VI KO 45/64

Skład orzekającyPrzewodniczący: Prezes F. Wróblewski.Sędziowie: L. Chmielewski (sprawozdawca), J. Zembaty (współsprawozdawca).Prokurator Generalnej Prokuratury: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Czesława S., oskarżonego z art. 30 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. (Dz. U. Nr 69, poz. 434), po rozpoznaniu przedstawionego na podstawie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki w Zielonej Górze - Ośrodek Zamiejscowy w Gorzowie Wlkp. następującego zagadnienia prawnego:"Czy może korzystać ze skutków darowania kary, o których mowa w art. 3 ust. 2 dekretu z dnia 20 lipca 1964 r. o amnestii, skazany na karę pozbawienia wolności w rozmiarze nie przekraczającym 6 miesięcy, jeżeli z przyczyn od niego niezależnych postanowienia dekretu o amnestii (o darowaniu kary) nie zostały w stosunku do niego zastosowane?" po wysłuchaniu wniosku Prokuratora Generalnej Prokuratury,uchwalił jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneW myśl art. 3 ust. 2 dekretu z dnia 20 lipca 1964 r. o amnestii, w razie darowania kary pozbawienia wolności orzeczonej w rozmiarze do 6 miesięcy skazanie uważa się za niebyłe. Przepis ten odnosi się do wypadków, w których skazanie już prawomocnie nastąpiło. Wynika to z normy art. 5 ust. 1 dekretu, nakazującej umorzenie postępowania wtedy, gdy okoliczności sprawy o przestępstwo określone w art. 3 wskazują, że należałoby za nie orzec karę, która by uległa darowaniu z mocy tego ostatniego przepisu. Skazany w niniejszej sprawie miał ustawowe warunki do darowania mu kary na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 dekretu, a zatem również warunki do tego, by uważać skazanie za niebyłe, albowiem ostatni dzień odbywania orzeczonej mu kary 6 miesięcy więzienia przypadł na dzień 23 lipca 1964 r., a dekret o amnestii wszedł w życie w dniu 22 lipca 1964 r. i już w tym dniu powinno było nastąpić darowanie kary. Zrozumiałą jest jednak rzeczą, że ze względów technicznych bywa to w podobnych sytuacjach wysoce utrudnione, a w niektórych wypadkach wręcz niemożliwe.Intencją dekretu o amnestii jest umożliwienie sprawcom drobnych przestępstw szybszego powrotu do normalnego życia przez uchylenie lub złagodzenie skutków karnych ich czynów. Należy przeto uznać za słuszne i celowe, aby w podobnych wypadkach - gdy skazany o to występuje - uważać jego skazanie za niebyłe. Wprawdzie darowanie kary nie może już nastąpić ze względu na jej odbycie przez skazanego, jednakże sąd powinien w swym postanowieniu stwierdzić, że skazany, mając wszystkie warunki do skorzystania z darowania kary i jego skutków, nie skorzystał z tego dobrodziejstwa tylko z przyczyn technicznych, w związku zaś z tym - zarządzić wycofanie karty karnej z rejestru skazanych.