VII KZP 43/77

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia R. Staszkiewicz (sprawozdawca). Sędziowie: Z. Ziemba, W. Żebrowski.Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Kabat.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Tadeusza S., oskarżonego z art. 156 § 1 k.k., po rozpoznaniu przekazanego przez Sąd Wojewódzki w Krakowie postanowieniem z dnia 28 września 1977 r. zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Czy zawarte w końcowej części art. 7 dekretu z dnia 19 lipca 1977 r. o amnestii (Dz. U. Nr 24, poz. 102) sformułowanie, uprawniające organ stosujący amnestię do zobowiązania określonej osoby "do innego stosownego postępowania", dopuszcza zobowiązanie takiej osoby do przeproszenia pokrzywdzonego"?i po wysłuchaniu wniosku prokuratorauchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktycznePytanie prawne, przedstawione przez Sąd Wojewódzki w Krakowie, sprowadza się do żądania wyjaśnienia wzajemnego stosunku do siebie przepisów art. 75 § 2 k.k. i art. 7 dekretu z dnia 19 lipca 1977 r. o amnestii, a w szczególności czy na osoby, wobec których zastosowano amnestię, można nakładać takie obowiązki, które nie zostały przejęte z art. 75 § 2 k.k.W związku z tym należy stwierdzić, że unormowania zawarte w art. 7 dekretu z dnia 19 lipca 1977 r. o amnestii (Dz. U. Nr 24, poz. 102) nie dają podstaw do wykładni, iż przepis ten wprowadza ograniczenia co do możliwości organu stosującego amnestię nakładania na osoby, wobec których orzeczono darowanie kary lub umorzenie postępowania, obowiązków o charakterze profilaktyczno-wychowawczym.Dekret z dnia 19 lipca 1977 r. o amnestii bowiem jest w zakresie przez niego uregulowanym aktem prawnym samoistnym, regulującym samodzielnie wszelkie zagadnienia prawne wynikające z założeń i celów amnestii. Przemawia za tym brak w wymienionym dekrecie tego rodzaju postanowień, które by przewidywały stosowanie zamiast przepisów w nim określonych przepisów innych ustaw, jak to, przykładowo wskazując, czyni art. 94 k.k. Wprawdzie dekret z dnia 19 lipca 1977 r. powołuje przepisy innych ustaw (vide art. 1, 4, 5 i 6 tego dekretu), lecz czyni to jedynie dla zachowania przejrzystości i zwięzłości niektórych własnych uregulowań prawnych.Przepis art. 7 dekretu z dnia 19 lipca 1977 r., przewidując możliwość nałożenia na osobę, wobec której zastosowano amnestię, obowiązków, nie wymienia ich w sposób wyczerpujący. Świadczy o tym możliwość zobowiązania sprawcy do innego stosownego postępowania, to znaczy nałożenia również takiego obowiązku, który nie został szczegółowo określony w tym przepisie.Przez "inne stosowne postępowanie" należy rozumieć takie zachowanie się osoby podlegającej amnestii, które w konkretnym wypadku - uwzględniając charakter przestępstwa i właściwości osobiste tej osoby - stworzy najbardziej korzystne warunki do osiągnięcia założonego celu, tj. jej pełnej resocjalizacji i adaptacji społecznej. W zależności zatem od potrzeby owo postępowanie może składać się z szeregu czynności powtarzających się przez pewien czas (np. wykonanie określonych prac lub świadczeń na cele społeczne), może stanowić jednorazową czynność (np. przeproszenie pokrzywdzonego) albo może polegać na biernym zachowaniu się (np. powstrzymanie się od nadużywania alkoholu).Warto przy nadmienić, że ustalając rodzaj i zakres, inny niż wymieniony w art. 7 dekretu o amnestii, obowiązku, organ stosujący amnestię powinien mieć na względzie przepis art. 10 ust. 2 tegoż dekretu.