art. 132 § 2 pkt 1

Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy.

Dz.U. 1974 nr 24 poz. 141
Znaczenie przepisu (AI)
Przepis ustanawia podstawową normę minimalnego czasu dobowego odpoczynku pracownika, wynoszącą 11 godzin nieprzerwanego czasu wolnego od pracy, z wyłączeniem niektórych grup zawodowych i sytuacji awaryjnych.

Treść przepisu

Art. 132. § 1. Pracownikowi przysługuje w każdej dobie prawo do co najmniej 11 godzin nieprzerwanego odpo-czynku, z zastrzeżeniem § 3 oraz art. 136 § 2 i art. 137. 33) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 16. 34) Ze zmianami wprowadzonymi przez art. 1 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 16. 35) Z dniem 8 października 2012 r. na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 października 2012 r. sygn. akt K 27/11 (Dz. U. poz. 1110). Dziennik Ustaw – 50 – Poz. 1245 § 2. Przepis § 1 nie dotyczy: 1) pracowników zarządzających w imieniu pracodawcy zakładem pracy; 2) przypadków konieczności prowadzenia akcji ratowniczej w celu ochrony życia lub zdrowia ludzkiego, ochrony mienia lub środowiska albo usunięcia awarii. § 3. W przypadkach określonych w § 2 pracownikowi przysługuje, w okresie rozliczeniowym, równoważny okres odpoczynku.

Kto powołuje ten przepis

Łącznie 292 powołań w bazie.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 28.10.2026. · PDF źródłowy