VI KO 16/62

SentencjaSąd Najwyższy w Izbie Karnej na posiedzeniu niejawnym, po rozpoznaniu przedstawionej przez Sąd Wojewódzki m.in. kwestii prawnej:"Czy przy skazaniu z art. 215 § 2 k.k. na karę aresztu można w trybie art. 42 § 3 k.k. wymierzyć grzywnę"uchwalił udzielić odpowiedzi przeczącej.Uzasadnienie faktyczneZ użycia w przepisie art. 42 k.k. słów: "sąd obok kary pozbawienia wolności, przepisanej w ustawie, wymierza grzywnę" (§ 2) oraz słów: "sąd może wymierzyć grzywnę obok kary pozbawienia wolności" (§ 3) wynika, że w tych przypadkach, gdy ustawa co do przestępstwa danego typu wymienia nie tylko tę karę ale i karę grzywny, nie ma już podstawy do stosowania tego przepisu. Bez znaczenia jest przy tym czy grzywna wymieniona jest obok kary pozbawienia wolności jako kara alternatywna, czy też stanowi ona zagrożenie - wraz z karą pozbawienia wolności - kumulatywne.Wymierzenie kary pozbawienia wolności w przypadku, gdy w konkretnym przepisie grzywna występuje jako kara alternatywna, oznacza, iż sąd uznał, że skazanie na grzywnę nie byłoby celowe (art. 57 § 2 k.k.). Wymierzenie zatem w tej sytuacji grzywny na podstawie art. 42 § 3 k.k. byłoby nielogiczne i zarazem niezgodne z prawem.Podkreślić wypada, że norma art. 42 § 3 k.k., do której ogranicza się pytanie Sądu Wojewódzkiego, przewiduje wyłącznie fakultatywne wymierzanie grzywny.