VI KZP 43/66

SentencjaSąd Najwyższy w Izbie Karnej na posiedzeniu niejawnym, w związku z przedstawieniem do rozstrzygnięcia w trybie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki zagadnień prawnych:1. Czy za wartości dewizowe, o których mowa w art. 54 ustawy karnej skarbowej, można uważać pieniądze polskie.2. W wypadku twierdzącym - czy sprawca wywożący za granicę bez zezwolenia pieniądze polskie w ilości przekraczającej dozwolony wywóz ich zarządzeniem Ministra Finansów z dnia 27.VIII.1956 r. (Monitor Polski Nr 79, poz. 959) - dopuszcza się dwóch czynów, a mianowicie:a) wykroczenia z art. 54 u.k.s. dotyczącego niezgłoszenia do odprawy celnej kwoty, którą można wywieźć bez zezwolenia,b) oraz występku skarbowego z art. 51 u.k.s. dotyczącego całej nadwyżki kwoty, o której mowa jest w wyżej cytowanym zarządzeniu"postanowił odmówić udzielenia odpowiedzi.Uzasadnienie faktyczneWątpliwość Sądu Wojewódzkiego wyrażona w pierwszej części pytania powstała - jak wynika z uzasadnienia - ze spostrzeżenia, iż w art. 51 u.k.s. ustawodawca wyraźnie wymienił pieniądze polskie lub inne środki płatnicze, a w art. 54 u.k.s., obok złota lub platyny w postaci nie stanowiącej wyrobu użytkowego, używa terminu "inne wartości dewizowe".W uzasadnieniu tym nie dostrzega się, że w art. 51 u.k.s. chodzi wyłącznie o pieniądze polskie lub inne krajowe środki płatnicze i dlatego nie mogło tu być użyte szerokie pojęcie "wartości dewizowych", natomiast art. 54 dotyczy wszystkich postaci wartości dewizowych, wyliczonych wyczerpująco w art. 2 i 3 ustawy dewizowej, a więc i pieniędzy polskich.Sąd Wojewódzki ustalając co do drugiej części pytania, że działanie oskarżonego polegało na wywożeniu za granicę bez zezwolenia pieniędzy polskich w ilości przekraczającej dozwolony wywóz, stawia pytanie, czy dopuszcza się on dwóch czynów, a mianowicie wykroczenia z art. 54 u.k.s. i występku z art. 51 u.k.s. Jak można stąd wnioskować chodziło Sądowi Wojewódzkiemu zapewne o to, czy opisanym wyżej jednym działaniem sprawca narusza jednocześnie wymienione obydwa przepisy u.k.s. i z obydwóch podlega ukaraniu, bowiem jedno działanie nie może stanowić dwóch czynów. Stwierdzić należy, że zagadnienie to, jako wyczerpująco uregulowane w art. 7 § 1 i art. 38 u.k.s., nie wymaga zasadniczej wykładni ustawy, podobnie jak i przedstawione w punkcie pierwszym, które znajduje odpowiedź w samej ustawie (art. 3 ustawy dewizowej z 28.III.1952 r. - Dz. U. Nr 21, poz. 133).