N 18/76

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk A. Kaszycki. Sędziowie: płk S. Mendyka, płk W. Sieracki (sprawozdawca).Prokurator Naczelnej Prokuatury Wojskowej: płk J. Lisiewicz.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 1976 r. na rozprawie sprawy Damiana T., skazanego prawomocnie za przestępstwo określone w art. 304 § 3 k.k. na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności wraz z karą dodatkową pozbawienia praw publicznych na okres 2 lat, z powodu rewizji nadzwyczajnej - wniesionej przez Prezesa Izby Wojskowej Sądu Najwyższego na korzyść skazanego - od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 24 czerwca 1976 r.,uwzględniając rewizję nadzwyczajną Prezesa Izby Wojskowej Sądu Najwyższego, zmienił powołany wyrok przez uchylenie orzeczonej w stosunku do skazanego kary dodatkowej pozbawienia praw publicznych.Uzasadnienie faktyczne(...) W rewizji nadzwyczajnej zawarty został zarzut obrazy prawa materialnego, a mianowicie art. 40 § 1 pkt 2 k.k., przez bezpodstawne orzeczenie w stosunku do skazanego kary dodatkowej pozbawienia praw publicznych, co w konsekwencji - według rewizji nadzwyczajnej - uzasadnia wniosek o uchylenie tej kary dodatkowej.Uzasadnienie prawnePo wysłuchaniu prokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej i obrońcy, wnoszących o uwzględnienie rewizji nadzwyczajnej, Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja nadzwyczajna jest zasadna. Orzekając w stosunku do skazanego karę dodatkową pozbawienia praw publicznych, sąd pierwszej instancji stwierdził, że: "(...) oskarżony dopuścił się zbrodni przeciwko podstawowym interesom politycznym Polski." Stwierdzenie to jest błędne. Obligatoryjne orzeczenie kary dodatkowej pozbawienia praw publicznych następuje - w myśl powołanego w zaskarżonym wyroku przepisu art. 40 § 1 pkt 2 k.k. - w razie skazania za zbrodnię przeciwko podstawowym interesom politycznym lub gospodarczym PRL. W związku z tym należy wyrazić pogląd, że: a) zbrodniami, o których traktuje art. 40 § 1 pkt 2 k.k., są jedynie zbrodnie określone w przepisach zawartych w rozdziale XIX kodeksu karnego, o czym świadczy fakt, iż tytuł tego rozdziału odpowiada treści art. 40 § 1 pkt 2 k.k.; b) art. 304 § 3 k.k., określający kwalifikowany typ przestępstwa dezercji, zamieszczony jest w rozdziale XXXVIII kodeksu karnego, zatytułowanym "Przestępstwa przeciwko obowiązkowi pełnienia służby wojskowej", a zatem zbrodnia określona w art. 304 § 3 k.k. nie jest przestępstwem przeciwko podstawowym interesom politycznym i gospodarczym PRL. W związku z tym w wypadku skazania za przestępstwo określone w art. 304 § 3 k.k. nie można - na podstawie art. 40 § 1 pkt 2 k.k. - orzec kary dodatkowej pozbawienia praw publicznych.W świetle analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego brak podstaw do ustalenia, że skazany dopuścił się przestępstwa określonego w art. 304 § 3 k.k. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej albo że przestępstwa tego dopuścił się z niskich pobudek, co w konsekwencji nie pozwala orzec kary dodatkowej pozbawienia praw publicznych ani na podstawie art. 40 § 1 pkt 3 k.k., ani na podstawie art. 40 § 2 k.k.W tym stanie rzeczy należało uchylić orzeczoną w stosunku do skazanego karę dodatkową pozbawienia praw publicznych.