VI KZP 44/65

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia T. Majewski.Sędziowie: Z. Chełmicki, A. Kafarski, S. Kotowski, J. Matysiak (współsprawozdawca), A. Pyszkowski, F. Szeliński (sprawozdawca).Prokurator Generalnej Prokuratury: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy Rudolfa M., oskarżonego z art. 23 k.k. w związku z art. 2 § 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r., w zakresie przedstawionej na podstawie art. 30 ustawy o Sądzie Najwyższym przez Sąd Najwyższy w zwykłym składzie z dnia 27 maja 1965 r. kwestii prawnej wymagającej zasadniczej wykładni ustawy, a mianowicie:"Czy przepis art. 6 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228) ma zastosowanie do wypadku, gdy sprawca, będąc poprzednio skazany za przestępstwo z art. 5 § 1 tej ustawy, popełnił w okresie 5 lat od daty prawomocnego skazania za ten czyn przestępstwo określone w art. 23 k.k. i art. 2 § 1 i 2 wymienionej ustawy?"uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneUchwała Sądu Najwyższego z dnia 29 listopada 1962 r. VI KO 40/62 (OSN z 1963 r., poz. 154) wyraża pogląd, że do sprawcy, który popełnił w warunkach recydywy przestępstwo określone w art. 5 § 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228), ma zastosowanie przepis art. 60 § 1 k.k., a nie art. 6 wymienionej ustawy. Według tej uchwały przepis art. 6 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. określa, że wyrażone w niej zasady mają zastosowanie do skazanych, którzy dopuścili się przestępstw określonych w art. 1 § 1 i art. 2 § 1 i 2 tej ustawy, natomiast przestępstwo, o którym stanowi art. 5 § 1, stanowi własny typ, znajdujący określenie w tym przepisie.W sytuacji odwrotnej, której dotyczy pytanie prawne rozstrzygane obecnie, tj. gdy uprzednio nastąpiło skazanie na podstawie art. 5 § 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r., a następnie ten sam sprawca popełnił czyn określony w art. 1 § 1 lub art. 2 § 1 i 2 tej ustawy, interpretacja przyjęta we wspomnianej uchwale Sądu Najwyższego nie ma zastosowania.Art. 6 powołanej ustawy przyjmuje za podstawę powrotu do przestępstwa taką sytuację, w której pierwszy czyn, za który sprawca został skazany, stanowił jakąkolwiek formę kradzieży, przywłaszczenia, wyłudzenia albo rabunku mienia społecznego lub indywidualnego. Jedną z tych form jest zagarnięcie drzewa z lasu stanowiącego bądź mienie społeczne (art. 5 § 1 powołanej ustawy), bądź mienie indywidualne (art. 257 k.k.).Skoro więc sprawca, będąc już skazany za taki czyn, w ciągu 5 lat od dnia prawomocności tego skazania dopuścił się czynu określonego w art. 1 § 1 i w art. 2 § 1 i 2 powołanej ustawy - dając tym samym wyraz, że pierwsza przestroga (skazanie) nie odniosła skutku - to odpowiedzialność jego za drugi czyn kształtować się będzie w ramach art. 6 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228).W sytuacji, o której mowa w uchwale VI KO 40/62, sprawca nie odpowiada z art. 6 powołanej ustawy, albowiem przestępstwo z art. 5 § 1 cytowanej ustawy jest przestępstwem o odmiennym charakterze. Drugi bowiem czyn ma swoje odrębne określenie (art. 5 § 1 cytowanej ustawy) i przez to - jako samoistne przestępstwo - nie może być podciągnięte pod kwalifikację z art. 6 lit. a) i b) cytowanej ustawy wobec niedopuszczalności rozszerzającej interpretacji obostrzającej ogólne zasady karania recydywy.