VI KZP 77/71

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia K. Wagner. Sędziowie: K. Grzebuła, T. Majewski (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: J. Pozorski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Czesława Romana K. i innych, po rozpoznaniu przekazanego przez Sąd Wojewódzki w Gdańsku postanowieniem z dnia 27 listopada 1971 r. w trybie art. 390 § 1 k.p.k. zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Czy działanie polegające na wywiezieniu za granicę bez zezwolenia zagranicznych środków płatniczych, a następnie na zakupieniu za te środki za granicą złota i przewiezienie go do kraju bez uiszczenia cła stanowi jeden czyn podlegający kwalifikacji stosownie do art. 7 § 1 u.k.s., czy też mamy tu do czynienia z realnym zabiegiem przestępstw z art. 49 § 1, 52 § 1 i 64 u.k.s.?"i po wysłuchaniu wniosku prokuratorauchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneW sytuacji opisanej w pytaniu przepis art. 7 § 1 u.k.s. z 1960 r. w ogóle nie wchodzi w rachubę, ma on bowiem zastosowanie wtedy, gdy czyn zagrożony karą podpada pod kilka przepisów ustawy karnej skarbowej. Żadna zaś z postaci zachowania się sprawcy, o których mowa w pytaniu, zawierając znamiona jednego z przestępstw, nie podpada zarazem pod przepisy określające pozostałe przestępstwa.Każda z wymienionych w pytaniu czynności sprawcy stanowi samoistne (odrębne) i zakończone działanie wyczerpujące znamiona różnych przestępstw, nie tworzących wskutek tego określonej, zamkniętej całości. Chociaż więc oba chronologicznie pierwsze czyny dotyczą obrotu wartościami dewizowymi, zachodzi mimo to w tym wypadku realny zbieg tych przestępstw oraz przestępstwa celnego z art. 74 u.k.s. (por. w tym względzie wyrok składu siedmiu sędziów, opublikowanych w OSNKW z 1963 r., nr 11, poz. 199).Powyższe stanowisko zachowuje aktualność również według przepisów u.k.s. z 1971 r. (Dz. U. Nr 28, poz. 260).Z tych powodów należało uchwalić jak wyżej.