0113-KDIPT1-1.4012.400.2018.17.ŻR

 INTERPRETACJA INDYWIDUALNA   Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej po ponownym rozpatrzeniu sprawy w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 20 lutego 2019 r., sygn. akt I SA/Wr 918/18 (data wpływu prawomocnego orzeczenia 21 października 2021 r.) oraz w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 marca 2021 r. sygn. akt I FSK 1243/2021 (data wpływu orzeczenia 20 lipca 2021 r.), stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z 26 kwietnia 2018 r. (data wpływu 2 maja 2018 r.), uzupełnionym pismem z 27 czerwca 2018 r. (data wpływu 3 lipca 2018 r.) oraz z 24 lipca 2018 r. (data wpływu 30 lipca 2018 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży nowo powstałych niezabudowanych działek wraz z udziałami w drodze wewnętrznej – jest prawidłowe.   UZASADNIENIE   2 maja 2018 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży nowo powstałych niezabudowanych działek wraz z udziałami w drodze wewnętrznej.   Przedmiotowy wniosek uzupełniono pismem z 27 czerwca 2018 r. (data wpływu 3 lipca 2018 r.) oraz z 24 lipca 2018 r. (data wpływu 30 lipca 2018 r.) o doprecyzowanie opisu sprawy, własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego oraz sposobu doręczenia korespondencji.   Dotychczasowy przebieg postępowania.   7 sierpnia 2018 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał dla Wnioskodawcy indywidualną interpretację nr 0113-KDIPT1-1.4012.400.2018.5.ŻR uznając stanowisko Wnioskodawcy w zakresie braku obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży nowo powstałych niezabudowanych działek wraz z udziałami w drodze wewnętrznej za nieprawidłowe.   Wnioskodawca na interpretację przepisów prawa podatkowego nr 0113-KDIPT1-1.4012.400.2018.5.ŻR złożył 4 września 2018 r. (data wpływu do Organu 10 września 2018 r.), skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Wnioskodawca zaskarżył wydaną interpretację indywidualną i wniósł o uchylenie w całości interpretacji przepisów prawa podatkowego.   Wyrokiem z 20 lutego 2019 r., sygn. akt I SA/Wr 918/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną z 7 sierpnia 2018 r. nr 0113-KDIPT1-1.4012.400.2018.5.ŻR.   Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej 15 maja 2019 r. złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od wyroku  Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 20 lutego 2019 r., sygn. akt I SA/Wr 918/18.   Wyrokiem z 24 marca 2021 r., sygn. akt I FSK 1243/19 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Organu.   Prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 20 lutego 2019 r., sygn. akt I SA/Wr 918/18 wraz z aktami sprawy wpłynął do Krajowej Informacji Skarbowej 21 października 2021 r.   W myśl art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.   Wskutek powyższego, wniosek Strony w zakresie braku obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży nowo powstałych niezabudowanych działek wraz z udziałami w drodze wewnętrznej, wymaga ponownego rozpatrzenia przez tut. Organ.   We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny/zdarzenie przyszłe (doprecyzowane w uzupełnieniu wniosku).   Umową sprzedaży z dnia 05 sierpnia 1983 r. sporządzoną w Państwowym Biurze Notarialnym w …  przed Notariuszem  … (rep. A nr …) sprostowaną wyrokiem Sądu Wojewódzkiego we  … z dnia 12 grudnia 1986 r. sygn. akt  … Wnioskodawca nabył działki oznaczone numerami ewidencyjnymi A (następnie podzielona na działki oznaczone numerami 1 i 2) oraz B (następnie podzielona na działki 3 i 4) o łącznej powierzchni 6,35 ha, które weszły w skład jego gospodarstwa rolnego, zdolnego do towarowej produkcji rolnej.   Gospodarstwo rolne Wnioskodawcy, po dokonaniu nabycia ww. działek, składało się z następujących nieruchomości oznaczonych numerami ewidencyjnymi: 5, 2, 4.   Około 2000/2001 roku Wnioskodawca powziął wiadomość o rozpoczęciu w Gminie prac nad uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, m.in. dla działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi 4 i 2, a obszar, na których są położone, zaplanowano przeznaczyć w przeważającej części na tereny zabudowy mieszkaniowej niskiej.   