V K 135/62

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Bogusławski (sprawozdawca).Sędziowie: M. Budzianowski, J. Dorsz, J. Dziowgo, T. Krokosz, J. Majewski, R. Staszkiewicz.Prokurator: F. Przyjemski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Jana O. oskarżonego z art. 2 § 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228), po rozpoznaniu założonej przez Prokuratora Generalnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej rewizji nadzwyczajnej od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Olsztynie z dnia 23 lutego 1961 r. utrzymanego w mocy wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 4 września 1961 r., na zasadzie art. 384 pkt 2, 394-396 k.p.k.zmienił zaskarżone wyroki w orzeczeniu o karze grzywny wymierzonej Janowi O. (...)Jan O. został oskarżony o to, że w O., jako kierownik Hotelu O. - Przedsiębiorstwa Budownictwa Miejskiego, przywłaszczył sobie kwotę około 51.000 zł, pochodzącą z zainkasowanych czynszów mieszkaniowych.Sąd Wojewódzki w Olsztynie wyrokiem z dnia 23 lutego 1961 roku uznał Jana O. za winnego dokonania zarzuconego mu czynu, z tą jednak zmianą, że zagarnął on kwotę około 42.000 zł, i za ten czyn na podstawie art. 2 § 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228), przy zastosowaniu art. 47 § 1 lit. c) k.k., skazał Jana O. na karę 3 lat więzienia z zaliczeniem aresztu tymczasowego, 5.000 zł grzywny oraz orzekł utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okres 2 lat.Od tego wyroku założył rewizję Prokurator Wojewódzki oraz oskarżony Jan O.Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy w dniu 4 września 1961 roku wyrok Sądu Wojewódzkiego utrzymał w mocy.Od powyższych wyroków w części dotyczącej orzeczenia o wymiarze grzywny Janowi O. założył Prokurator Generalny Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej rewizję nadzwyczajną, zarzucając rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu Janowi O. kary grzywny w stosunku do szkodliwości społecznej popełnionego przez niego przestępstwa, i wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku oraz utrzymującego go w mocy wyroku Sądu Najwyższego - przez wymierzenie oskarżonemu Janowi O. za przypisane mu przestępstwo znacznie surowszej kary grzywny.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny: Wymierzona oskarżonemu Janowi O. kara grzywny jest rażąco niewspółmierna w stosunku do stopnia szkodliwości społecznej popełnionego przez niego przestępstwa i nie stwarza takiej dolegliwości, jaka dla resocjalizacji oskarżonego - obok kary pozbawienia wolności - jest konieczna.Przy przestępstwach przeciwko mieniu społecznemu ustawa przewiduje grzywnę jako karą zasadniczą obok kary pozbawienia wolności. Grzywna powinna więc stanowić istotny element represji karnej z ukształtowaniem jej wysokości wedle wymagań prewencji karnej, z zastosowaniem tych samych kryteriów, jakie uwzględnia się przy wymiarze kary pozbawienia wolności. Biorąc pod uwagę wysokość wyrządzonej przez oskarżonego Jana O. szkody (42.000 zł) oraz sposób jego działania, należy uznać, iż wymierzona mu przez Sąd Wojewódzki grzywna (5.000 zł) jest rażąco niska. Wymierzonej przez Sąd Wojewódzki grzywny nie mogą usprawiedliwić okoliczności łagodzące przytoczone na uzasadnienie wymiaru kary, skoro przyjąć wypada, że przywłaszczona gotówka powiększyła majątek skazanego (...).