Rw 195/66

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk Z. Wizelberg. Sędziowie: ppłk H. Kostrzewa (sprawozdawca), płk A. Porzecki.Prokurator: mjr J. Mielczarek.SentencjaSąd Najwyższy rozpoznał na posiedzeniu niejawnym, na skutek skargi rewizyjnej obrońcy, sprawę Czesława S., skazanego wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w Olsztynie z dnia 15 lutego 1966 r. za przestępstwo z art. 24 § 1 k.k.W.P. w związku z art. 2 § 1 i 2 lit. b) i art. 6 lit. b ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. o odpowiedzialności karnej za przestępstwa przeciw własności społecznej na karę 1 roku i 6 miesięcy więzienia oraz 1.000 zł grzywny za to, że "będąc już uprzednio skazany prawomocnym wyrokiem sądu za kradzież mienia społecznego dokonaną z włamaniem, po odbyciu prawie w całości kary, przed upływem pięciu lat, w dniu 13 października 1965 r. w N., w zamiarze dokonania kradzieży pieniędzy, włamał się do kiosku nr 6, której to kradzieży nie dokonał, albowiem nie znalazł pieniędzy i został zatrzymany".Obrońca w skardze rewizyjnej wnosił o złagodzenie wymierzonej oskarżonemu kary wywodząc, że kara jest niewspółmiernie surowa, że przyczyną włamania się oskarżonego do kiosku była potrzeba zdobycia pieniędzy na bilet powrotny do jednostki, że w kiosku, do którego się oskarżony włamał, nie było towaru ani pieniędzy, że spowodowana przez niego szkoda była znikoma i wreszcie że oskarżony jest ociężałym umysłowo nałogowym alkoholikiem.Sąd Najwyższy postanowił nie uwzględnić skargi rewizyjnej obrońcy i wyrok Wojskowego Sądu Garnizonowego w Olsztynie z dnia 15 lutego 1266 r. w sprawie Czesława S. pozostawić w mocy.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd:Skarga rewizyjna obrońcy nie jest zasadna.Podniesione w rewizji okoliczności były już przedmiotem rozważań Sądu I instancji i znalazły swe odzwierciedlenie w wymiarze kary. Właśnie w wyniku uwzględnienia okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego Sąd I instancji orzekł karę, której w żadnym razie nie można uznać za niewspółmiernie surową.Pierwszorzędne znaczenie dla wymiaru kary ma bowiem fakt, że oskarżony Czesław S. był już karany sądownie za przestępstwa przeciwko mieniu, w tym raz za zamach na mienie społeczne, popełniony w identycznych co w niniejszej sprawie okolicznościach (również włamanie do kiosku), oraz dwa razy za przestępstwa przeciwko mieniu indywidualnemu. Wprawdzie poprzednia karalność sądowa za zagarnięcie mienia społecznego lub indywidualnego stanowi przede wszystkim okoliczność kwalifikującą (ze względu na zastosowanie przepisu art. 6 ustawy o odpowiedzialności karnej za przestępstwa przeciw własności społecznej), jednakże fakt recydywy wielokrotnej, jaki ma miejsce w niniejszej sprawie, powinien stanowić ponadto okoliczność obciążającą.