V KZ 35/19

Sygn. akt V KZ 35/19 POSTANOWIENIE Dnia 14 sierpnia 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Przemysław Kalinowski w sprawie H. B. skazanego z art. 190 § 1 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 14 sierpnia 2019 r., zażalenia skazanego na zarządzenie upoważnionego sędziego V Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w K. z dnia 4 lipca 2019 r., sygn. akt V Ka (…), w przedmiocie odmowy przyjęcia osobistej kasacji skazanego w sprawie zakończonej wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia 15 września 2017 r., sygn. akt V Ka (…) na podstawie art. 437 k.p.k. p o s t a n o w i ł utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym zarządzeniem odmówiono przyjęcia osobistej kasacji skazanego H. B. w sprawie zakończonej wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia 15 września 2017 r., sygn. akt V Ka (…). Podstawą odmowy przyjęcia nadzwyczajnego środka zaskarżenia było przekroczenie ustawowego terminu określonego w art. 524 § 1 k.p.k. Obecnie skazany zaskarżył przedmiotowe zarządzenie wywodząc, że nie uchybił wspomnianemu terminowi albowiem „odwołanie” złożył „terminowo 2 do Ministra Sprawiedliwości”. Nie może zatem ponosić skutków procesowych braku czynności innych organów. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie skazanego H. B. nie mogło zostać uwzględnione. Jak słusznie podkreślono w motywach zarządzenia, termin do wniesienia kasacji wynosi dla stron procesowych 30 dni od daty doręczenia odpisu orzeczenia sądu odwoławczego wraz z uzasadnieniem. W tej sprawie wspomniana czynność procesowa nastąpiła w dniu 19 października 2017 r. i od tej chwili liczył się bieg terminu dla skazanego do uruchomienia postępowania kasacyjnego. Jednoznaczna jest też w odniesieniu do tej materii dyspozycja art. 525 § 1 k.p.k. – tzn. strona wnosi kasację do Sądu Najwyższego za pośrednictwem sądu odwoławczego. Z tego uprawnienia skazany nie skorzystał w terminie określonym w art. 524 § 1 k.p.k. Natomiast uprawnienia tzw. podmiotów specjalnych, w tym Ministra Sprawiedliwości-Prokuratora Generalnego, do wnoszenia kasacji regulują inne przepisy. Stąd też zwrócenie się do jednego z podmiotów należących do tego kręgu o wystąpienie z kasacją, nie wpływa na bieg i ewentualnie bezskuteczny upływ terminów określonych w ustawie dla wykonania czynności przysługujących stronom procesowym. W przedmiotowym zarządzeniu trafnie przypomniano też o innym wymaganiu, jakie odnosi się do nadzwyczajnych środków zaskarżenia, tj. przymusie adwokacko-radcowskim, jakim jest objęte m.in. sporządzenie i wniesienie kasacji. Brak dopełnienia tego obowiązku – niezależnie od przekroczenia terminu do wniesienia kasacji – stanowi samodzielną podstawę odmowy przyjęcia tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia, gdy inicjatywa skazanego nie spełnia ustawowych wymagań obowiązujących w tym zakresie. W sytuacji, gdy skarżący H. B. nie wykazał, aby zakwestionowane zarządzenie dotknięte było jakąkolwiek wadą natury faktycznej lub prawnej, należało postanowić, jak na wstępie.