VI KO 4/63

SentencjaSąd Najwyższy w Izbie Karnej na posiedzeniu niejawnym w składzie powiększonym, po rozpoznaniu przekazanej przez zwykły skład Sądu Najwyższego kwestii prawnej:"Czy lekarz społecznej służby zdrowia może być - w związku z wykonywaniem czynności leczenia (diagnostyka, terapia, profilaktyka), nie łączących się z dziedziną zarządu i administrowania - podmiotem przestępstwa, określonego w art. 290 k.k."postanowił powyższe pytanie pozostawić bez odpowiedzi.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy w składzie zwykłym uznał za wątpliwe stanowisko Sądu Najwyższego w składzie powiększonym, zajęte w postanowieniu z dnia 5.XII.1957 r. w spr. I KO 230/57 i w uchwale z dnia 23.III.1961 r. w spr. VI KO 13/61. Wątpliwości Sądu Najwyższego zrodziły się wobec treści zacytowanego w uzasadnieniu art. 21 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 22.III.1928 r.Zdaniem Sądu Najwyższego w obecnym składzie w danym przypadku nie zachodzi potrzeba zasadniczej wykładni ustawy w zakresie o jakim mowa w pytaniu, albowiem w.w. orzeczenia powiększonego składu S. N. postawioną w pytaniu kwestię rozstrzygają w sposób jasny, nie naruszając przy tym przepisu art. 21 wymienionego na wstępie rozporządzenia Prezydenta RP.Użyte w tym artykule określenie podmiotów odpowiedzialności karnej mianem "funkcjonariusze", oznaczać może nic innego jak tylko to, że chodzi tu o osoby wykonujące czynności urzędowe, związane z pełnieniem określonych funkcji. Zatem, jeśli lekarz społecznej służby zdrowia wykona czynność swego zawodu bez związku z pełnioną funkcją urzędową, przepis art. 21 w.w. rozporządzenia nie będzie miał do niego zastosowania.Taki też pogląd wyrażony został w postanowieniu z dnia 5.XII.1957 r. i Sąd Najwyższy w obecnym składzie w zupełności pogląd ten podziela, bo istotnie nie jest "urzędowaniem", ani "czynnością urzędową" samo tylko wykonywanie zawodu w całkowitym oderwaniu od uczestnictwa w spełnianiu zadań organów władzy i administracji państwowej.Słuszna jest również i bynajmniej nie sprzeczna z art. 21 w.w. rozporządzenia odpowiedź, zawarta w uchwale z dnia 23.III.1961 r. Także i w tej uchwale Sąd Najwyższy konsekwentnie stoi na stanowisku, że lekarz społecznej służby zdrowia wtedy może odpowiadać z art. 286 k.k., jeśli jego działanie stanowi zarazem uchybienie obowiązkom w zakresie spełniania przez niego funkcji o charakterze zarządu. Na podkreślenie zasługuje zarazem ten fragment uchwały, gdzie mowa jest o tym, że lekarz społecznej służby zdrowia, spełniający czynności zawodu, posiada też uprawnienia do wydawania zarządzeń, których wykonanie w zakładzie jest w konkretnej sytuacji nieodzowne do należytej pomocy leczniczej określonej osobie (wydanie zarządzeń takich jak np. umieszczenie chorego w zakładzie, zwolnienie z pracy, prześwietlenie itp.). Kwestia zaś, czy i w jakim zakresie lekarz zakładu społecznego służby zdrowia ma uprawnienia do wydawania takich zarządzeń należy do dziedziny ustaleń faktycznych w konkretnej sprawie.Z powyższego wynika, że wątpliwości przy rozstrzyganiu konkretnej sprawy rodzić się mogą nie tyle na gruncie interpretacji konkretnego przepisu ustawy karnej, co na gruncie ustaleń faktycznych, bo w praktyce czynności zawodowe lekarza społecznej służby zdrowia nie dadzą się niejednokrotnie oderwać od czynności natury administracyjnej, czynności te wiążą się bowiem jak najściślej ze sobą i warunkują wzajemnie.