WR 600/87

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk J. Jeż. Sędziowie: ppłk J. Medyk (sprawozdawca), ppłk J. Steckiewicz.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk Z. Stefaniak.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 1988 r. na rozprawie sprawy skazanych nieprawomocnie: 1) Krzysztofa L. i 2) Roberta S. za przestępstwo określone w art. 214 § 2 k.k. w zw. z art. 60 § 1 k.k. - z zastosowaniem art. 301 § 1 k.k. - oraz art. 6 ustawy z dnia 10 maja 1985 r. o szczególnej odpowiedzialności karnej (Dz. U. Nr 23, poz. 101) na kary po 6 miesięcy pozbawienia wolności z odroczeniem wykonania tych kar do czasu ukończenia przez nich służby wojskowej i podania wyroku do publicznej wiadomości, z powodu rewizji wniesionej przez prokuratora na niekorzyść oskarżonych od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 23 listopada 1987 r. zaskarżony wyrok zmienił przez podwyższenie wymierzonych kar obu oskarżonym do kar po roku pozbawienia wolności, i z tą zmianą w pozostałej części wyrok ten utrzymał w mocy (...).Uzasadnienie faktyczne(...) Rewizję od powołanego na wstępie wyroku na niekorzyść obu oskarżonych wniósł prokurator, w której, zarzucając rażącą łagodność wymierzonych im kar, domagał się ich podwyższenia do granic roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz orzeczenia wobec nich nadzoru ochronnego na okres 3 lat.Na rozprawie rewizyjnej przedstawiciel Naczelnej Prokuratury Wojskowej, popierając rewizję, ograniczył jej żądanie do podwyższenia oskarżonym kar pozbawienia wolności do roku.Obrońcy oskarżonych wnosili natomiast o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja prokuratora w zmodyfikowanej postaci jest zasadna. Słusznie zwraca on w niej uwagę na fakt, że zaskarżony wyrok w odniesieniu do Krzysztofa L. i Roberta S. razi swą łagodnością (...).Nie jest natomiast zasadna rewizja prokuratora w części domagającej się orzeczenia względem obu oskarżonych nadzoru ochronnego na okres 3 lat.Artykuł 62 § 1 k.k. nie wymienia przesłanek, które mogą uzasadniać orzeczenie nadzoru względem sprawcy przestępstwa popełnionego w warunkach art. 60 § 1 k.k., a możliwość jego orzeczenia pozostawia do uznania sądu. Nie ulega też wątpliwości, że nadzór ochronny jest środkiem resocjalizacyjnym, stosowanym do przestępcy powrotnego, zwolnionego z zakładu karnego po odbyciu kary pozbawienia wolności. Bezsporne jest również to, że zadaniem nadzoru ochronnego jest piecza nad recydywistą, aby ponownie nie powrócił on na drogę przestępstwa, co łączy się z dodatkowymi rygorami określonymi w art. 63 § 2 i 3 k.k. Skoro ustawodawca możliwość orzeczenia nadzoru ochronnego pozostawia ocenie sądu, to wskazówką jego orzeczenia względem sprawcy powrotnego (art. 60 § 1 k.k.) będą przesłanki potwierdzające ujemną prognozę, że nawet odbycie przez niego kary w całości nie powstrzyma go przed ponownym popełnieniem przestępstwa. Innymi słowy - punktem wyjścia do rozważań nad celowością orzeczenia na podstawie art. 62 § 1 k.k. nadzoru ochronnego względem przestępcy powrotnego jest stopień jego demoralizacji, uzasadniający negatywną prognozę co do przestrzegania przez niego porządku prawnego.W niniejszej sprawie wymienione przesłanki nie wskazują na potrzebę orzekania nadzoru wobec oskarżonych, których wiek, dotychczasowy sposób życia, właściwości i warunki osobiste nie potwierdzają wysokiego stopnia ich zdemoralizowania, uzasadniającego negatywną prognozę co do przestrzegania przez nich porządku prawnego (...).