N 15/84

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk H. Kmieciak. Sędziowie: płk E. Zawiłowski, ppłk T. Kacperski (sprawozdawca).Wiceprokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk J. Jaroń.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 1984 r. na posiedzeniu sprawy prawomocnie skazanych wyrokiem Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 24 stycznia 1983 r.: 1) cywila Adama P. za popełnienie przestępstwa określonego w art. 48 ust. 2 i 4 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o stanie wojennym (Dz.U. Nr 29, poz. 154) na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i 2) cywila Zbigniewa J. za popełnienie przestępstwa określonego w art. 48 ust. 2 i 4 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o stanie wojennym (Dz.U. Nr 29, poz. 154) na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, z powodu rewizji nadzwyczajnej, wniesionej przez Prezesa Izby Wojskowej Sądu Najwyższego na korzyść obu skazanych od prawomocnych postanowień Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 28 lipca 1983 r., mocą których skazanemu Adamowi P. darowano karę pozbawienia wolności w rozmiarze 2 lat i 10 dni, a skazanemu Zbigniewowi J. karę pozbawienia wolności w rozmiarze 6 miesięcy i 10 dni,uwzględniając rewizję nadzwyczajną zmienił zaskarżone nią postanowienia Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 28 lipca 1983 r. przez darowanie skazanym Adamowi P. i Zbigniewowi J. w całości wymierzonych im powołanym na wstępie wyrokiem kar pozbawienia wolności - zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 lipca 1983 r. o amnestii (Dz.U. Nr 39, poz. 177).Uzasadnienie faktycznePostanowieniami Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 28 lipca 1983 r. - na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 lipca 1983 r. o amnestii (Dz.U. Nr 39, poz. 177) - skazanemu Adamowi P. darowano karę pozbawienia wolności w rozmiarze 2 lat i 10 dni, a skazanemu Zbigniewowi J. w rozmiarze 6 miesięcy i 10 dni, czyli w częściach pozostałych im do odbycia, licząc od daty wydania tychże postanowień.Postanowienia, o których mowa, zaskarżone zostały rewizją nadzwyczajną Prezesa Izby Wojskowej Sądu Najwyższego na korzyść obu skazanych. W rewizji nadzwyczajnej Prezesa Izby Wojskowej Sądu Najwyższego zawarty jest zarzut obrazy przepisów prawa materialnego (art. 387 pkt 1 k.p.k.), a mianowicie art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 lipca 1983 r. o amnestii, polegającej na darowaniu skazanym kar pozbawienia wolności jedynie w części pozostałej im do odbycia, zamiast w wymiarze orzeczonych w powołanym na wstępie wyroku sądu pierwszej instancji. Na tej podstawie Prezes Izby Wojskowej Sądu Najwyższego wnosił o zmianę owych postanowień "przez darowanie skazanym Adamowi P. i Zbigniewowi J. w całości wymierzonych wyrokiem Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 24 stycznia 1983 r. kar pozbawienia wolności".Po wysłuchaniu przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej, popierającego rewizję nadzwyczajną,Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Nie ulega wątpliwości, że oba kwestionowane rewizją nadzwyczajną postanowienia sądu pierwszej instancji wydane zostały z oczywistą obrazą art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 lipca 1983 r. o amnestii, z treści którego wynika przecież wprost i jednoznacznie, że darowaniu na podstawie tego przepisu podlega w całości prawomocnie orzeczona kara pozbawienia wolności, nie zaś jej reszta pozostała jeszcze skazanemu do odbycia. Dlatego też należało darować w całości wymierzone im w tymże wyroku sądu pierwszej instancji kary pozbawienia wolności, a nie tylko w częściach pozostałych im do odbycia, jak uczyniono to w zaskarżonych postanowieniach.W tym stanie rzeczy - uznając rewizję nadzwyczajną za zasadną - Sąd Najwyższy uznał jak na wstępie.