V KO 27/60
UchwałaIzba Karna1960-12-22
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy bezprawne użytkowanie mienia społecznego, połączone z częściowym zużyciem i obniżeniem jego wartości, przy jednoczesnym osiągnięciu przez sprawcę korzyści majątkowej lub osobistej, stanowi zagarnięcie mienia społecznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r.?Ratio decidendi
Samowolne użytkowanie mienia społecznego, które nie narusza jego istoty (salva rei substantia), zasadniczo nie stanowi zagarnięcia mienia społecznego i może być wykroczeniem z art. 57 prawa o wykroczeniach, przestępstwem z art. 286 k.k. lub przewinieniem dyscyplinarnym. Zagarnięcie mienia społecznego ma miejsce, gdy bezprawne użytkowanie pociąga za sobą trwałe uszczuplenie tego mienia (np. zużycie materiałów pędnych, energii, części mechanizmów) i sprawca działa w zamiarze przysporzenia sobie lub komu innemu korzyści majątkowych w związku z tymi uszczupleniami.Stan faktyczny
Sąd Najwyższy rozpatrywał kwestię prawną dotyczącą kwalifikacji prawnej samowolnego użytkowania mienia społecznego. Dotyczyło to sytuacji, gdy takie użytkowanie wiązało się z częściowym zużyciem mienia i osiągnięciem przez sprawcę korzyści, np. samowolne użycie samochodu do "lewej jazdy". Sprawa dotyczyła oskarżonych z art. 230 § 1 k.k. i art. 286 § 1 k.k.Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy uchwalił odpowiedź na przedstawioną kwestię prawną, określając, kiedy samowolne użytkowanie mienia społecznego stanowi zagarnięcie tego mienia.Pełny tekst orzeczenia
Skład orzekającyPrzewodniczący: Prezes Z. Opuszyński. Sędziowie: J. Zembaty, A. Bachrach, K. Wagner (sprawozdawca), S. Dąbrowski, T. Rek, E. Merz. Prokurator: H. Rajzman.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Eryka S. i Pawła L., oskarżonych z art. 230 § 1 k.k., i z art. 286 § 1 k.k., po wysłuchaniu wniosku Prokuratora, na podstawie art. 390 k.p.k. uchwalił przedstawioną w trybie art. 390 k.p.k. przez zwykły skład Sądu Najwyższego kwestię prawną wymagającą zasadniczej wykładni ustawy, a mianowicie:"Czy bezprawne użytkowanie mienia społecznego połączone z częściowym zużyciem i obniżeniem wartości tegoż mienia przy jednoczesnym osiągnięciu przez sprawcę korzyści majątkowej lub osobistej (np. samowolne użycie samochodu do tak zwanej "lewej jazdy") stanowi zagarnięcie mienia społecznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228)?"rozstrzygnąć jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneSamowolne użytkowanie cudzego mienia ruchomego bez naruszenia jego istoty (salva rei substantia) stanowi w postaci furtum usus wykroczenie z art. 57 prawa o wykroczeniach.Na stronę przedmiotową zagarnięcia mienia społecznego składają się dwa nierozłączne elementy: z jednej strony - trwałe uszczuplenie tego mienia, a z drugiej strony - przysporzenie mienia przez sprawcę sobie lub komu innemu.Wynika stąd, że bezprawne użytkowanie mienia społecznego nie naruszające istoty tego mienia zasadniczo nie wykazuje elementów jego zagarnięcia i stanowi - zależnie od okoliczności towarzyszących poszczególnemu wypadkowi - wykroczenie z art. 57 prawa o wykroczeniach, przestępstwo z art. 286 k.k. lub przewinienie dyscyplinarne.Powstają jednak sytuacje, w których bezprawne użytkowanie mienia społecznego pociągać będzie za sobą trwałe uszczuplenie mienia.Przykładowo wskazać tu można na zużycie materiałów pędnych, energii elektrycznej czy wymiennych części mechanizmów albo na trwały uszczerbek samego użytkowanego przedmiotu. Pamiętać trzeba, że wartość powyższych materiałów może wysuwać się na plan pierwszy w koszcie eksploatacji samowolnie użytkowanego urządzenia.Jeśli sprawca bezprawnego użytkowania mienia społecznego zamierza korzystać z takich materiałów lub zdaje sobie sprawę, że użytkowane mienie dozna trwałego uszczerbku, a jednocześnie działa w zamiarze przysporzenia sobie lub komu innemu korzyści majątkowych w związku z powyższymi uszczupleniami w mieniu społecznym - to dopuszcza się zagarnięcia uszczuplonej części mienia społecznego.Przy ocenie zamiaru sprawcy należy badać przede wszystkim sposób użytkowania mienia społecznego, czas i cel tego użytkowania, realną wartość ekonomiczną zużytych materiałów oraz trwałość uszczerbku.
Powiązane orzeczenia
- VI KO 27/60 1960-12-22Czy samowolne użytkowanie mienia społecznego, połączone z częściowym zużyciem i obniżeniem jego wartości, przy jednoczesnym osiągnięciu przez sprawcę korzyści majątkowej lub osobistej, stanowi zagarnięcie mienia społeczn…
- III KR 20/68 1968-01-08Czy w przypadku wspólnego zagarnięcia przez kilka osób mienia społecznego o wartości przekraczającej 100.000 zł, każdy ze współsprawców odpowiada za całość zagarniętej kwoty, niezależnie od faktycznego podziału środków?
- IV KR 191/66 1967-05-19Czy ustalenie wartości mienia społecznego zagarniętego przez oskarżonych oraz szkody wyrządzonej poszczególnym przedsiębiorstwom, a także prawidłowość orzeczenia odszkodowania, były wystarczająco udokumentowane i uzasadn…
- VI KO 88/62 1961-03-21Czy w przypadku zagarnięcia mienia prywatnego powierzonego przedsiębiorstwu, korzystającemu z ochrony prawnej jak mienie społeczne, wysokość szkody w mieniu społecznym w rozumieniu ustawy z dnia 21 stycznia 1958 r. kszta…
- V KRN 138/70 1970-10-13Czy czyny polegające na przywłaszczeniu pieniędzy społecznych poprzez fałszowanie dokumentacji i udzielanie nieuprawnionych pożyczek, kwalifikowane jako przestępstwo z art. 286 § 2 d.k.k., mogą być uznane za zagarnięcie…
Powołane przepisy
art. 230 § 1 KKart. 286 § 1 KKart. 390 KPKart. 57art. 286 KK§ 1
Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 14.07.2026.