Rw 19/85

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk S. Wojtczak. Sędziowie: płk J. Jeż (sprawozdawca), płk J. Juszczak.Wiceprokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej płk J. Jaroń.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 1985 r. na rozprawie sprawy Edwarda M., skazanego nieprawomocnie za przestępstwa określone w art. 231 ust. 3 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony PRL (Dz. U. z 1984 r. Nr 7, poz. 31) na karę 2 lat pozbawienia wolności, z powodu rewizji wniesionej przez podprokuratora Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w N. na niekorzyść oskarżonego od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 19 grudnia 1984 r.,uwzględniając rewizję prokuratora, zaskarżony wyrok w sprawie Edwarda M. zmienił przez podwyższenie wymiaru kary do 3 lat pozbawienia wolności. (...).Uzasadnienie faktyczne(...) W rewizji złożonej na niekorzyść oskarżonego prokurator zarzucił sądowi pierwszej instancji wymierzenie oskarżonemu rażąco niewspółmiernie łagodnej kary w stosunku do stopnia jego winy i szkodliwości społecznej przypisanego mu czynu, w związku z czym domagał się zmiany zaskarżonego wyroku przez zaostrzenie kary z 2 do 3 lat pozbawienia wolności.Po wysłuchaniu wniosku przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej, popierającego rewizję,Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył w tej sprawie, co następuje:Stosownie do treści art. 50 § 1 k.k istotnymi dyrektywami wymiaru kary są zarówno stopień społecznego niebezpieczeństwa czynu, jak i cele kary w zakresie jej społecznego oddziaływania oraz związane z tym potrzeby kształtowania zdyscyplinowanych postaw.W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sąd pierwszej instancji słusznie podkreślił znaczny stopień szkodliwości społecznej tkwiący w czynie przypisanym oskarżonemu, który spotępowany został jeszcze nagminnością tego rodzaju przestępstw, ale wymierzając karę zbliżoną do dolnego progu ustawowego zagrożenia nie wyciągnął z tego należytych wniosków.Stypizowane w art. 231 ust. 3 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony PRL czyny, polegające na niezgłoszeniu się poborowych do pełnienia zasadniczej służby w oddziałach obrony cywilnej w celu trwałego uchylania się od tych służb, niezależnie od motywów działania, znamionują się zawsze dużym stopniem społecznego niebezpieczeństwa, gdyż godzą w podstawy obronności kraju. Dlatego też częstotliwość występowania tego rodzaju czynów nie może pozostać bez wpływu na represjonowanie sprawców. Im większa dynamika wzrostu tych przestępstw, tym surowsze powinny zapadać kary, które przy braku istotnych okoliczności łagodzących powinny oscylować co najmniej wokół średniego progu ustawowego zagrożenia. Zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdzenie o nagminności omawianych czynów nie jest tylko retorycznym zwrotem (...).(...) Z tych powodów Sąd Najwyższy - w pełni podzielając rewizję prokuratora - zaostrzył oskarżonemu Edwardowi M. wymiar kary do granic na wstępie wskazanych, tym bardziej że na tle omówionych dyrektyw wymiaru kary sąd pierwszej instancji zdecydowanie przecenił okoliczności łagodzące wiążące się z dobrą opinią środowiskową oskarżonego i jego wychowaniem w rodzinie wyznawców grupy religijnej "Świadków Jehowy".