II URN 1/75

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia W. Formański. Sędziowie: M. Piekarski (sprawozdawca), J. Wasilewski..SentencjaSąd Najwyższy, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Bronisława K. przeciwko Hucie w W. o odszkodowanie na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości od wyroku Okręgowego Sądu Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 28 listopada 1973 r.,zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że zasądził dodatkowo na rzecz Bronisława K. od Huty w W. 10.000 zł, oddalając żądanie zasądzenia odsetek od tej kwoty oraz zwrotu kosztów postępowania z rewizji nadzwyczajnej.Uzasadnienie faktyczneSkarżący Bronisław K. w czasie pracy w pozwanej Hucie w dniu 11.VII.1969 r. uległ wypadkowi, na skutek którego został zaliczony do II grupy inwalidów. Okręgowy Sąd Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie wyrokiem z dnia 28.XI.1973 r. zmienił orzeczenie Komisji Rozjemczej przy tej Hucie i zasądził od Huty na rzecz skarżącego 24.000 zł tytułem jednorazowego odszkodowania za utratę zdrowia w następstwie wymienionego wypadku przy pracy. Zasądzona kwota stanowi różnicę uzyskaną przez odjęcie wypłaconych przez Hutę 6.000 zł od żądanej kwoty 30.000 zł.Minister Sprawiedliwości na wniosek Bronisława K. w rewizji nadzwyczajnej słusznie zarzucił, że pracownikowi, który wskutek wypadku przy pracy doznał trwałego uszczerbku na zdrowiu w stopniu powodującym zaliczenie go do II grupy inwalidów, przysługuje od zakładu pracy jednorazowe odszkodowanie w kwocie 40.000 zł - z mocy art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 1968 r. o świadczeniach pieniężnych przysługujących w razie wypadków przy pracy (Dz. U. Nr 3, poz. 8 i z 1972 r. Nr 27, poz. 191) oraz § 6 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady Ministrów z dnia 18 czerwca (Dz. U. Nr 22, poz. 144). Kwota ta przysługuje bez względu na to, czy taki pracownik z wymienionego tytułu żądał mniej. Wymienione bowiem przepisy prawa określiły tę należność w sposób zryczałtowany, niezależnie od stopnia indywidualnego odczucia następstw wypadku przy pracy. Okręgowy Sąd Ubezpieczeń Społecznych nie miał więc podstawy do oparcia obliczenia należnego skarżącemu odszkodowania na tym, że pierwotnie dochodził on z tego tytułu 30.000 zł. Sąd ten zaskarżonym wyrokiem naruszył interes Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej przez pozbawienie skarżącego - niezdolnego do zarobkowania inwalidy na skutek wypadku przy pracy - należnego mu odszkodowania. Należało więc z mocy art. 376 i 3781 prawa o sądach ubezpieczeń społecznych w związku z art. 421 § 1, art. 422 i 423 k.p.c. zmienić zaskarżony wyrok przez dodatkowe zasądzenie kwoty 10.000 zł. Ponieważ Minister Sprawiedliwości w rewizji nadzwyczajnej nie domagał się zasądzenia odsetek od tej kwoty, a Sąd Najwyższy rozpoznaje tę rewizję w ramach zgłoszonych w niej żądań (art. 420 k.p.c.), żądanie skarżącego dotyczące zasądzenia odsetek podlega oddaleniu. Także wniosek o przyznanie od Huty zwrotu kosztów postępowania z rewizji nadzwyczajnej nie mógł być uwzględniony, ponieważ w świetle uchwały połączonych Izb: Izby Cywilnej oraz Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 24.IV.1972 r. III PZP 8/72 (OSNCP 1973, z. 5, poz. 71) w postępowaniu z rewizji nadzwyczajnej nie przysługuje stronom zwrot kosztów procesu.