V KZ 25/13

Sygn. akt V KZ 25/13 POSTANOWIENIE Dnia 11 kwietnia 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras w sprawie R. D. skazanego z art. 226 § 1 k.k. i in po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 11 kwietnia 2013 r. zażalenia skazanego na zarządzenie upoważnionego sędziego Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 19 lutego 2013 r., sygn. akt II AKo […] o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postepowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia 4 września 2012 r., sygn. akt V Ka […] na podstawie art. 17 § 1 pkt pkt 8 k.p.k. w zw. z art. 437 § 2 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 w zw. z art. 545 §1 k.p.k. p o s t a n o w i ł umorzyć postępowanie odwoławcze dotyczące zarządzenia wydanego w dniu 19 lutego 2013 r., w sprawie II AKo […] wobec niewniesienia zażalenia (brak skargi osoby uprawnionej). UZASADNIENIE Zarządzeniem z dnia 19 lutego 2013 r., sygn. akt II AKo […] upoważniony sędzia Sądu Apelacyjnego w […] odmówił przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia 4 września 2012 r., sygn. akt V Ka […]. W terminie do wniesienia zażalenia na to zarządzenie skazany złożył dwa pisma procesowe (k. 38 i 39 akt II AKo […]), które adresowane były do Sądu Apelacyjnego w […]. W żadnym z nich 2 skazany nie wskazywał, że chce to zarządzenie zaskarżyć. Wyraźnie natomiast podkreślał, że nie składał wniosku o wznowienie postępowania, natomiast oczekiwał działania sądu „z urzędu” ; podniósł również, że o ile zarządzenie to jest zaskarżalne, to sąd winien ustanowić obrońcę z urzędu z uwagi na przymus adwokacki (k. 39). Jedno z tych pism zostało potraktowane jako zażalenie, i przyjmując to zażalenie wszczęto postępowanie zażaleniowe w odniesieniu do zarządzenia z dnia 19 lutego 2013 r., kierując następnie to zażalenie do Sądu Najwyższego w dniu 7 marca 2013 r. W dniu 28 marca 2013 r. do Sądu Apelacyjnego w […] wpłynęły dwa pisma procesowe skazanego sporządzone w dniu 13 marca 2013 r. (pisma te nie są ponumerowane). W treści pierwszego z nich skazany wyraźnie oświadczył, że nie składał zażalenia na zarządzenie z dnia 19 lutego 2013 r.; nadto podtrzymał swoje twierdzenia, że nie składał wniosku o wznowienie postępowania. Mając zatem na uwadze, że z wyraźnego oświadczenia skazanego wynika, iż nie składał on środka odwoławczego od zarządzenia z dnia 19 lutego 2013 r., należało uznać, że w sprawie brak jest wniesionego środka odwoławczego (brak skargi odwoławczej). W tej sytuacji procesowej nie można było zażalenia pozostawić bez rozpoznania, albowiem przecież w ogóle zażalenie nie zostało wniesione, a zatem postępowanie odwoławcze zostało wszczęte niezasadnie. Konieczne stało się zatem umorzenie wszczętego postępowania odwoławczego odnoszącego się do zarządzenia z dnia 19 lutego 2013 r., a to z uwagi na brak wniesionego środka odwoławczego, który uruchamiałby to postępowanie odwoławcze. Z tych przyczyn należało orzec jak w postanowieniu. Nadmienić należy, że skoro z treści pism skazanego wyraźnie wynika, iż oczekuje on działania sądu z urzędu, w przedmiocie wzruszenia prawomocnego wyroku, to jedynym trybem jest ten określony w art. 542 § 3 k.p.k., a więc kontrola istnienia podstaw do wznowienia postępowania z urzędu. aw