U 7/70

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk K. Mioduski (sprawozdawca). Sędziowie: płk J. Drohomirecki, płk Z. Furtak, płk Z. Krasuski, płk A. Kruszka, płk A. Porzecki, płk W. Sieracki. Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk M. Flemming.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu złożonego w trybie art. 29 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. Nr 11, poz. 54) wniosku Prezesa Izby Wojskowej Sądu Najwyższego o podjęcie uchwały zawierającej odpowiedź na następujące pytanie prawne:"Czy znamiona kwalifikowanej postaci przestępstwa zaboru pojazdu mechanicznego (art. 214 § 2 k.k.) muszą być objęte umyślnością, czy też ma tu zastosowanie norma art. 8 k.k., według której w odniesieniu do następstw kwalifikujących umyślnego przestępstwa wystarcza, że sprawca powinien był i mógł je przewidzieć?"po wysłuchaniu wniosku prokuratora, na podstawie art. 24 lit. d ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o Sądzie Najwyższym,uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneZnamiona kwalifikowanej postaci zaboru pojazdu mechanicznego, określone w art. 214 § 2 k.k., a mianowicie: a) porzucenie pojazdu w stanie uszkodzonym albo b) porzucenie pojazdu w takich okolicznościach, że zachodzi niebezpieczeństwo utraty lub uszkodzenia pojazdu albo jego części lub zawartości, nie są następstwem samego zaboru, lecz stanowią dalszy ciąg działania określonego w art. 214 § 1 k.k. i polegającego na zaborze pojazdu mechanicznego w celu krótkotrwałego użycia. Chodzi tu zatem nie o następstwa czynu w rozumieniu art. 8 k.k., lecz o okoliczności kwalifikujące, zwiększające społeczne niebezpieczeństwo przestępstwa określonego w art. 214 § 1 k.k.Kodeks karny z 1932 r. stanowił w art. 15 § l, że okoliczności, od których zależy wyższa karalność, uwzględnia się tylko wówczas, gdy sprawca o nich wiedział albo powinien był wiedzieć. Według przytoczonej normy do odpowiedzialności za kwalifikowaną przez okoliczności postać czynu przestępnego wystarczało, aby sprawca okoliczności te powinien był przewidzieć.Obowiązujący kodeks karny pominął normę art. 15 § 1 k.k. z 1932 r., z czego wynika - w zestawieniu z treścią art. 6 i 7 kodeksu - że okoliczności, od których zależy wyższa karalność (z wyłączeniem następstw czynu, do których ma zastosowanie art. 8 k.k.) mają być traktowane tak jak pozostałe przedmiotowe znamiona czynu, jeśli chodzi o konieczność obejmowania ich umyślnością lub nieumyślnością. A ponieważ w myśl art. 6 k.k. występek z art. 214 § 2 k.k. można popełnić tylko umyślnie, przeto wszystkie znamiona tego występku, w tym również znamiona kwalifikujące, muszą być objęte umyślnością.