I K 1529/51

Uzasadnienie faktyczneWyroku Sądu Najwyższego z dnia 15.1.1952 r. w sprawie I. K. 1529/51.Sąd Najwyższy sprostował błędną kwalifikację prawną czynów przypisanych oskarżonym W., N, D, S, S, N i P z art. 39 m.k.k. na art. 217 § 1 lit. c) k.k., a czynu przypisanego oskarżonemu M. z art. 286 § 1 k.k. na tenże art. 217 § 1 lit. c) k.k.Oskarżeni W, N, D, S, S, N i P, czy to jako kierownicy spółdzielni, czy też jako majstrowie tejże spółdzielni, spowodowali wyrobienie kiełbas z mięsa zepsutego, nie nadających się zatem do użytku jako szkodliwych dla zdrowia ludzkiego. Oskarżony zaś M., jako kierownik handlowy puszczał te kiełbasy w obieg.Dobrem, które zostało przez oskarżonych zaatakowane, jest w pierwszym rzędzie i w głównej mierze zdrowie ludzkie, a nie interesy gospodarcze przez pogorszenie jakości wyrobów.Przedmiotem ochrony z art. 39 m.k.k. są interesy gospodarcze Państwa, a w szczególności poziom wytwórczości, urządzenia techniczne, surowce i towary. Przedmiotem jednak zamachu przy wyrabianiu w masowej skali wędlin z zepsutego mięsa jest w pierwszym rzędzie inne chronione przez ustawę dobro, a to zdrowie ludności, i dlatego działanie takie podpada pod przepis art. 217 § 1 lit. c) k.k., a nie art. 89 m.k.k. dotyczy to nie tylko kierowników zakładu pracy i kierowników bezpośredniego procesu produkcji, ale również kierownika handlowego, puszczającego w obieg wędliny, albowiem i jego czyn stanowi to "inne działanie wśród okoliczności szczególnie niebezpiecznych", sprowadzających niebezpieczeństwo powszechne dla życia lub zdrowia ludzkiego, podpada zatem pod przepis art. 217 § 1 lit. c) k.k. jako surowszy (art. 36 k.k.), a nie pod art. 286 § 1 k.k.Z tych powodów należało poprawić błędną kwalifikację prawną czynów popełnionych przez wyżej wymienionych oskarżonych w kierunku art. 217 § 1 lit. c) k.k.