V KRN 153/71

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia Z. Nyczaj. Sędziowie: F. Karolus (sprawozdawca). M. Szczepański.Prokurator Prokuratury Generalnej: M. Rzeszewicz.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy Mikołaja D., skazanego z art. 184 § 1 k.k., z powodu rewizji nadzwyczajnej wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości od wyroku Sądu Powiatowego w Miastku z dnia 13 października 1970 r.zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że przyjął, iż oskarżony przypisanego mu czynu dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia kary powyżej sześciu miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo podobne, i za tak przypisany mu czyn skazał go na podstawie art. 184 § 1 w związku z art. 60 § 1 k.k. na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności; na podstawie art. 62 § 1 i 63 § 3 pkt 4 k.k. orzekł wobec oskarżonego nadzór ochronny na okres 3 lat i zobowiązał go do powstrzymania się od nadużywania alkoholu (...).Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Powiatowego w Miastku z dnia 13 października 1970 r. oskarżony Mikołaj D. został uznany za winnego tego, że w okresie od 1964 r. do dnia 25 sierpnia 1970 r. w M. znęcał się fizycznie nad swoją żoną Krzysztofa D. bijąc ją po całym ciele, zmuszając do nocowania z dziećmi poza domem, jak również używając pod jej adresem słów powszechnie uznanych za obelżywe, przy czym czynu zarzucanego dopuszczał się będąc w stanie nietrzeźwym, i za to na podstawie art. 184 § 1 k.k. oraz art. 73 i 75 § 1 k.k. został skazany na 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary na okres 3 lat oraz 1.500 zł grzywny.Wyrok ten wobec niezaskarżenia go przez strony uprawomocnił się w pierwszej instancji. Od wyroku tego wniósł Minister Sprawiedliwości w terminie przewidzianym w art. 463 § 2 k.p.k. rewizję nadzwyczajną na niekorzyść oskarżonego.Rewizja nadzwyczajna, oparta na przepisach art. 387 pkt 1 i 4 k.p.k., zarzuca obrazę przepisu art. 60 § 1 k.k. polegającą na niesłusznym pominięciu, że przypisanego mu czynu oskarżony dopuścił się działając w warunkach powrotu do przestępstwa, co w konsekwencji pociągało za sobą wymierzenie mu niewspółmiernie łagodnej kary pozbawienia wolności oraz warunkowe zawieszenie jej wykonania, i wnosi o zmianę zaskarżonego wyroku przez przyjęcie, że przypisanego mu czynu oskarżony dopuścił się działając w warunkach powrotu do przestępstwa, oraz o wydatne zaostrzenie wymierzonej mu kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania i bez grzywny.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje.Z załączonych akt Kp 466/62 Sądu Powiatowego w Miastku wynika, że oskarżony Mikołaj D. karany był za przestępstwo z art. 133 § 1 k.k. z 1932 r., polegające na tym, że w dniu 26 września 1962 r. w M. uderzył kilkakrotnie ręką w głowę funkcjonariusza MO Kazimierza J. w czasie, gdy ten wykonywał obowiązki służbowe. Wymierzoną mu karę 1 roku i 6 miesięcy więzienia oskarżony odbył w okresie od 28 marca 1962 r. do 3 maja 1964 r., o czym świadczy opinia i zawiadomienie znajdujące się w aktach sprawy Kp 466/62 Sądu Powiatowego w Miastku.Przestępstwo z art. 133 § 1 k.k. z 1932 r. i czyn z art. 184 § 1 k.k., polegający między innymi na biciu żony, są przestępstwami podobnymi w rozumieniu art. 120 § 2 k.k., albowiem skierowane są także przeciwko temu samemu dobru chronionemu prawem, jakim jest nietykalność osobista.W tej sytuacji przypisanego w sprawie Kp 299/70 czynu oskarżony dopuścił się działając w warunkach powrotu do przestępstwa i dlatego powinien odpowiadać według zasad określonych w art. 60 § 1 k.k.Mając powyższe na uwadze oraz to, że oskarżony był ponadto karany z art. 215 § 1 i 237 § 1 k.k. z 1932 r., że nie podejmuje stałej pracy i zupełnie nie troszczy się o rodzinę oraz że nadużywa alkoholu, co wynika z opinii Komendy Powiatowej Milicji Obywatelskiej w M. z dnia 17 marca 1971 r. (ujawnionej w trybie art. 402 § 3 k.p.k.) - należy podzielić stanowisko rewizji nadzwyczajnej, iż wymierzona oskarżonemu przez Sąd Powiatowy kara jest rażąco łagodna.W tym stanie rzeczy oraz wobec treści przepisu art. 73 § 3 k.k., zakazującego stosowania warunkowego zawieszenia wykonania kary wobec przestępców powracających do przestępstwa, Sąd Najwyższy zmienił odpowiednio zaskarżony wyrok i wymierzył oskarżonemu na podstawie art. 184 § 1 w związku z art. 60 § 1 k.k. karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności uznając, że dopiero ta kara osiągnie w stosunku do oskarżonego cele określone w art. 50 § 1 k.k.Uwzględniając charakter oskarżonego i jego dotychczasowe postępowanie, Sąd Najwyższy uznał za celowe orzeczenie nadzoru ochronnego i zobowiązanie oskarżonego do powstrzymania się od nadużywania alkoholu.Orzeczenie o kosztach postępowania i opłacie sądowej opiera się na przepisach art. 547 § 1 k.p.k. oraz art. 9 i 18 dekretu z dnia 23 stycznia 1947 r. o opłatach sądowych w sprawach karnych (Dz. U. Nr 19, poz. 73 z późn. zm.).