I NSP 146/25

I NSP 146/25 POSTANOWIENIE Dnia 30 lipca 2025 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Leszek Bosek w sprawie z powództwa S. K. przeciwko Bank spółce akcyjnej w W. o ustalenie i zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 30 lipca 2025 r., na skutek skargi S. K. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Okręgowym w Warszawie w sprawie o sygn. XXV C 1776/21 i Sądem Apelacyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. V ACa 2015/24, przekazuje sprawę do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie. UZASADNIENIE Pismem z 1 kwietnia 2025 r. S. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o „stwierdzenie przewlekłości postępowania w sprawie z powództwa S. K. przeciwko Bank Spółka Akcyjna z siedzibą w W.”. W uzasadnieniu wskazał, że postępowanie w sprawie „toczy się nieprzerwanie od grudnia 2020 r. Pomimo upływu prawie 4,5 lat, nie doszło do prawomocnego zakończenia sprawy. Wydanie wyroku przez Sąd I instancji nastąpiło w lutym 2024 r. tj. ponad 3 lata po wpłynięciu sprawy do sądu”. W ocenie skarżącego „odstępy czasowe pomiędzy poszczególnymi czynnościami procesowymi podejmowanymi przez Sąd nie mogą I NSP 146/25 2 zostać uznane za rozsądne ani uzasadnione jakkolwiek nadzwyczajną sytuacją”. Dalej wskazał, że „od blisko 10 miesięcy Sąd Apelacyjny nie podjął żadnych działań procesowych” (pisownia oryginalna). Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skargę należało przekazać do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie. Zgodnie z art. 4 ust. 1b ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”), „[j]eżeli skarga dotyczy przewlekłości postępowania przed sądem okręgowym i sądem apelacyjnym – właściwy do jej rozpoznania w całości jest sąd apelacyjny”. Natomiast Sąd Najwyższy jest właściwy do rozpoznania skargi na przewlekłość postępowania przed sądem apelacyjnym lub Sądem Najwyższym (art. 4 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość). Przepisy wyznaczające właściwość rzeczową Sądu Najwyższego do rozpatrywania skarg na przewlekłość postępowania jako normy o charakterze kompetencyjnym, powinny być interpretowane ściśle i literalnie (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 19 grudnia 2019 r., I NSP 175/19; z 24 października 2024 r., I NSP 333/24; z 18 grudnia 2024 r., I NSP 401/24). Analiza zakresu żądania oraz uzasadnienia skargi i podnoszonych w niej okoliczności uzasadniających żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania potwierdza, że skarżący kwestionuje sprawność postępowania zarówno przed sądem pierwszej, jak i drugiej instancji. Z uwagi na fakt, że skarga dotyczy przewlekłości postępowania prowadzonego przed Sądem Okręgowym w Warszawie o sygn. akt XXV C 1776/21, jak i przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. V ACa 2015/24, właściwym do jej rozpoznania jest Sąd Apelacyjny w Warszawie. Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 200 § 2 k.p.c. I NSP 146/25 3 w związku z art. 391 § 1 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c. w związku z art. 397 § 3 k.p.c. w związku art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość orzekł, jak w sentencji. [KF] [r.g.]