WR 301/87

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk J. Górski. Sędziowie: płk B. Piechota, ppłk J. Steckiewicz (sprawozdawca).Wiceprokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk J. Obara.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 1987 r. na rozprawie sprawy skazanych nieprawomocnie:1) Krzysztofa S. za popełnienie przestępstwa określonego w art. 208 k.k. na kary 2 lat pozbawienia wolności, 900.000 zł grzywny, konfiskaty części mienia oraz podania wyroku do publicznej wiadomości,2) Andrzeja G. za popełnienie przestępstwa określonego w art. 208 k.k. na kary 2 lat pozbawienia wolności, 900.000 zł grzywny, konfiskaty mienia w całości oraz podania wyroku do publicznej wiadomości,z powodu rewizji wniesionej przez obrońców od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 5 czerwca 1987 r.zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (...).Uzasadnienie faktyczne(...) Wyrok ten zaskarżyli obrońcy i zarzucili błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia (art. 387 pkt 3 k.p.k.) przez uznanie, że oskarżeni dopuścili się włamania do samochodu "Polonez", pomimo wątpliwości w tym względzie, spowodowanych tym, że zarówno Krzysztof S., jak i Andrzej G. przed sądem zmienili swoje wyjaśnienia i odwołali to, do czego przyznawali się w postępowaniu przygotowawczym. Wyjaśnili mianowicie, że drzwi "Poloneza" nie były zabezpieczone bolcem, a zatem nie dokonali żadnego "włamania".W związku z tym zarzutem obrońcy wnosili o uznanie, że oskarżeni zachowaniem wyczerpali znamiona przestępstwa określonego w art. 203 § 1 k.k., i w związku z tym wnosili również o złagodzenie kar pozbawienia wolności (obrońcy oskarżonego Krzysztofa S. - nawet przez warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności) i grzywny oraz o uchylenie kary dodatkowej - konfiskaty całości mienia.Na rozprawie obrońcy popierali rewizje, natomiast przedstawiciel Naczelnej Prokuratury Wojskowej wnosił o ich nieuwzględnienie. Obrońca oskarżonego Krzysztofa S. wnosił złagodzenie grzywny wymierzonej temu oskarżonemu, uzasadniając ten wniosek tym, że zasady orzekania tej kary określone w art. 3 § 1 ustawy z dnia 10 maja 1985 r. o szczególnej odpowiedzialności karnej nie dotyczą sytuacji, w której przedmiotem zaboru - przez kradzież z włamaniem - jest mienie prywatne. Argumentem na poparcie tej tezy może być - zdaniem obrońcy - to, że ustawodawca w cytowanym przepisie posługuje się określeniem "zagarnięcie mienia", a więc używa określenia odnoszącego się do mienia społecznego.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizje nie są zasadne.(...) Nie ma też racji obrońca Krzysztofa S. twierdząc, że sąd pierwszej instancji nie był zobligowany do wymierzenia grzywny nie niższej niż wartość pojazdu, który został przez sprawców przywłaszczony.Zasady wymiaru grzywny określone w art. 3 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1985 r. o szczególnej odpowiedzialności karnej dotyczą bowiem także przestępstwa przewidzianego w art. 208 k.k. w wypadku, gdy zostało ono popełnione na szkodę osoby fizycznej, a więc jego sprawca zagarnia mienie prywatne.Użyty w tym przepisie zwrot "zagarnięcie mienia" jest określeniem zbiorczym, obejmującym różne formy zamachu na własność. Wynika to wprost z treści art. 120 § 8 k.k., który stanowi, że "zagarnięcie mienia" jest to przysporzenie sobie lub komu innemu korzyści majątkowej przez kradzież, przywłaszczenie albo oszustwo lub inne wyłudzenie (...)". Zagarnięcie mienia odnosi się więc nie tylko do zamachu na mienie społeczne, ale również może dotyczyć mienia "cudzego".Gdyby ustawodawca w art. 3 § 1 pkt 1 powołanej ustawy chciał rzeczywiście dokonać zróżnicowania - przez wysokość grzywny - represjonowania sprawców godzących swoimi czynami w różne rodzaje mienia, wyraziłby to niewątpliwie jednoznacznie (...).