V KRN 248/81

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia H. Kempisty (sprawozdawca). Sędziowie: K. Mochtak, W. Żebrowski.Prokurator Prokuratury Generalnej: S. Kołodziej.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 1981 r. sprawy Kazimierza B., skazanego z art. 212 § 1 k.k. w zw. z art. 60 § 2 i art. 59 k.k., z powodu rewizji nadzwyczajnej, wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości na korzyść skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 1 września 1980 r. oraz od wyroku Sądu Wojewódzkiego w E. z dnia 17 grudnia 1980 r.,zmienił zaskarżone wyroki w części dotyczącej orzeczenia o karze pozbawienia wolności w ten sposób, że złagodził ją do 1 roku tej kary, a ponadto uchylił orzeczenie o nadzorze ochronnym.Uzasadnienie faktyczneSąd Rejonowy w K. wyrokiem z dnia 1 września 1980 r. uznał oskarżonego Kazimierza B. za winnego tego, że w dniu 9 maja 1980 r. w K. w restauracji "Kasztanowa", będąc pod działaniem alkoholu i bez żadnego powodu, zniszczył mienie społeczne o wartości 270 zł w ten sposób, że potłukł butelki, szklanki, kieliszki i kufle, działając na szkodę Gminnej Spółdzielni "Samopomoc Chłopska" w K., przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia w okresie od dnia 11 marca 1974 r. do dnia 26 września 1979 r. kary 6 lat pozbawienia wolności orzeczonej prawomocnym wyrokiem byłego Sądu Powiatowego w I. z dnia 30 października 1973 r. za popełnienie przestępstwa określonego w art. 208 k.k. w zw. z art. 60 § 2 k.k., i za to podstawie art. 212 § 1 k.k. w zw. z art. 60 § 2 k.k., art. 59 § 1 i art. 36 § 4 k.k. skazał na karę 2 lat pozbawienia wolności i 5.000 zł grzywny. Ponadto na podstawie art. 62 § 2 i art. 63 § 1 k.k. orzeczono wobec oskarżonego nadzór ochronny na okres 3 lat.Wyrok ten zaskarżył rewizją oskarżony.Sąd Wojewódzki w E. orzeczeniem z dnia 17 grudnia 1980 r. zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Od tych wyroków rewizję nadzwyczajną na korzyść oskarżonego wniósł Minister Sprawiedliwości, zarzucając rażącą surowość kary wymierzonej oskarżonemu Wojciechowi B. na skutek niewłaściwej oceny właściwości osobistych oskarżonego i niedostatecznego uwzględnienia występujących w sprawie okoliczności łagodzących i wnosząc o zmianę zaskarżonego wyroku przez odpowiednie złagodzenie kary z zastosowaniem art. 61 k.k.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja nadzwyczajna jest słuszna.Podzielając stanowisko sądów obu instancji w części dotyczącej okoliczności popełnienia przypisanego oskarżonemu czynu i jego kwalifikacji prawnej, stwierdzić należy, że wymierzona oskarżonemu kara 2 lat pozbawienia wolności nosi cechy rażącej surowości.Rozważając kwestię wymiaru kary, sąd pierwszej instancji powołał się na negatywną opinię oskarżonego w miejscu zamieszkania, gdzie znany jest ze skłonności do nadużywania alkoholu, jego wielokrotną karalność, działanie w warunkach powrotu do przestępstwa określonych w art. 60 § 2 k.k.Z treści uzasadnienia wyroku wynika, że sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się okoliczności łagodzących. Stanowisko to nie jest słusznie. Oskarżony od dnia 7 listopada 1979 r. pracował w Spółdzielni Kółek Rolniczych w K., gdzie z powierzonych mu obowiązków wywiązywał się dobrze.Należy także mieć na względzie znikomą wartość zniszczonego mienia wyrażającą się wartością 270 zł. Jak wynika z zeznań bufetowej w restauracji "Kasztanowa" Haliny K., oskarżony naprawił szkodę, płacąc za stłuczone naczynia.Przytoczone okoliczności, zgodnie z wytycznymi wymiaru sprawiedliwości i praktyki sądowej z dnia 22 grudnia 1978 r. w sprawie prawidłowego stosowania przepisów dotyczących przestępstw popełnionych w warunkach recydywy - VII KZP 23/77 (OSNKW 1979, z. 1-2, poz. 1) - teza 15, stanowią podstawę odstąpienia przy wymiarze kary od stosowania zasad określonych w art. 60 § 2 k.k.W tym stanie rzeczy karę 2 lat pozbawienia wolności będącą karą najniższą, jaką można było wymierzyć na podstawie art. 60 § 2 k.k., należało uznać za niewspółmiernie surową.W związku ze złagodzeniem wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności z zastosowaniem art. 61 k.k., należało również uchylić orzeczony wobec oskarżonego na podstawie art. 62 § 2 k.k. nadzór ochronny, związany wyłącznie ze skazaniem z zastosowaniem art. 60 § 2 k.k. (tj. "w warunkach określonych" w tym przepisie). Natomiast recydywista skazany z zastosowaniem art. 61 k.k., a także art. 57 k.k., nie jest skazanym w warunkach określonych w art. 60 § 1 lub art. 60 § 2 k.k., nie można więc wobec niego orzekać nadzoru ochronnego (...).Pogląd ten jest także prostą konsekwencją uznania recydywisty za zasługującego - i to z powodów ściśle określonych w ustawie - na zastosowanie wobec niego dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary.Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy orzekł jak w swoim wyroku.