I PZ 47/64

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia W. Kuryłowicz (sprawozdawca). Sędziowie: F. Szczepański, K. Łepka.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Haliny F. przeciwko Skarbowi Państwa (Dowództwo Lotnictwa Operacyjnego) o odszkodowanie, na skutek zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Wojewódzkiego dla m. st. Warszawy w Warszawie z dnia 29 kwietnia 1964 r.,zażalenie oddalił.Uzasadnienie faktyczneSyn powódki, oficer zawodowy w czynnej służbie wojskowej, zginął w wypadku lotniczym w dniu 20 lipca 1962 r.Powódka wystąpiła do Sądu Powiatowego w Warszawie o zasądzenie od Skarbu Państwa tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę moralną kwoty 40.000 zł.Sąd Powiatowy przekazał sprawę według właściwości, z powołaniem się na art. 11 k.p.c., Sądowi Wojewódzkiemu w Warszawie, a ten Sąd, podnosząc brak "przesłanek do przyjęcia właściwości Sądu Wojewódzkiego z art. 11 pkt 2 k.p.c.", przekazał sprawę - na podstawie art. 207 k.p.c. - ponownie do Sądu Powiatowego.Wydane postanowienie zaskarżył zażaleniem pozwany, kwestionując zasadność zajętego stanowiska, skoro za wypadek odpowiedzialność ponosi Państwo na podstawie ustawy z dnia 15.XI.1956 r. o odpowiedzialności Państwa za szkody wyrządzone przez funkcjonariuszów państwowych.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:W okolicznościach niniejszej sprawy (wypadek w zatrudnieniu) podstawę odpowiedzialności pozwanego Skarbu Państwa stanowi art. 24 dekretu z dnia 25.VI.1954 r. o powszechnym zaopatrzeniu emeryt. pracowników i ich rodzin (Dz. U. z 1958 r. Nr 23, poz. 97) w związku z art. 34 i nast. ustawy z dnia 13.XII.1957 r. o służbie wojskowej oficerów sił zbrojnych. Cytowany przepis w zakresie, w jakim dotyczy odpowiedzialności Państwa za szkody wynikające z wypadku w zatrudnieniu, jest przepisem szczególnym w rozumieniu art. 7 ustawy z dnia 15.XI.1956 r. i wyłącza w tym zakresie stosowanie jej przepisów. Decydującym zatem dla określenia w sprawie rzeczowej właściwości sądu jest nie przepis art. 11 pkt 2., lecz art. 11 pkt 4 k.p.c., uzależniający powyższą właściwość w sprawach majątkowych od wartości przedmiotu sporu. W rozpoznawanej sprawie wartość tę stanowi dochodzona kwota 40.000 zł (art. 12 § 1 k.p.c.), co uzasadnia właściwość sądu powiatowego (art. 10 k.p.c.).W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 383 i 394 k.p.c.).