VI KZP 49/73

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Szczepański. Sędziowie: I. Kazimierczak (sprawozdawca), A. Pyszkowski.Prokurator Prokuratury Generalnej: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Stanisława K., oskarżonego z art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 22 kwietnia 1959 r. o zwalczaniu niedozwolonego wyrobu spirytusu (Dz. U. Nr 27, poz. 169), po rozpoznaniu przekazanego w trybie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki w Łodzi postanowieniem z dnia 25 października 1973 r. zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Czy sprawca, który bez wymaganego zezwolenia wyrabia spirytus za pomocą posiadanych przyrządów, popełnia dwa odrębne przestępstwa określone w art. 3 i 4 ustawy z dnia 22 kwietnia 1959 r. o zwalczaniu niedozwolonego wyrobu spirytusu (Dz. U. Nr 27, poz. 169), czy też tylko jedno przestępstwo określone w art. 3 tejże ustawy?"i po wysłuchaniu wniosku prokuratorauchwalił udzielić odpowiedzi j a k w y ż e j. Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 23 stycznia 1958 r. - III Ko 156/57 (OSN 1958, z. IV, poz. 41) wyjaśnił na tle art. 3 i art. 4 dekretu z dnia 24 czerwca 1953 r. o wyrobie i przerobie spirytusu (Dz. U. Nr 34, poz. 143), że osoba, która bez zezwolenia wyrabia spirytus na przechowywanym przez siebie przyrządzie przygotowanym do tego wyrobu, odpowiada na podstawie art. 4 cyt. dekretu z dnia 24 czerwca 1953 r.W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że takie działanie wyczerpuje znamiona określone w art. 3 i 4 cyt. dekretu z dnia 24 czerwca 1953 r., a żaden z tych przepisów nie obejmuje całości działania sprawcy, wobec czego wchodzi w grę art. 36 k.k. i w myśl jego zasad - odpowiedzialność sprawcy z surowszego przepisu, tj. z art. 4 tego dekretu.Pogląd powyższy zachowuje aktualność w odniesieniu do zawierających taką samą treść przepisów art. 3 i 4 ustawy z dnia 22 kwietnia 1959 r. o zwalczaniu niedozwolonego wyrobu spirytusu (Dz. U. Nr 27, poz. 169), z tą konieczną zmianą, że obecnie, ze względu na odmienne unormowanie w art. 10 k.k. zasad wyrażonych w art. 36 k.k. z 1932 r. sprawca ponosi odpowiedzialność na podstawie obydwu wymienionych przepisów, karę zaś wymierza sąd na podstawie jednego tylko przepisu, a mianowicie tego, który przewiduje karę surowszą.