VII KZP 33/77

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia W. Żebrowski (sprawozdawca).Sędziowie: K. Mochtak, W. Sikorski.Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Kabat.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Klaudii L., oskarżonej z art. 221 § 3 w związku z § 1 k.k. w zbiegu z art. 25 § 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. o zwalczaniu alkoholizmu (Dz. U. Nr 69, poz. 434 z późn. zm.), po rozpoznaniu przekazanego w trybie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki w Białymstoku postanowieniem z dnia 30 czerwca 1977 r. zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Czy w wypadku kumulatywnej sankcji przewidzianej w art. 221 § 1 i 3 k.k. w zbiegu z art. 25 § 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. o zwalczaniu alkoholizmu (Dz. U. Nr 69, poz. 434 z późn. zm.) wymierzenie grzywny następuje na podstawie tegoż art. 25, czy powinno nastąpić na podstawie art. 36 § 2 i 3 k.k.?"i po wysłuchaniu wniosku prokuratorauchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneZgodnie z art. 10 § 2 k.k. w wypadku, gdy czyn sprawcy wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej, sąd skazuje za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów. Podstawę wymiaru kary stanowi wówczas przepis przewidujący karę najsurowszą, natomiast kary dodatkowe i środki zabezpieczające mogą być orzeczone na podstawie innych zbiegających się przepisów (art. 10 § 3 k.k.).Przy rozważaniu zaś, który z wchodzących w grę przepisów przewiduje karę najsurowszą, należy mieć na względzie zarówno określone w nim ustawowe zagrożenie, jak i karę, którą sąd obowiązany jest orzec na podstawie innych przepisów ustawy, np. art. 36 § 2 i 3 k.k.Stosując przedstawione wyżej zasady w wypadku, gdy czyn sprawcy wyczerpuje znamiona określone w art. 221 § 3 w związku z § 1 k.k. oraz w art. 25 § 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. o zwalczaniu alkoholizmu (Dz. U. Nr 69, poz. 434) w związku z art. 10 § 2 k.k., za podstawę wymiaru kary należy przyjąć art. 221 § 1 k.k. Porównanie bowiem kar określonych w wymienionych wyżej przepisach wskazuje, że surowszą karę przewiduje art. 221 § § k.k., a mianowicie karę pozbawienia wolności od 6 miesięcy do 5 lat, natomiast art. 25 § 1 cytowanej ustawy przewiduje karę do 2 lat pozbawienia wolności. Ponadto w związku z tym, że wymienione w art. 221 § 3 k.k. nabycie towaru następuje w celu jego odsprzedaży z zyskiem, czyn sprawcy charakteryzuje się tu między innymi działaniem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, co nakłada na sąd obowiązek wymierzenia obok kary pozbawienia wolności także kary grzywny (art. 36 § 3 k.k.). Kara ta zaś orzeczona zostanie w rozmiarze określonym w art. 36 § 2 k.k. Natomiast art. 25 § 1 cytowanej ustawy przewiduje karę grzywny do 10.000 zł, a zatem także karę łagodniejszą niż przewidziana w art. 36 § 2 w związku z art. 221 k.k.Powyższe stwierdzenia odnoszą się odpowiednio do zakwalifikowania czynu sprawcy z art. 221 § 3 w związku z § 2 k.k. oraz z art. 25 cytowanej ustawy w związku z art. 10 § 2 k.k.