WR 218/87

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk J. Górski. Sędziowie: ppłk S. Kosmal (sprawozdawca), płk J. Przygódzki.Wiceprokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: mjr F. Szymański.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 1987 r. na rozprawie sprawy Dariusza D., skazanego nieprawomocnie za przestępstwa określone w: 1) art. 321 k.k. w zw. z art. 58 i 60 § 1 k.k. na karę 1 roku pozbawienia wolności 2) art. 321 k.k. w zw. z art. 58 i 60 § 1 k.k. na karę 1 roku pozbawienia wolności, 3) art. 321 k.k. w zw. z art. 60 § 1 k.k. na karę 9 miesięcy pozbawienia wolności i łącznie - na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z orzeczeniem nadzoru ochronnego na okres lat 3,z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 2 kwietnia 1987 r. zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Uzasadnienie faktyczne(...) Obrońca, podnosząc w rewizji zarzuty:1) błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegającego na nietrafnym uznaniu, że czyny, które przypisano oskarżonemu w wyroku, popełnione zostały z tych samych pobudek co czyn określony w art. 156 § 2 k.k., za który skazano go wyrokiem Sądu Rejonowego w P.,2) obrazy prawa materialnego wskutek błędnego zastosowania art. 60 §1 k.k.,3) rażącej surowości kary - domagał się na tej podstawie zmiany zaskarżonego wyroku przez: pominięcie w kwalifikacji prawnej czynów przypisanych oskarżonemu art. 60 § 1 k.k., uchylenie orzeczenia o nadzorze ochronnym, umorzenie postępowania na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 17 lipca 1986 r. o szczególnym postępowaniu wobec sprawców niektórych przestępstw (Dz. U. Nr 26, poz. 126), ewentualnie złagodzenie wymierzonych oskarżonemu kar jednostkowych oraz kary łącznej.Po wysłuchaniu obrońcy, który popierał swoją rewizję, oraz po wysłuchaniu przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej, który wnosił o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja obrońcy nie jest zasadna.Przede wszystkim stwierdzić trzeba, że brak podstaw, aby podzielić stanowisko obrońcy, jakoby sąd pierwszej instancji obraził przepisy prawa materialnego wskutek błędnego zastosowania art. 60 § 1 k.k. O tym, że oskarżony dopuścił się przypisanych mu czynów w warunkach powrotu do przestępstwa, zadecydowało przede wszystkim to, że były to czyny skierowane przeciwko zbliżonym rodzajowo dobrom prawnym. Oskarżony bowiem, naruszając nietykalność cielesną swoich podwładnych, dopuścił się czynu podobnego do przestępstwa określonego w art. 234 § 1 k.k., za które w 1983 r. został skazany przez Sąd Rejonowy w P., a które polegało na naruszeniu nietykalności cielesnej funkcjonariusza publicznego, w tym wypadku - działającego służbowo podoficera WOP. Podstawowym dobrem chronionym przez art. 234 § 1 k.k. jest wprawdzie normalna działalność instytucji państwowej lub społecznej w zakresie należnego tym instytucjom poszanowania, ale dobrem pośrednio chronionym przez ten przepis jest nietykalność cielesna oraz zdrowie funkcjonariusza publicznego.Trafność zastosowania art. 60 § 1 k.k. z opisanych względów czyni zbędnymi rozważania na temat pobudek działania oskarżonego oraz konieczności uchylenia nadzoru ochronnego, a ponadto zastosowania art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 17 lipca 1986 r. o szczególnym postępowaniu wobec sprawców niektórych przestępstw (...).