Rw 1495/64

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk W. Winawer (sprawozdawca).Sędziowie: płk A. Kruszka, ppłk C. Lipski.Prokurator: ppłk S. Wojtczak.SentencjaSąd Najwyższy rozpoznał na posiedzeniu niejawnym, na skutek skargi rewizyjnej oskarżonego, sprawę Zdzisława W., skazanego wyrokiem Sądu Warszawskiego Okręgu Wojskowego w Warszawie z dnia 3 grudnia 1964 r. za przestępstwa z art. 108 § 1 dwukrotnie i z art. 109 § 1 k.k.W.P. na karę łączną 2 lat więzienia za to, że: 1) 19 września 1964 r. około godziny 9.00 w N. samowolnie opuścił swoją jednostkę wojskową i przebywał poza nią aż do czasu powrotu w dniu 23 września 1964 r. około godziny 4.00, 2) 2 października 1964 r. w godzinach popołudniowych w N. samowolnie opuścił swoją jednostkę wojskową i przebywał poza nią do 6 października 1964 r., kiedy to powrócił, 3) 8 października 1964 r. w N samowolnie opuścił swoją jednostkę wojskową i z zamiarem trwałego uchylania się od służby wojskowej przebywał w innej miejscowości, w której 31 października 1964 r. został zatrzymany.Za samowolne oddalenia Sąd wymierzył oskarżonemu kary po 6 miesięcy więzienia, a za dezercję - karę 1 roku i 8 miesięcy więzienia.Wyrok ten został zaskarżony przez oskarżonego, który wnosił o złagodzenie kary.Sąd Najwyższy, w uwzględnieniu skargi rewizyjnej oskarżonego Zdzisława W., postanowił zmienić wyrok Sądu Warszawskiego Okręgu Wojskowego z dnia 3 grudnia 1964 r. przez złagodzenie kar: 1) za przestępstwa określone w art. 108 § 1 k.k.W.P. do kar 3 (trzech) miesięcy aresztu za każde przestępstwo; 2) za przestępstwo określone w art. 109 § 1 k.k.W.P. - do kary 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy więzienia; 3) kary łącznej - do 1 (jednego) roku i 4 (czterech) miesięcy więzienia.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd:Jak wynika z ustaleń wyroku Sądu I instancji, oskarżony dopuścił się dwóch samowolnych oddaleń, w czasie których nie było go w jednostce wojskowej za każdym razem przez okres 3 dni. Dezercja oskarżonego trwała 22 dni. Wymierzając oskarżonemu tego rodzaju kary, Sąd wziął pod uwagę "poprzednią karalność oskarżonego za takie samo przestępstwo", przy czym w danych dotyczących osoby oskarżonego, zamieszczonych w części wstępnej wyroku, zostało stwierdzone, że oskarżony był karany m.in. wyrokiem Sądu Warszawskiego Okręgu Wojskowego z dnia 14 III 1963 r. za przestępstwo określone w art. 108 § 1 k.k.W.P.Uwzględnienie przy wymiarze kary poprzedniej karalności oskarżonego za przestępstwo, które w myśl art. 1 pkt 1 dekretu o amnestii podlega puszczeniu w niepamięć i przebaczeniu, a nawet tylko umieszczenie w wyroku wzmianki o karalności za takie przestępstwo - jest niesłuszne. Skoro art. 2 dekretu o amnestii uznaje skazanie za takie przestępstwo za niebyłe, to oznacza to, że z mocy ustawy oskarżonemu nie można w jakimkolwiek zakresie, a więc również dla celów wymiaru kary zarzucać poprzedniej karalności, i to bez względu na to, czy rejestr skazanych wykonał już swój obowiązek usunięcia karty karnej skazanego, czy też obowiązku tego jeszcze nie wykonał.W tych warunkach Sąd I instancji, wymierzając oskarżonemu kary, nie powinien był uwzględnić jego poprzedniej karalności za przestępstwo określone w art. 108 § 1 k.k.W.P., karę zaś wymierzyć tak, jakby oskarżony był po raz pierwszy sądzony za przestępstwa przeciwko obowiązkowi wojskowemu. W związku z tym kary wymierzone oskarżonemu tak za poszczególne przestępstwa, jak i kara łączna, podlegają złagodzeniu.