V KRN 211/70

SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu 7 lipca 1970 r. sprawy Bronisława G. oskarżonego z art. 204 § 1 i 3 k.k. z powodu rewizji nadzwyczajnej, założonej przez Ministra Sprawiedliwości (...) od wyroku Sądu Wojewódzkiego w K. z 28 stycznia 1970 r. X KR 33/70, oddala rewizję nadzwyczajną, kosztami postępowania związanymi z jej wniesieniem obciąża Skarb Państwa.Uzasadnienie faktyczneSąd Powiatowy w S. wyrokiem z 20 listopada 1969 r.k.p. 367/69, skazał oskarżonego Bronisława G. na mocy art. 262 § 2 k.k. w związku z art. 60 § 1 k.k. z 1932 r. za to, że 13 sierpnia 1969 r. w S. będąc już uprzednio skazany z art. 257 § 1 k.k. i po odbyciu kary za ten czyn, działając wspólnie z Zygmuntem G. przywłaszczył sobie powierzony im portfel, z zawartością 500 zł, na szkodę Gilberta J., ogólnej wartości 738 zł. Za czyn ten wymierzono oskarżonemu Bronisławowi G. karę 8 miesięcy więzienia, jednocześnie na zasadzie art. 42 k.k. orzekając wobec niego karę 500 złotych grzywny.Sąd Wojewódzki w K. wyrokiem z 28 stycznia 1970 r. X KR 33/70 - zmienił zaskarżone orzeczenie w stosunku do oskarżonego Bronisława G. i przyjmując, że mienie nie zostało mu powierzone i że zachodzi przypadek mniejszej wagi - na zasadzie art. 204 § 1 i 3 k.k., art. 33 § 1, art. 34 § 2 k.k. skazał go na karę 6 miesięcy ograniczenia wolności, orzekając jednocześnie potrącenie 10% jego wynagrodzenia za pracę w kopalni C. na rzecz Skarbu Państwa.Od powyższego wyroku Sądu Wojewódzkiego Minister Sprawiedliwości wniósł rewizję nadzwyczajną na niekorzyść oskarżonego Bronisława G.Rewizja nadzwyczajna zarzuca obrazę przepisu art. 60 § 1 i art. 61 k.k., polegającą na wymierzeniu oskarżonemu Bronisławowi G. kary ograniczenia wolności, mimo iż przypisanego mu czynu dopuścił się działając w warunkach powrotu do przestępstwa, i wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w części orzeczenia o karze i wymierzenie oskarżonemu Bronisławowi G. stosownej kary pozbawienia wolności i kary grzywny w oparciu o przepis art. 36 § 3 k.k.W uzasadnieniu rewizja nadzwyczajna wyraża zapatrywanie, że skoro oskarżony Bronisław G. dopuścił się przypisanego mu przestępstwa w warunkach recydywy przewidzianej w art. 60 § 1 k.k., to mimo przyjęcia, że zachodzą szczególne okoliczności, o których mowa w art. 61 k.k., Sąd nie mógł odstąpić od wymierzenia oskarżonemu kary pozbawienia wolności. Zdaniem rewizji nadzwyczajnej wynika to "z obligatoryjnego brzmienia przepisu art. 60 § 1 k.k.", a "uprawnienia sądu odnośnie odstępstwa od stosowania przy wymiarze kary zasad określonych w art. 60 § 1 i 2 k.k. odnoszą się jedynie do wymiaru kary pozbawienia wolności, a nie do rodzaju kary zasadniczej".Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Zarzut rewizji nadzwyczajnej jest niezasadny, a pogląd prawny wyrażony w jej uzasadnieniu nie znajduje oparcia w przepisach ustawy.Zasady zaostrzenia odpowiedzialności karnej obejmują według art. 60 § 1 k.k. ograniczenie rodzaju kary wyłącznie do kary pozbawienia wolności oraz podwyższenie dolnej i górnej granicy ustawowego wymiaru tej kary za umyślny występek.Od zasad tych Sąd może odstąpić w myśl art. 61 k.k. w szczególnie uzasadnionych wypadkach, przy czym z wyraźnego brzmienia tego przepisu wynika, że możność odstąpienia dotyczy "zasad określonych w art. 60 § 1 lub 2", a więc nie jednej zasady (jak utrzymuje rewizja nadzwyczajna), ale w ogóle "zasad" zaostrzających odpowiedzialność karną sprawcy.Z dalszej części omawianego przepisu wynika, że konsekwencją odstąpienia od tych zasad jest obowiązek sądu potraktowania recydywy jedynie jako okoliczności wpływającej na zaostrzenie kary, ale w ramach sankcji przewidzianej za dane przestępstwo (podobnie do sytuacji, o której mowa w art. 52 k.k. dotyczącym tzw. recydywy ogólnej).Przestępstwo przypisane oskarżonemu Bronisławowi G. zostało zakwalifikowane przez Sąd Wojewódzki w zaskarżonym wyroku jako wypadek mniejszej wagi (art. 204 § 3 k.k.), przy czym rewizja nadzwyczajna kwalifikacji tej nie kwestionuje ani też nie podnosi okoliczności, które miałyby świadczyć o rażącej łagodności kary wymierzonej oskarżonemu.W tej sytuacji, nie podzielając wywodów rewizji nadzwyczajnej i nie znajdując podstaw do zmiany wyroku w orzeczeniu o karze, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.