Rw 1153/63

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk J. Badecki.Sędziowie: ppłk H. Kostrzewa (sprawozdawca), ppłk A. Kruszka.Prokurator: mjr J. Burzyński.SentencjaSąd Najwyższy rozpoznał na posiedzeniu niejawnym, na skutek skargi rewizyjnej obrońcy, sprawę Jana S. skazanego wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w Olsztynie z dnia 11 września 1963 r. za przestępstwo z art. 30 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. o zwalczaniu alkoholizmu na karę 6 miesięcy aresztu z utratą prawa prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 1 roku za to, że "w dniu 2 czerwca 1962 r. około godz. 22 w N. sprowadził nieumyślnie niebezpieczeństwo katastrofy w komunikacji lądowej przez to, że prowadząc motocykl marki "Jawa" w stanie nietrzeźwości, zderzył się z jadącym z przeciwnego kierunku na motocyklu Stanisławem P., wskutek czego ten ostatni doznał ciężkiego uszkodzenia ciała w postaci wstrząsu mózgu, złamania kości czołowej prawej i innych obrażeń".Obrońca w skardze rewizyjnej wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku przez orzeczenie warunkowego zawieszenia wykonania kary.Sąd Najwyższy postanowił nie uwzględnić skargi rewizyjnej obrońcy i wyrok Wojskowego Sądu Garnizonowego w Olsztynie z dnia 11 września 1963 r. w sprawie Jana S. pozostawić w mocy.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd: Prawidłowo ustalone przez Sąd I instancji okoliczności faktyczne wskazują, iż oskarżony Jan S. dopuścił się przestępstwa o dużym ciężarze gatunkowym i znacznej szkodliwości społecznej. Po wprawieniu się w stan nietrzeźwości (1,3‰ alkoholu we krwi), oskarżony prowadził ulicami miasta motocykl w sposób urągający podstawowym zasadom bezpieczeństwa ruchu. Mimo że było już ciemno, oskarżony nie korzystał ze świateł motocykla i jadąc środkiem jezdni, rozwinął nadmierną, niebezpieczną szybkość rzędu 70-80 km/godz. Ta brawurowa jazda oskarżonego doprowadziła do wypadku (najechania na inny motocykl), w którym Stanisław P. doznał ciężkiego uszkodzenia ciała, a Ryszard T. i sam oskarżony - lekkich obrażeń ciała.Jest rzeczą oczywistą, że wymienione okoliczności towarzyszące popełnieniu przestępstwa przez oskarżonego nie mogą nie rzutować ujemnie na wysokość wymierzonej mu kary. Tak też zostały one ocenione przez Sąd I instancji. Oskarżonemu została jednak wymierzona kara umiarkowana, na co niewątpliwie duży wpływ miały omówione w wyroku okoliczności łagodzące. Wysuwanie tych samych okoliczności łagodzących w skardze rewizyjnej i uzasadnianie nimi potrzeby dalszego złagodzenia kary wymierzonej oskarżonemu jest nieuzasadnione. Uwzględnienie wniosku rewizji doprowadziłoby bowiem do zachwiania wewnętrznej spoistości wyroku i oznaczałoby przyznanie priorytetu okolicznościom łagodzącym nad bardzo poważnymi okolicznościami obciążającymi, z których na pierwszy plan wysuwa się fakt popełnienia przestępstwa w stanie nietrzeźwości.W sprawach o przestępstwa drogowe stwierdzenie stanu nietrzeźwości kierowcy, powodującego zawiniony przez niego wypadek drogowy, powinno z reguły prowadzić do wniosku, że sprawca nie zasługuje na warunkowe zawieszenie wykonania kary. Jest rzeczą powszechnie znaną, że istnieje kategoryczny zakaz prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie wskazującym na użycie alkoholu, a tym bardziej w stanie nietrzeźwości. Skoro mimo to kierowca prowadzi pojazd po uprzednim wprawieniu się w stan nietrzeźwości i wskutek tego powoduje wypadek, to brak jest przesłanek do przyjęcia trafnej prognozy, że warunkowe skazanie będzie stanowiło wystarczającą represję karną zarówno z punktu widzenia prewencji szczególnej, jak i ogólnej.