Rw 267/79

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk W. Sierocki. Sędziowie: płk S. Mendyka (sprawozdawca), mjr T. Kacperski (sędzia s. wojsk. deleg.).Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk. E. Wiącek.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 1979 r. na rozprawie sprawy Adama P., nieprawomocnie skazanego za przestępstwo określone w art. 188 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony PRL (Dz. U. Nr 44, poz. 220 z późn. zm.) na karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 9 lipca 1979 r., uwzględniając rewizję obrońcy, zmienił zaskarżony wyrok przez złagodzenie, na podstawie art. 57 § 2 i § 3 pkt 2 k.k., wymierzonej oskarżonemu kary do 6 miesięcy pozbawienia wolności.Uzasadnienie faktyczne(...) Obrońca w rewizji podniósł zarzut wymierzenia oskarżonemu kary rażąco surowej i na tej podstawie wniósł o zmianę wyroku przez warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary.Uzasadnienie prawnePo wysłuchaniu obrońcy, popierającego rewizję, a także przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej, który wnosił o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy, Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Nie wszystkie argumenty rewizji, podniesione w celu uzasadnienia wniosku o zastosowanie wobec oskarżonego instytucji określonej w art. 73 § 1 k.k., są trafne i przekonujące (...).(...) Konstatacja ta nie oznacza jednak, że rewizja w ogóle nie jest zasadna. O ile bowiem, jak to wyżej wywiedziono, brak podstaw do warunkowego zawieszenia wykonania wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności, o tyle stwierdzić należy, iż rozmiar orzeczonej kary, na tle ustalonych w sprawie okoliczności, wskazuje na rażącą jej surowość w stosunku do stopnia szkodliwości społecznej czynu sprawcy.Wprawdzie do bytu przestępstwa określonego w art. 188 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony PRL obojętną jest rzeczą, czy sprawca tego przestępstwa powołany został do odbycia służby wojskowej, czy też tylko ćwiczeń rezerwy, a także to, przez jaki okres sprawca miał tę służbę lub ćwiczenia odbywać. Nie ulega wszakże - z drugiej strony - wątpliwości, że przy tego rodzaju przestępstwie trwałym nie jest rzeczą obojętną dla oceny stopnia jego szkodliwości społecznej okres, przez jaki sprawca trwał lub zamierzał trwać w stanie przestępnym. Im okres ten był lub miał być dłuższy, tym większy będzie ów stopień społecznej szkodliwości czynu, a im krótszy - tym z kolei mniejszy.W tej konkretnej sprawie oskarżony, który nigdy dotąd służby wojskowej nie pełnił (korzystał w przeszłości z odroczeń jako jedyny żywiciel rodziny), powołany został nie do służby wojskowej w pełnym lub skróconym rozmiarze, lecz do odbycia ćwiczeń rezerwy w rozmiarze zaledwie 25 dni. Już tylko z tego względu uznać należy, że stopień społecznej szkodliwości popełnionego przezeń przestępstwa nie rysuje się jako znaczny, porównywalny np. z sytuacją, gdy sprawca miałby odbywać ćwiczenia rezerwy w pełnym rozmiarze, nie mówiąc już o powołaniu go do odbycia znacznie dłużej trwać mającej służby wojskowej.Ta okoliczność, w powiązaniu z tym, że na oskarżonym ciążą obowiązki alimentacyjne wobec swego nieletniego dziecka, a po powtórnym zawarciu związku małżeńskiego także wobec nowo założonej rodziny, jak też z tym, że dotychczas, zajmując się wykonywaniem społecznie użytecznej pracy, zachowywał się on w miejscu pracy i w swoim środowisku należycie - wskazuje na to, iż wymierzoną oskarżonemu karę należy uznać za rażąco surową, a ponadto że kara orzeczona nawet w najniższym ustawowym rozmiarze byłaby także rażąco surowa na tle określonych przepisem art. 50 § 1 k.k. dyrektyw jej wymiaru. Dlatego też, powyższe mając na uwadze, doszedł Sąd Najwyższy do przekonania, iż należy wobec oskarżonego zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary i stosownie do wskazań art. 57 § 3 pkt 2 k.k. orzec tę karę w najniższym dopuszczalnym rozmiarze, uznając ją za współmierną do stopnia szkodliwości społecznej popełnionego przez sprawcę czynu i spełniającą zarazem wobec niego cele tak w zakresie indywidualnego, jak i społecznego oddziaływania.W tym stanie rzeczy orzekł Sąd Najwyższy jak w treści swego wyroku.