WR 432/89

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk J. Górski. Sędziowie: płk S. Kosmal (sprawozdawca), kpt. J. Rosicki (sędzia deleg.).Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk K. Grzegorczyk.Sąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 6 października 1989 r. na rozprawie sprawy Stanisława O., skazanego nieprawomocnie za przestępstwa określone w:1) art. 311 § 2 k.k. w zw. z art. 313 k.k. na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności;2) art. 312 § 1 k.k. w zw. z art. 313 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności;3) art. 315 § 1 k.k. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności - oraz łącznie na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności,z powodu rewizji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w K. z dnia 4 sierpnia 1989 r.zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Uzasadnienie faktyczneWyrok ten został zaskarżony rewizją oskarżonego, który powołując się na to, że sąd I instancji niesłusznie przyjął, jakoby dokonał on czynnej napaści na przełożonego wobec zebranych junaków, oraz bezpodstawnie skazał go na zagrożenie temuż przełożonemu popełnieniem na jego osobie przestępstwa, wnosił z tych powodów o zmianę zaskarżonego wyroku przez poprawienie kwalifikacji prawnej czynu zapisanego w pkt 1 wyroku, uniewinnienie go od zarzutu popełnienia przestępstwa opisanego w pkt 2 wyroku, a ponadto o znaczne obniżenie wymierzonej mu kary pozbawienia wolności.Po wysłuchaniu obrońcy, który popierał rewizję oskarżonego, oraz przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej, który wnosił o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy,Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja oskarżonego na uwzględnienie nie zasługuje. Przede wszystkim stwierdzić trzeba, że nie ma racji oskarżony twierdząc, jakoby sąd I instancji bezpodstawnie skazał go za popełnienie przestępstwa określonego w art. 313 k.k. w zw. z art. 312 § 1 k.k. Oskarżony domagając się uniewinnienia go od tego zarzutu twierdził zdecydowanie, że nie dopuścił się tego przestępstwa.Ze stanowiskiem oskarżonego nie można się zgodzić. Sąd I instancji uznając oskarżonego za winnego popełnienia przestępstwa opisanego w pkt 2 wyroku, dysponował oprócz wyjaśnień oskarżonego zeznaniami wielu świadków, którzy zeznali, że słyszeli, jak oskarżony groził pokrzywdzonemu pobiciem w wypadku, gdy ten zamelduje o incydencie z przełożonym. Sąd I instancji, mając tak jednoznaczne zeznania wspomnianych świadków oraz odosobnione wyjaśnienia oskarżonego, słusznie tym ostatnim nie dał wiary i skazał oskarżonego za popełnienie przestępstwa określonego w art. 312 § 1 k.k.Słusznie również sąd I instancji uznał, że zarówno przestępstwo określone w art. 312 § 1 k.k., jak i przestępstwo określone w art. 311 § 1 k.k. popełnione zostały w obecności zebranych junaków, co obligowało go do zakwalifikowania tych przestępstw dodatkowo z art. 313 k.k.Pojęcia "zebranych żołnierzy", o którym mowa w art. 313 k.k., nie można utożsamiać z pojęciem żołnierzy zebranych wyłącznie na zbiórce, o czym wspomina w swojej rewizji oskarżony. Przez pojęcie "zebranych żołnierzy" bowiem należy rozumieć każde służbowe zebranie żołnierzy i to wcale niekoniecznie na zbiórce (...).W niniejszej sprawie oskarżony dopuścił się czynnej napaści na przełożonego i groził przełożonemu w obecności zebranego w szatni pododdziału junaków obrony cywilnej, których ten przełożony zebrał, aby przydzielić im zadania na bieżący dzień pracy. Oskarżony działał więc w obecności zebranych junaków w rozumieniu art. 313 k.k. (...).