VI KO 86/59

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia H. Kempisty. Sędziowie: K. Rapaczyński (sprawozdawca), K. Wagner, S. Kalinowski, T. Krokosz, W. Dąbrowski, M. Paluch. Prokurator: H. Rajzman.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Adama - Tadeusza N. oskarżonego z art. 1 § 1 dekretu z dnia 4 marca 1953 r. (Dz. U. Nr 17, poz. 68) w związku z art. 1 § 1 lit. b) ustawy z dnia 21 stycznia 1958 r. (Dz. U. Nr 4, poz. 11) po wysłuchaniu wniosku Prokuratora, uchwalił przedstawione na podstawie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Najwyższy powiększonemu składowi tegoż Sądu zagadnienie prawne:"Czy w wypadku zagarnięcia mienia społecznego o wartości przekraczającej 50.000 zł i następnie odebrania w krótkim czasie sprawcy przestępstwa całego niemal zagarniętego mienia, na skutek czego szkoda pokrzywdzonego przedsiębiorstwa wynosi poniżej 50.000 zł, ma zastosowanie art. 1 § 1 ustawy z dnia 21 stycznia 1958 r. (Dz. U. Nr 4, poz. 11)?"rozstrzygnąć jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy w powiększonym składzie wypowiedział się już uchwałą z dnia 15.I.1959 r. w sprawie VI KO 41/59 następująco:"Fakt, że sprawca zagarnięcia z chęci zysku mienia społecznego wartości ponad 50.000 do 100.000 zł lub ponad 100.000 zł wyrównał szkodę wyrządzoną ze swej winy, nie wyłącza jego odpowiedzialności z art. 1 § 1 ustawy z dnia 21 stycznia 1958 roku o wzmożeniu ochrony mienia społecznego przed szkodami wynikającymi z przestępstwa (Dz. U. Nr 4, poz. 11)."Z uzasadnienia tej uchwały należy co do rozpatrywanego obecnie wypadku przytoczyć w szczególności, że przez szkodę wynikającą z przestępstwa, w rozumieniu kodeksu karnego i ustaw karnych dodatkowych, do których ustawa z dnia 21 stycznia 1958 r. się zalicza, należy rozumieć rzeczywistą szkodę, objętą świadomością sprawcy i następującą w wyniku dokonania czynu przestępnego. Odebranie sprawcy zagarniętego przez niego mienia społecznego pozostaje bez wpływu na kwalifikacją prawną czynu.Z tych powodów na postawioną do rozstrzygnięcia kwestię prawną należało udzielić odpowiedzi jak w uchwale.