V KRN 963/66

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia F. Karolus (sprawozdawca).Sędziowie: J. Majewski, W. Ostrowski.Prokurator Generalnej Prokuratury: M. Warmanowa.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Wiesławy W., oskarżonej z art. 133 § 1 k.k., po rozpoznaniu założonej przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego na korzyść oskarżonej rewizji nadzwyczajnej od wyroku Sądu Wojewódzkiego dla m. st. Warszawy z dnia 25 października 1966 r. i utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Powiatowego dla m. st. Warszawy z dnia 20 czerwca 1966 r., na podstawie art. 394-396, 400 § 1, 383 pkt 2 i 3, 388 § 1 k.p.k.1. zmienił oba zaskarżone wyroki w orzeczeniu o karze w ten sposób, że wykonanie wymierzonej oskarżonej Wiesławie W. kary 6 miesięcy więzienia warunkowo zawiesił na okres 3 lat (...).Wyrokiem Sądu Powiatowego dla m. st. Warszawy z dnia 20 czerwca 1966 r. Wiesława W. została skazana na 6 miesięcy więzienia za przestępstwo z art. 133 § 1 k.k. popełnione przez to, że dnia 11 lutego 1965 r. w W., odpychając funkcjonariuszy MO Zbigniewa W. i Sławomira O. w celu zmuszenia ich do zaniechania doprowadzenia jej do Komendy MO, uderzyła ręką w głowę Zbigniewa W. podczas pełnienia przez niego obowiązków służbowych.Sąd Wojewódzki dla m. st. Warszawy, rozpoznając tę sprawę na skutek rewizji oskarżonej, wyrokiem z dnia 25 października 1966 r. utrzymał w mocy wyrok Sądu Powiatowego.Oba powyższe wyroki zaskarżył Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego rewizją nadzwyczajną, wniesioną na korzyść oskarżonej. Rewizja ta, oparta na przepisach art. 371 pkt 1, 3 i 4 k.p.k., zarzuca:1) obrazę przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 3 ust. 2 i art. 4 dekretu o amnestii z dnia 20 lipca 1964 r., na skutek nieuwzględnienia, że wobec oskarżonej powinno było nastąpić zatarcie skazania przewidziane przez powołany przepis;2) błędną ocenę okoliczności faktycznych wobec przyjęcia przez sądy, że oskarżona w chwili wyrokowania była karana, i wymierzenie jej wskutek tego zbyt surowej kary bez zastosowania dobrodziejstwa art. 61 k.k.i wnosi:1) o zmianę obu zaskarżonych wyroków w części dotyczącej kary przez warunkowe zawieszenie jej wykonania, a ewentualnie2) o uchylenie wyroku Sądu Wojewódzkiego i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu rewizyjnym.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd:Rewizja nadzwyczajna jest zasadna. Oba Sądy przyjęły, że oskarżona była już karana, ponieważ z akt sprawy wynika, że 11 czerwca 1962 r. została ona skazana z art. 129 i 132 § 1 k.k. na 3 miesiące aresztu oraz że karę tę odbyła w całości. Fakt ten miał wpływ na niezawieszenie oskarżonej wykonania kary w sprawie niniejszej, czemu Sąd Wojewódzki dał wyraz w uzasadnieniu wyroku.Ustalenie powyższe jest wynikiem nieuwzględnienia przez oba Sądy przepisów art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 2 dekretu z dnia 20 lipca 1964 r. o amnestii razem wziętych. Przepisy te nie wprowadzają ograniczenia w stosowaniu amnestii wyłącznie do kar nie wykonanych. Przeciwnie, wynika z nich, że skazanie uważa się za niebyłe i karty karne ulegają usunięciu z rejestru skazanych zarówno wtedy, gdy kara pozbawienia wolności do 6 miesięcy lub samoistna kara grzywny została darowana, jak i wtedy, gdy darowanie takiej kary nie następuje z powodu jej odbycia.Ponieważ czyny, za które oskarżona Wiesława W. była skazana w 1962 r., nie były wyłączone spod działania dekretu z dnia 20 lipca 1964 r. o amnestii, na co wskazuje postanowienie Sądu Powiatowego dla m. st. Warszawy z dnia 6 lutego 1967 r. przedstawione na rozprawie w Sądzie Najwyższym, a dotyczące usunięcia karty karnej oskarżonej Wiesławy W. z rejestru skazanych, przeto przy rozpoznawaniu sprawy o czyn popełniony przez tę oskarżoną w lutym 1965 r. należało ją traktować jako nie karaną, odpowiadającą przed sądem po raz pierwszy za przestępstwo z art. 133 § 2 k.k.Jeśli się dalej uwzględni, że oskarżona Wiesława W. przypisanego jej w sprawie niniejszej czynu dopuściła się w szczególnych okolicznościach wywołanych zbyt drastyczną interwencją milicji, że ma dobrą opinię w miejscu zamieszkania, że pracuje i ma zamiar kontynuować studia oraz że leczy się z powodu nerwicy, to należy przyjąć, że istnieje podstawa do przypuszczenia, iż mimo niewykonania kary oskarżona nie popełni nowego przestępstwa.Z tych przyczyn Sąd Najwyższy, uznając rewizję nadzwyczajną za zasadną, zmienił zaskarżony wyrok w orzeczeniu o karze i zastosował do oskarżonej dobrodziejstwo z art. 61 k.k.