego i wymierzenie oskarżonemu rażąco łagodnej kary oraz w związku z tym wnosi o przyjęcie jako kumulatywnej kwalifikacji prawnej czynu przepisu art. 318 k.k. i podwyższenie kary do 2 lat aresztu wojskowego z orzeczeniem nawiązki na rzecz PCK w wysokości 2.000 zł.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Chybiony jest zarzut skarżącego, jakoby sąd pierwszej instancji dopuścił się obrazy prawa materialnego, pomijając w kwalifikacji prawnej popełnionego przez oskarżonego przestępstwa przepis art. 318 k.k.Występek określony w art. 318 k.k. nie tkwi immanentnie w popełnionym publicznie czynie wyczerpującym znamiona innego przestępstwa. Kumulowanie innych przepisów ustawy karnej z przepisem art. 318 k.k. wymaga spełnienia określonych warunków, które pozwolą ocenić całość przestępnego zdarzenia nie tylko w kontekście naruszenia konkretnego przepisu ustawy karnej, ale też jako zachowania się sprawcy uwłaczającego honorowi wojska i godności munduru.Samo bowiem publiczne dokonanie przez żołnierza jednego umyślnego występku, nawet o charakterze chuligańskim, wyczerpującego znamiona określonego przestępstwa bez jakichkolwiek ubocznych skutków w postaci drastycznego zakłócenia porządku publicznego o szerszych rozmiarach lub innego szczególnie kompromitującego zachowania się sprawcy (odrażający wygląd, używanie wulgarnych słów itp) nie powoduje automatycznie naruszenia normy prawnej określonej w art. 318 k.k.Wyrażony pogląd nie pozostaje w sprzeczności ze stanowiskiem Izby Wojskowej Sądu Najwyższego, zajętym m.in. w wyroku z dnia 8 maja 1971 r. - Rw 472/71.Oskarżony Stanisław W., co wynika z prawidłowych ustaleń sądu pierwszej instancji, zarówno przed, jak i po popełnieniu występku określonego w art. 156 § 1 k.k. zachowywał się spokojnie, nie szukał z nikim zwady i swoim wyglądem nie powodował ujemnej oceny ze strony otoczenia. Czynu karalnego w stosunku do pokrzywdzonego dokonał wprawdzie publicznie, ale w czasie zdarzenia to trwało bardzo krótko i nie spowodowało żadnych ubocznych ujemnych zjawisk w postaci zakłócenia zabawy, awantury czy też bójki.W tym stanie rzeczy instancja rewizyjna nie znalazła podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie poprawienia kwalifikacji prawnej popełnionego przez oskarżonego przestępstwa.Również za niesłuszny należy uznać zarzut wymierzenia oskarżonemu rażąco łagodnej kary. Sąd pierwszej instancji uwzględnił wszystkie istotne okoliczności obciążające, które w konfrontacji z istniejącymi w sprawie okolicznościami łagodzącymi, jak nienaganny tryb życia oskarżonego do czasu popełnienia przestępstwa, jego pozytywna osobowość rokująca realną nadzieję szybkiej reedukacji oraz to, że doznane przez pokrzywdzonego obrażenia ciała i związane z tym naruszenie narządu ciała tylko minimalnie przekroczyło czas powyżej 7 dni (sam pokrzywdzony twierdzi, że chorował tylko 8 dni) i nie spowodowało dalszych przykrych komplikacji w zdrowiu pokrzywdzonego, nie uzasadniają podwyższenia wymierzonej oskarżonemu kary.