Rw 175/72

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk S. Mendyka. Sędziowie: płk W. Sieracki (sprawozdawca), ppłk C. Gajewski.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: kpt. R. Krajewski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 7 marca 1972 r. na rozprawie sprawy Tadeusza B., skazanego nieprawomocnie za przestępstwo z art. 234 § 1, 235, 236, 182 i z art. 318 w związku z art. 59 § 1 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności, z powodu rewizji wniesionej przez prokuratora Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w N. od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 20 stycznia 1972 r., w uwzględnieniu rewizji prokuratorazmienił powołany wyrok przez podwyższenie wymierzonej oskarżonemu Tadeuszowi B. kary do 3 lat pozbawienia wolności i z tą zmianą wyrok ten pozostawił w mocy.Uzasadnienie faktyczne(...) Waga szkodliwości społecznej działania oskarżonego była poważna, co wynika chociażby z faktu, że całość jego przestępnego zachowania się, ocenionego trafnie jako jeden czyn i w związku z tym stanowiącego jedno przestępstwo, wyczerpuje znamiona określone w kilku przepisach (poprzednio wskazanych) ustawy karnej i z tego względu podlega - zgodnie z nakazem zawartym w art. 10 § 2 k.k. - tzw. kumulatywnej kwalifikacji prawnej. W związku z tym należy podkreślić, że znaczenie przewidzianej w kodeksie karnym konstrukcji kumulatywnego zbiegu przepisów ustawy (art. 10 § 2) nie ogranicza się tylko do formalno-prawnego ujęcia powstałego w rzeczywistości stanu faktycznego, lecz polega także na odzwierciedleniu merytorycznej treści czynu wskazując na to, że sprawca dopuścił się zamachu na kilka dóbr (interesów) pozostających pod ochroną prawa, co w konsekwencji wyraża większy ładunek społecznego niebezpieczeństwa przestępnego zachowania się sprawcy, rzutujący z kolei na wymiar kary. Jeżeli zatem sprawca swoim przestępnym zachowaniem się, ocenionym jako jeden czyn, dopuszcza się zamachu na kilka dóbr znajdujących się pod ochroną różnych przepisów ustawy karnej, to czyn taki - chociaż stanowi jedno przestępstwo - znamionuje się z reguły większym stopniem społecznego niebezpieczeństwa aniżeli czyn godzący tylko w jedno dobro prawne i mieszczący się całkowicie w ramach jednego tylko przepisu ustawy karnej. Na tle tych stwierdzeń należy uznać, że podlegający kumulatywnej kwalifikacji czyn stanowiący zamach na kilka dóbr pozostających pod ochroną prawa powinien z reguły pociągać za sobą surowsze ukaranie sprawcy, aniżeli miałoby to miejsce w sytuacji, gdy sprawca, naruszając tylko jeden przepis ustawy karnej, dopuszcza się zamachu na jedno tylko dobro prawne.Oskarżony, zachowując się w sposób na wstępie opisany, dokonał zamachu na kilka dóbr prawnych, a mianowicie pozostających pod ochroną przepisów art. 234 § 1, 235, 236, 182 i 318 k.k. Wprawdzie Sąd I instancji w uzasadnieniu wymiaru kary przytoczył tę okoliczność, jednakże nie znalazła ona dostatecznego odbicia w wysokości wymierzonej oskarżonemu kary, skoro kara ta - mimo istnienia przytoczonych w zaskarżonym wyroku okoliczności obciążających - grawituje raczej ku dolnej granicy ustawowego zagrożenia (minimum ustawowego zagrożenia przy uwzględnieniu chuligańskiego charakteru czynu wynosi 9 miesięcy pozbawienia wolności) i jest znacznie niższa od średniej rozpiętości sankcji karnej określonej w przepisie art. 234 § 1 k.k., przewidującym karę do 8 lat pozbawienia wolności.W tych warunkach, choćby się nawet w znacznym stopniu uwzględniło przytoczone w zaskarżonym wyroku okoliczności przemawiające na korzyść oskarżonego, stwierdzić należy, że w świetle przedstawionych wyżej faktów, wskazujących na znaczną zawartość ładunku społecznego niebezpieczeństwa w przestępnym zachowaniu się oskarżonego, wymierzona mu kara jest rażąco łagodna, co uzasadnia uwzględnienie rewizji prokuratora i podwyższenie wymierzonej oskarżonemu kary do 3 lat pozbawienia wolności.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.