Rw 1043/85

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk S. Wojtczak. Sędziowie: płk J. Juszczak, płk T. Kacperski (sprawozdawca).Wiceprokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk L. Adamski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 1985 r. na rozprawie sprawy Adama K., skazanego nieprawomocnie za przestępstwo określone w art. 304 § 3 k.k. - z zastosowaniem art. 40 § 1 k.k. - na karę 5 lat pozbawienia wolności i pozbawienia praw publicznych na okres 5 lat, z powodu rewizji, wniesionych przez oskarżonego i jego obrońcę, od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 4 października 1985 r. rewizji obrońcy i oskarżonego nie uwzględnił i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (...). Uzasadnienie faktyczne(...) Wyrok ten zaskarżony został rewizjami oskarżonego i jego obrońcy, w których - podnosząc zgodnie zarzut wymierzenia oskarżonemu przez sąd pierwszej instancji rażąco surowej kary (art. 387 pkt 4 k.p.k.) - skarżący jednomyślnie wnoszą o zmianę tego wyroku przez znaczne złagodzenie orzeczonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności.Po wysłuchaniu obrońcy, popierającego rewizje, jak też przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej, wnoszącego o ich nieuwzględnienie i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy, Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Nie kwestionowana przez oskarżonego i jego obrońcę, a szczegółowo i bezbłędnie dokonana przez sąd pierwszej instancji, ocena zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, której syntezą są poczynione w zaskarżonym wyroku prawidłowe ustalenia faktyczne, sprawia w konsekwencji, że rewizje skarżących nie mogą być uwzględnione. Oskarżony bowiem - co przyznaje sam obrońca - dopuścił się czynu o znacznym stopniu społecznego niebezpieczeństwa, stanowiącego zbrodnię. Wbrew jednak odmiennemu poglądowi obrońcy, zbrodni tej oskarżony dokonał w dodatku z całą rozwagą i nawet sprytem, przebiegłością oraz determinacją, o czym świadczą chociażby jego dwukrotne ucieczki w chwili wcześniejszego ujęcia go przez organy ścigania, będąc zarazem człowiekiem w pełni zdrowym psychicznie. Uczynił to niemal wyłącznie na skutek ulegania rozmaitym fałszywym mitom o rzekomo łatwym i dostatnim życiu w RFN (...).(...) Nawiązując z kolei do pozostałych wywodów zawartych w rewizji obrońcy, podkreślić należy, że przestępstwo określone w art. 304 można popełnić aż w trzech postaciach, w tym dwóch mających postać dezercji kwalifikowanej.Jeżeli więc żołnierz - podobnie jak w tej sprawie - dopuszcza się realizacji więcej niż jednej z wymienionych w art. 304 § 2 i 3 k.k. postaci dezercji kwalifikowanych, to w konsekwencji oznacza to, że stopień społecznego niebezpieczeństwa popełnionego przezeń takiego czynu przestępnego ulega wyraźnemu spotęgowaniu, co z kolei nie może pozostać bez istotnego wpływu, w sensie współdecydującym wespół z innymi okolicznościami, o których mowa w art. 50 § 1 i 2 k.k., na wymiar takiemu sprawcy kary. Jeżeli do tego, o czym była mowa, doda się - co obrońca pomija milczeniem - fakt, że oskarżony miał negatywną opinię zarówno przed, jak i w czasie pełnienia przezeń służby wojskowej, czego uzewnętrznieniem była jego niepoprawność od najmłodszych lat, częste nadużywanie alkoholu, inklinacje do dokonywania kradzieży i samowolnych oddaleń oraz utrzymywanie kontaktów ze środowiskiem zdemoralizowanym na terenie garnizonu, za co był karany dyscyplinarnie, a jednocześnie uwzględni to, że prowadzone z nim rozmowy wychowawcze nie odniosły żadnych pozytywnych rezultatów, to - w sumie - dojść należało do zasadnego wniosku, iż wymierzona mu w zaskarżonym wyroku kara, choć niewątpliwie surowa, nie może - jako spełniająca jej cel w zakresie społecznego i indywidualnego oddziaływania - uznana być za rażąco surową w rozumieniu art. 387 pkt 4 k.p.k. (...).