art. 295 ust. 1 pkt 1

Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy.

Dz.U. 1974 nr 24 poz. 141
Znaczenie przepisu (AI)
Przepis określa momenty przerwania biegu przedawnienia roszczeń pracowniczych oraz zasady wznowienia tego biegu po przerwaniu, w tym okres zawieszenia przedawnienia podczas trwania postępowania sądowego lub administracyjnego.

Treść przepisu

Art. 295. § 1. Bieg przedawnienia przerywa się: 1) przez każdą czynność przed właściwym organem powołanym do rozstrzygania sporów lub egzekwowania roszczeń przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia; 2) przez uznanie roszczenia. § 2. Po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na nowo. Jeżeli przerwa biegu przedawnienia nastąpiła wskutek jednej z przyczyn przewidzianych w § 1 pkt 1, przedawnienie nie biegnie na nowo, dopóki postępowanie wszczęte w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia nie zostanie zakończone. DZIAŁ CZTERNASTYA (zawierający art. 295[1] i art. 295[2] – uchylony) DZIAŁ PIĘTNASTY Przepisy końcowe

Kto powołuje ten przepis

Łącznie 171 powołań w bazie.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 28.10.2026. · PDF źródłowy