VII KZP 27/77

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Polony. Sędziowie: S. Mirski, J. Pustelnik (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Kabat.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Leszka W., oskarżonego z art. 225 § 1 k.k. i art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 25 listopada 1970 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia (Dz. U. Nr 29, poz. 245 z późn. zm.), po rozpoznaniu przekazanego w trybie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki w Zielonej Górze postanowieniem z dnia 29 kwietnia 1977 r. zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Czy sfałszowanie lodów przez dodanie w czasie ich produkcji mleka w proszku oraz przez zwiększenie ilości wody, a następnie wprowadzenie tychże lodów do sprzedaży po normalnie obowiązującej cenie, stanowi jedno przestępstwo określone w art. 225 § 1 k.k., czy też również wyczerpuje dyspozycję art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 25 listopada 1970 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia (Dz. U. Nr 29, poz. 245 z późn. zm.)?"i po wysłuchaniu wniosku prokuratorauchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneNa tle pytania Sądu Wojewódzkiego zachodzi potrzeba rozważenia, czy opisane w nim zachowanie sprawcy stanowi jedno czy też dwa przestępstwa (zbieg realny) oraz jaki przepis lub przepisy należy zastosować w tym wypadku jako podstawę skazania sprawcy.W związku z pierwszą ze wskazanych wyżej kwestii należy stwierdzić, że przy ustalaniu, czy w rozważanym wypadku wchodzi w grę jedno, czy też dwa przestępstwa (zbieg realny), decydujące znaczenie ma fakt, czy zachowanie sprawcy stanowi w konkretnym wypadku jedno czy więcej działań. Zgodnie bowiem z unormowaniem art. 10 § 1 k.k. o jedności lub wielości przestępstw decyduje zawsze liczba podjętych przez sprawcę działań (art. 120 § 1 k.k.).Wprowadzenie do obrotu i sprzedaży jako artykułu odpowiadającego określonym wymaganiom sfałszowanych lodów stanowi jedno działanie. Wynika to ze zwartości miejsca i czasu charakteryzującej opisane zachowanie się sprawcy, a przede wszystkim z tego, że jest ono wyrazem jednej decyzji woli. Skoro zaś wspomniane zachowanie stanowi jedno działanie, to tym samym, z wyżej podanych powodów, stanowi ono tylko jedno przestępstwo.Przechodząc do kwestii kwalifikacji prawnej omawianego czynu, stwierdzić należy, że niewątpliwe jest, iż sprawca, który sprzedaje sfałszowane lody, oszukuje nabywcę co do ich gatunku, a zatem działanie to wyczerpuje znamiona przestępstwa określonego w art. 225 § 1 k.k.Powołany wyżej przepis nie wyczerpuje jednak w całości zachowania sprawcy, gdyż przewidziane w nim oszukiwanie nabywcy co do gatunku sprzedawanego towaru nie musi polegać na sprzedaży towaru sfałszowanego, lecz może np. przejawić się w sprzedaży towaru niższego gatunku jako towaru - i oczywiście po cenie - wyższego gatunku. Natomiast samo wprowadzenie do obrotu sfałszowanych lodów jako artykułu odpowiadającego określonym wymaganiom wyczerpuje znamiona przestępstwa określonego w art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 25 listopada 1970 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia (Dz. U. Nr 29, poz. 245; zm.: Dz. U. z 1971 r. Nr 12, poz. 115).Ten ostatni przepis nie obejmuje jednak całości rozważanego zachowania sprawcy, gdyż do znamion przestępstwa określonego w tym przepisie nie należy oszukiwanie nabywcy, tj. doprowadzenie innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem, co stanowi niezbędny warunek zastosowania kwalifikacji z art. 225 § 1 k.k.Skoro w omawianym wypadku żaden z wymienionych przepisów nie obejmuje w całości działania sprawcy, jego czyn należy zakwalifikować - zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 10 § 2 k.k. - z obu zbiegających się norm.