V KRN 933/67

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Zembaty.Sędziowie: T. Rek, M. Szczepański (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: S. Majewski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Jerzego S., oskarżonego z art. 257 i 264 k.k., po rozpoznaniu założonej przez Prokuratora Generalnego PRL rewizji nadzwyczajnej od wyroku łącznego Sądu Powiatowego w Legnicy z dnia 23 sierpnia 1963 r. oraz od utrzymującego tenże wyrok w mocy wyroku Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu z dnia 21 lutego 1964 r., na podstawie art. 394-396, 400 § 1 i 4, 383 pkt 2, 388 § 1 i 459 k.p.k.uchylił zaskarżone wyroki w orzeczeniu o karze łącznej pozbawienia wolności i wymierzył Jerzemu S. nową karę łączną 7 lat i 6 miesięcy więzienia; koszty postępowania karnego związane z wydaniem wyroku łącznego przejął na rachunek Skarbu Państwa; początek odbywania kary więzienia ustalił na dzień 27 grudnia 1960 r.Uzasadnienie faktyczneSąd Powiatowy w Legnicy wyrokiem łącznym z dnia 23 sierpnia 1963 r. wymierzył oskarżonemu Jerzemu S. na zasadzie art. 35 k.k. karę łączną 9 lat więzienia i 1.000 zł grzywny oraz orzekł utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych, ustalając początek odbywania kary na dzień 27 grudnia 1960 r.Wyrok powyższy obejmował:1)karę łączną 3 lat więzienia i utraty praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na 3 lata, orzeczoną prawomocnym wyrokiem Sądu Powiatowego dla m. Wrocławia z dnia 21 września 1962 r. (Kp 573/62) za przestępstwa z art. 264 § 1 i 23 w związku z art. 264 § 1 k.k.;2)karę łączną 7 lat i 6 miesięcy więzienia oraz 1.000 zł grzywny orzeczoną wyrokiem łącznym Sądu Powiatowego w Legnicy z dnia 27 grudnia 1962 r. (Kp 2307/62) za przestępstwa z art. 257 § 1, 264 § 1 i 262 § 1 k.k.Od tego wyroku założył rewizję oskarżony.Sąd Wojewódzki we Wrocławiu jako rewizyjny wyrokiem z dnia 21 lutego 1964 r. utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.Od powyższych wyroków rewizję nadzwyczajną na korzyść Jerzego S. założył Prokurator Generalny PRL, który zarzucając zaskarżonym wyrokom obrazę przepisu art. 31 § 2 i 35 k.k., polegającą na wadliwym wymierzeniu oskarżonemu kary łącznej 9 lat więzienia, przekraczającej więcej niż o połowę najwyższy ustawowy wymiar za przestępstwa zagrożone karą najwyższą, tj. za przestępstwa z art. 257 § 1 i 264 § 1 k.k., wniósł w konkluzji o uchylenie obu zaskarżonych wyroków i o wymierzenie oskarżonemu Jerzemu S. na zasadzie art. 31 § 2 i 35 k.k. kary łącznej 7 lat i 6 miesięcy więzienia oraz 1.000 zł grzywny i orzeczenie utraty praw publicznych i obywatelskich praw honorowych oraz ustalenie początku odbywania kary na dzień 27 grudnia 1960 r.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja nadzwyczajna jest zasadna.Spośród przestępstw objętych wyrokiem łącznym w niniejszej sprawie najsurowszą karą zagrożone są przestępstwa z art. 257 § 1 i 264 § 1 k.k., za które przewidziany jest najwyższy ustawowy wymiar kary 5 lat więzienia.Zgodnie z przepisem art. 31 § 2 i 35 k.k. kara łączna nie może przekroczyć więcej niż o połowę najwyższego ustawowego wymiaru za przestępstwo zagrożone karą najsurowszą, a więc w tym wypadku nie może przekroczyć 7 lat i 6 miesięcy więzienia.Sąd Powiatowy, wymierzając karę łączną 9 lat więzienia, dopuścił się więc oczywistej obrazy przepisu art. 31 § 2 i 35 k.k., Sąd Wojewódzki zaś nie tylko nie wskazał na powyższe uchybienia, lecz uznał, że kara łączna wymierzona została prawidłowo. Dodać trzeba, że przez najwyższy ustawowy wymiar kary według § 2 art. 31 k.k. należy rozumieć wymiar przewidziany w części szczególnej k.k., bez uwzględnienia dopuszczalnego - w myśl art. 60 § 1 lub art. 291 k.k. - podwyższenia górnej granicy ustawowego zagrożenia (por. ZO 79/33).Zważywszy ponadto, że kara łączna nie może być niższa od najwyższej z kar podlegających połączeniu, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.