VI KRN 97/77

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia A. Żylewicz. Sędziowie: F. Kozłowski, T. Majewski (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Kabat.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy Piotra W., oskarżonego z art. 74 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury i o muzeach (Dz. U. Nr 10, poz. 48), z powodu rewizji nadzwyczajnej wniesionej przez Prokuratora Generalnego PRL na niekorzyść oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Szczecinie z dnia 8 września 1976 r., utrzymanego w mocy wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Szczecinie z dnia 5 listopada 1976 r.,zmienił oba powyższe wyroki w zakresie kary w ten sposób, że nie stosując nadzwyczajnego złagodzenia kary wymierzył oskarżonemu Piotrowi W. obok orzeczonej grzywny i kary dodatkowej karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności (...).Uzasadnienie faktyczneSąd Rejonowy w Szczecinie wyrokiem z dnia 8 wrzśnia 1976 r. uznał oskarżonego Piotra W. za winnego tego, że dnia 26 czerwca 1975 r. w L. bez wymaganego zezwolenia wywoził za granicę PRL dobra kultury w postaci 8 monet starorzymskich i starogreckich, i skazał go na podstawie art. 74 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury i o muzeach (Dz. U. Nr 10, poz. 48) w związku z art. 57 § 2 i 3 pkt 3 k.k. na karę 15.000 zł grzywny, z zamianą - na wypadek jej nieuiszczenia w terminie - na 150 dni zastępczej kary pozbawienia wolności, a na podstawie art. 74 ust. 3 wyżej wymienionej ustawy i art. 48 § 2 k.k. orzekł przepadek tych 8 monet.Sąd Wojewódzki w Szczecinie po rozpoznaniu rewizji prokuratora, wnoszącego o wymierzenie oskarżonemu Piotrowi W. obok grzywny kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, wyrokiem z dnia 7 listopada 1976 r. utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.Od obu tych wyroków Prokurator Generalny PRL wniósł rewizję nadzwyczajną na niekorzyść oskarżonego Piotra W.Rewizja nadzwyczajna zarzuca obrazę art. 57 § 2 k.k. wskutek zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary, mimo że przeciwko temu przemawiały okoliczności czynu, właściwości osobiste oskarżonego oraz jego dotychczasowa karalność, i wnosi o zmianę powyższego wyroku przez wymierzenie oskarżonemu Piotrowi W. na podstawie art. 74 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury i o muzeach obok orzeczonej grzywny kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja nadzwyczajna jest zasadna.Orzeczenie w kwestii nadzwyczajnego złagodzenia kary jest orzeczeniem o karze. Dlatego też okoliczności, które w ramach art. 50 k.k. decydują o jej wymiarze, mają znaczenie również w kwestii jej nadzwyczajnego złagodzenia. Wśród tych okoliczności należy mieć na względzie między innymi opinię, jaką cieszy się oskarżony, jego postawę moralną i właściwości osobiste, które w niniejszej sprawie przedstawiają się bardzo niekorzystnie.Oskarżony Piotr W. był już karany w 1974 r. za przestępstwo określone art. 215 § 1 k.k. oraz wyrokiem z dnia 23 czerwca 1976 r. za przestępstwo przewidziane w art. 205 § 1 k.k. W miejscu zamieszkania ma zdecydowanie negatywną opinię, nigdzie nie pracuje.W świetle powyższych okoliczności brak podstaw do zastosowania art. 57 § 2 k.k.Nie mogą bowiem stanowić ku temu podstawy przyjęte przez sąd okoliczności łagodzące: postawa oskarżonego podczas przewodu sądowego i dobra opinia wydana przez naczelnika Aresztu Śledczego w S.Całokształt sprawy, właściwości oraz warunki osobiste oskarżonego Piotra W., jego sposób życia przed i po popełnieniu przestępstwa stanowią zaprzeczenie wyjątkowych oraz szczególnie uzasadnionych okoliczności, o których jest mowa w art. 57 § 2 k.k. (...).