III PZP 31/82

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia SN A. Grymaszewski. Sędziowie SN: E. Brzeziński (sprawozdawca), E. Jachczyk.SentencjaSąd Najwyższy z udziałem Prokuratora Prokuratury Generalnej PRL K. Soboty po rozpoznaniu zagadnienia prawnego przedstawionego przez Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Kielcach postanowieniem z dnia 30.IV.1982 r. w związku ze sprawą z wniosku Jana D. przeciwko 1) Zjednoczeniu Zaplecza Technicznego Motoryzacji w W. i 2) Zakładom Naprawy Samochodów w K. o ustalenie okresu wypowiedzenia umowy:"Czy pracownikowi przysługuje odszkodowanie od zakładu pracy w wysokości stopy procentowej jednorazowej określonej uchwałą nr 27 Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 1982 r. w sprawie jednorazowej rewaloryzacji wkładów oszczędnościowych (M. P. Nr 5, poz. 28), jeżeli na skutek bezzasadnej odmowy wypłaty należnego wynagrodzenia pracownik uszczuplił wkłady na książeczce oszczędnościowej?"postanowił odmówić udzielenia odpowiedzi na powyższe pytanie.Uzasadnienie faktyczneUwzględniając wniosek Jana D. Terenowa Komisja Odwoławcza do Spraw Pracy w K. orzeczeniem z dnia 11.II.1982 r. - oznaczając stronę pozwaną jako Zjednoczenie Zaplecza Technicznego Motoryzacji w W. i Zakłady Naprawy Samochodów w K. - ustaliła, że zakres wypowiedzenia umowy o pracę Janowi D. zatrudnionemu w Zakładach Naprawy Samochodów w K. przez Zjednoczenie Zaplecza Technicznego Motoryzacji w W. przypada od 1.VII.1981 r. do 30.IX.1981 r.Od tego orzeczenia Komisji odwołanie złożyły tylko pozwane Zakłady Naprawy Samochodów w K.Wnioskodawca natomiast złożył odpowiedź na odwołanie, w której żądał:1) oddalenia odwołania i utrzymania w mocy orzeczenia TKO jako zgodnego ze stanem faktycznym w sprawie, przepisami prawa i zasadami współżycia społecznego;2) przesłuchania Dyrektora KZNS inż. Baltazara S., będącego organem ustawowym strony pozwanej wymienionej w pkt 2;3) zasądzenia nagrody jubileuszowej za 25 lat pracy zawodowej objętej żądaniem wniosku w postępowaniu przez TKO,4) stwierdzenia, że należne mu wynagrodzenie za dochodzony okres wypowiedzenia oraz nagroda jubileuszowa podlegają zwiększeniu o 20% przez analogię do dokonywanego zwiększenia wkładów oszczędnościowych według stanu na dzień 28.II.1982 r. niezależnie od odsetek ustawowych.Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Kielcach w dniu 30.IV.1982 r. po rozpoznaniu odwołania Zakładów Naprawy Samochodów w K. wydał następujący wyrok:1) oddalił odwołanie;2) zasądził od Zakładów Naprawy Samochodów w K. na rzecz wnioskodawcy Jana D. kwotę 8.662 zł tytułem nagrody jubileuszowej;3) uchylił zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej pozwanego Zjednoczenia Zaplecza Technicznego Motoryzacji w W. i wniosek oddalił.Tegoż dnia tj. 30.IV.1982 r. Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Kielcach wydał również postanowienie o przedstawieniu Sądowi Najwyższemu zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości (przytoczonego w sentencji postanowienia).Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Przepis art. 66 § 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. o okręgowych sądach pracy i ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 39, poz. 231 z późn. zm.) upoważnia okręgowy sąd pracy i ubezpieczeń społecznych do przedstawienia Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia tylko takie zagadnienie prawne, które wyłoniło się przy rozpoznawaniu odwołania w rozumieniu art. 32 tejże ustawy.Z akt niniejszej sprawy nie wynika, by tak rozumiane postępowanie "odwoławcze" w sprawie tej toczyło się jeszcze przed okręgowym Sądem Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Kielcach. Postępowanie odwoławcze związane z odwołaniem Zakładów Naprawy Samochodów w K. od orzeczenia Terenowej Komisji Odwoławczej do Spraw Pracy w K. z dnia 11.II.1982 r. zakończyło się przytoczonym wyżej wyrokiem Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Kielcach z dnia 30.V.1982 r. Treść tego wyroku nie pozostawia wątpliwości co do tego, że do rozpoznania odwołania pozwanych Zakładów od orzeczenia Terenowej Komisji Odwoławczej do Spraw Pracy z dnia 11.II.1982 r. nie była i nie jest potrzebna Okręgowemu Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych odpowiedź na przedstawione Sądowi Najwyższemu pytanie. Innego zaś odwołania od wspomnianego orzeczenia Komisji Odwoławczej z dnia 11.II.1982 r. w niniejszej sprawie nie było i nie ma. W szczególności odwołania takiego nie złożył wnioskodawca Jan D. i w konsekwencji - wbrew odmiennemu zapatrywaniu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrażonemu w uzasadnieniu przedstawionego Sądowi Najwyższemu pytania - w aktualnym stanie postępowania w niniejszej sprawie wnioskodawca nie może być uważany za "odwołującego się" w rozumieniu przepisu art. 33 § 2 ustawy o okręgowych sądach pracy i ubezpieczeń społecznych. Żaden zaś z obowiązujących przepisów prawa nie usprawiedliwia żądania Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, by Sąd Najwyższy w pierwszej kolejności ustosunkował się do zasadności roszczeń zgłoszonych przez pracownika po raz pierwszy w postępowaniu przed okręgowym sądem pracy i ubezpieczeń społecznych w odpowiedzi na odwołanie strony przeciwnej i rozważanych przez okręgowy sąd pracy i ubezpieczeń społecznych - nie wiadomo zresztą na jakiej podstawie prawnej - już po zakończeniu postępowania odwoławczego i po wydaniu wyroku rozstrzygającego merytorycznie o całości żądań zawartych w odwołaniu zakładu pracy. Dlatego Sąd Najwyższy odmówił udzielenia odpowiedzi na przedstawione przez Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Kielcach pytanie.