WR 237/87

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk J. Juszczak. Sędziowie: płk J. Przygódzki (sprawozdawca), ppłk B. Szerszenowicz.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk P. Tomaszewski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 1987 r. na rozprawie sprawy Janusza K., skazanego nieprawomocnie za popełnienie przestępstw określonych w: 1) art. 303 § 3 k.k. w zw. z art. 60 § 1 k.k. - na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, 2) art. 208 k.k. w zw. z art. 58 k.k., z zastosowaniem art. 36 § 3 k.k. oraz art. 5 i 6 ustawy z dnia 10 maja 1985 r. o szczególnej odpowiedzialności karnej (Dz. U. Nr 23, poz. 101) - na karę 3 lat pozbawienia wolności, 150.000 zł grzywny oraz kary dodatkowe konfiskaty mienia w całości i podania wyroku do publicznej wiadomości z równoczesnym zasądzeniem na podstawie art. 363 § 1 k.p.k. od oskarżonego na rzecz Wojskowej Centrali Handlowej w O. 99.044 zł z ustawowymi odsetkami - wobec którego orzeczono karę łączną pozbawienia wolności w rozmiarze 3 lat i 6 miesięcy,z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 24 kwietnia 1987 r.zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (...).Uzasadnienie faktyczne(...) Obrońca w rewizji zarzucił obrazę przepisów postępowania karnego, mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a wynikającą z bezpodstawnego - zdaniem skarżącego - oddalenia wniosku dowodowego obrońcy co do poddania oskarżonego badaniom przez biegłego psychologa, wniósł o uchylenie wydanego w tej sprawie przez sąd pierwszej instancji wyroku i przekazanie sprawy Wojskowemu Sądowi Okręgowemu w N. do ponownego jej rozpoznania.W motywach swej rewizji obrońca oprócz wywodów teoretycznych podniósł, że jego wniosek o przeprowadzenie odrębnych badań psychologicznych zmierzał do wyjaśnienia psychologicznego mechanizmu leżącego u podstaw czynów przestępnych oskarżonego, gdyż wydana w sprawie opinia wyłącznie przez biegłych lekarzy psychiatrów tej kwestii nie wyjaśniła, a przez to nie jest ona pełna w zakresie oceny stanu poziomu umysłowego oskarżonego.Na rozprawie odwoławczej przed Sądem Najwyższym obrońca poparł rewizję, natomiast przedstawiciel Naczelnej Prokuratury Wojskowej wniósł o jej nieuwzględnienie i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy.W związku z zarzutami rewizyjnymi obrońcyUzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja nie jest zasadna.Już na wstępie stwierdzić należy, że brak jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia wniosku obrońcy domagającego się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, w szczególności zaś chybiony jest zawarty w rewizji zarzut co do mankamentów, jakimi jest dotknięta wydana w niniejszej sprawie opinia biegłych lekarzy psychiatrów. Oskarżony dwukrotnie był poddawany badaniom przez biegłych lekarzy psychiatrów: pierwszy raz przy okazji sprawy o przestępstwo określone w art. 303 § 3 k.k.., za które został skazany przez Wojskowy Sąd Garnizonowy w S., oraz obecnie. Zarówno w jednym, jak i w drugim wypadku biegli ocenili, że nie jest on ani chory psychicznie, ani też niedorozwinięty umysłowo. W opinii wydanej w niniejszej sprawie zawarte są stwierdzenia co do stanu psychicznego oskarżonego, a wynika z nich, że jego poziom intelektualny jest w normie, i dlatego biegli psychiatrzy nie widzieli potrzeby dodatkowych badań psychologicznych. Z oceną tą korespondują dane z akt sprawy, z których wynika, że oskarżony zarówno w szkole, jak i w czasie służby wojskowej nie miał najmniejszych problemów z nauką, był uczniem o średnich zdolnościach, ale wyróżniającym się pracowitością; cechowała go duża elokwencja.Dlatego też nie przekonuje stanowisko autora rewizji, który stwierdził w niej, że badaniami psychologicznymi zamierzał udowodnić upośledzenie umysłowe oskarżonego, mimo że faktu występowania u oskarżonego takiego upośledzenia nie podejrzewali biegli lekarze psychiatrzy. Co się zaś tyczy teoretycznych wywodów zawartych w rewizji, to przypomnieć jedynie należy, że zarówno w judykaturze, jak i w doktrynie od dawna przyjęty jest pogląd, który sprowadza się do tego, iż opinie psychologa, jak też innych specjalistów, np. z zakresu seksuologii, mają charakter jedynie opinii posiłkowych dla biegłych psychiatrów, którzy jako jedyni biegli są uprawnieni do wypowiadania się w kwestii stanu poczytalności oskarżonego - w rozumieniu art. 25 k.k. (...).