VI KZP 9/86

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia R. Bodecki. Sędziowie: J. Pustelnik, H. Szwaczkowski (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: H. Minarczuk. SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Zbigniewa D., oskarżonego z art. 3 i 4 ustawy z dnia 22 kwietnia 1959 r. o zwalczaniu niedozwolonego wyrobu spirytusu, po rozpoznaniu przekazanego na podstawie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki w Krakowie postanowieniem z dnia 11 lutego 1986 r. zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Czy przechowywanie, zbywanie lub nabywanie naczyń i przyrządów przystosowanych do niedozwolonego wyrobu spirytusu - choćby były wytworzone w innym celu - jest zabronione w świetle przepisów ustawy z dnia 22 kwietnia 1959 r. o zwalczaniu niedozwolonego wyrobu spirytusu, a jeżeli tak - to czy przechowywanie takich naczyń wyczerpuje znamiona występku określonego w art. 4 ust. 1 czy też art. 4 ust. 2 powołanej ustawy?"uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej .Uzasadnienie faktyczneArtykuł 4 ust. 2 ustawy z dnia 22 kwietnia 1959 r. o zwalczaniu niedozwolonego wyrobu spirytusu (Dz. U. Nr 27, poz. 169) przewiduje karalność: a) wyrabiania, b) przechowywania, c) zbywania lub d) nabywania przyrządów, których właściwości wskazują na to, że 1) służą one lub 2) są przeznaczone do niedozwolonego wyrobu spirytusu. Natomiast ust. 2 tego artykułu stanowi o karalności przystosowywania do niedozwolonego wyrobu spirytusu naczyń i przyrządów, choćby były wytworzone w innym celu. A zatem w ust. 1 art. 4 ustawy mowa jest o tego rodzaju przyrządach, które służą lub są przeznaczone do niedozwolonego wyrobu spirytusu, natomiast w ust. 2 tego artykułu mowa jest o naczyniach z reguły w gospodarstwie domowym lub rolnym itp. (jak np. kociołki, garnki, wiadra i in.), które zostały przez daną osobę przystosowane do niedozwolonego wyrobu spirytusu. "Przystosowanie", o którym mowa w ust. 2 art. 4 ustawy, do niedozwolonego wyrobu spirytusu naczyń i przyrządów używanych w gospodarstwie domowym, rolnym itp. do innych dozwolonych czynności nie wymaga ani ich przerobienia, ani szczególnych zabiegów (wystarczy samo przystosowanie tych naczyń i przyrządów do niedozwolonego wyrobu spirytusu), ale też i takich czynności (to jest przerabiania lub innych szczególnych zabiegów) nie wyłącza. Przechowywanie, zbywanie lub nabywanie naczyń lub przyrządów, o których mowa w art. 4 ust. 2 powołanej ustawy z dnia 22 kwietnia 1959 r., może stanowić przestępstwo określone w art. 4 ust. 1 tej ustawy, ale tylko w wypadku, gdy przystosowanie ich do niedozwolonego wyrobu spirytusu polegało na takim ich przerabianiu lub innych szczególnych zabiegach, że w ich wyniku naczynia te lub przyrządy nabrały właściwości wskazujących na to, że służą one lub są przeznaczone do niedozwolonego wyrobu spirytusu. Sprawca takiego przystosowania naczyń lub przyrządów do niedozwolonego wyrobu spirytusu, które polega faktycznie na wytworzeniu przyrządu o właściwościach wskazujących na to, że służy on lub jest przeznaczony do niedozwolonego wyrobu spirytusu, odpowiada na podstawie art. 4 ust. 1 powołanej ustawy za wyrobienie określonego w tym przepisie przyrządu. Jeżeli natomiast "przystosowanie" do niedozwolonego wyrobu spirytusu danego naczynia lub przyrządu nie polegało na wprowadzeniu zmian jego właściwości w sposób określony w art. 4 ust. 1 tej ustawy, to karalne jest samo "przystosowanie" naczynia lub przyrządu do niedozwolonego wyrobu spirytusu (art. 4 ust. 2 ustawy), natomiast jego przechowywanie, zbycie lub nabycie nie podpada pod przepis art. 4 ust. 1 (i w ogóle nie stanowi przestępstwa). Do sądu orzekającego w danej sprawie należy ustalenie, czy zakwestionowane u oskarżonego przedmioty noszą cechy przyrządów określonych w art. 4 ust. 1 ustawy, czy też naczyń i przyrządów określonych w jej art. 4 ust. 2.