Wobec powyższego, Wnioskodawca w dniu 28 grudnia 2001 r. złożył protest do projektu MPZP obrębu …, Gmina  … wskazując, iż na terenie jak dotąd oznaczonym symbolem 8UR prowadzi gospodarstwo rolne i hodowlę lisów od 1977 r., a zmiana przeznaczenia terenu będzie godzić w jego prawo własności. Gmina odrzuciła protest, dlatego też Wnioskodawca złożył stosowną skargę do WSA we … . Prowadzone postępowanie sądowoadministracyjne zostało zakończone oddaleniem skargi Wnioskodawcy (wyrok Sądu z dnia … r., sygn. akt …), wskutek czego uchwałą Rady Gminy … nr  … z dnia 28 października 2004 r. uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obejmujący południową część obrębu  … oraz północną część obrębu  … (ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Wojewody  … nr … , poz.  … z dnia 06 grudnia 2004 r.).   Mając na uwadze powyższe oraz przepis art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania).   Wnioskodawca, wobec konieczności wyłączenia działki nr 2 z użytkowania rolnego i z uwagi na jej znaczną powierzchnię, złożył wniosek o dokonanie jej podziału.   Wobec okoliczności, iż zgodnie z art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami (dalej: UGN), podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej, Wnioskodawca musiał tak zaplanować wydzielenie działek, by zapewnić każdej z nich dostęp do drogi publicznej, czy to poprzez wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu, czy to poprzez ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem.   Decyzją z dnia 14 kwietnia 2011 r. nr …, Burmistrz  … zatwierdził projekt podziału nieruchomości położonej w obrębie …, jednostka ewidencyjna …, Gmina …, oznaczonej geodezyjnie jako działka nr 2 na ..... działki przeznaczone zgodnie z ww. MPZP pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, działki nr 6 przeznaczonej pod teren zieleni nieurządzonej, działek o numerach 7, 8, 9, 10, 11 i 12 przeznaczonych w części pod teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i w części pod teren zieleni parkowej, działek o numerach 13 i 14 przeznaczonych pod drogi gminne dojazdowe, działki 15 przeznaczonej pod poszerzenie istniejącej drogi gminnej, działek 16 i 17 pod wewnętrzne drogi dojazdowe. Ww. decyzją stwierdzono, iż zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, działki o numerach 15, 13 i 14 przejdą z mocy prawa na własność Gminy  … z dniem, w którym decyzja ta stanie się ostateczna, za odszkodowaniem ustalonym w trybie rokowań i negocjacji.   W związku z okolicznością, iż Wnioskodawca wbrew pierwotnym zamierzeniom nie może nadal wykorzystywać działek wydzielonych z działki oznaczonej numerem 2 na cele rolne, rozważał ich sprzedaż. Nieruchomości nie zostały w żaden profesjonalny sposób przygotowane do sprzedaży - nie doprowadzono żadnych mediów, nie utwardzono dróg wewnętrznych, nie ogrodzono ich i nie poczyniono jakichkolwiek nakładów na ich zagospodarowanie czy uatrakcyjnienie.   Pomimo powyższego, aktem notarialnym z dnia 22 grudnia 2016 r. (rep. a nr  … z Kancelarii Notarialnej Notariusz …) Wnioskodawca sprzedał, na rzecz nabywcy będącego osobą fizyczną, niezabudowane działki o numerach 18 o powierzchni 0,0700 ha i nr 19 o powierzchni 0,0700 ha wraz z udziałem wynoszącym 1/7 części w działce oznaczonej numerem 16 o powierzchni 0,0897 ha a aktem notarialnym z dnia 29 marca 2018 r. (Rep. A nr …) sprzedał niezabudowane działki gruntu nr 20 i 21 o łącznej powierzchni 0,1443 ha.   Ww. sprzedaż działek nastąpiła jako okazjonalna, niemniej jednak Wnioskodawca, z uwagi na sytuację osobistą, dopuszcza możliwość wyprzedania swego majątku prywatnego, tj. wszystkich wydzielonych z nieruchomości oznaczonej numerem 2 działek. Wnioskodawca nie zamierza dokonywać dalszego podziału i sprzedaży posiadanego gospodarstwa rolnego. Środki nabyte ze sprzedaży działek wydzielonych z działki nr 2 zamierza przeznaczyć na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych, opłacenie leczenia zdiagnozowanych u niego schorzeń, których nie jest w stanie leczyć ze środków otrzymywanych z emerytury w kwocie ok. 1200 zł netto oraz działalność charytatywną. Wnioskodawca nie będzie dokonywał żadnych ulepszeń wydzielonych działek, nie zamierza doprowadzać do ich granic jakichkolwiek mediów czy też zagospodarowywać zieleni lub posadawiać ogrodzenia, a z uwagi na wiek i stan zdrowia dopuszcza możliwość zamieszczenia stosownych ofert sprzedaży za pośrednictwem sieci Internet lub gazet o zasięgu lokalnym z wyłączeniem jednak powierzenia sprzedaży ww. działek profesjonalnym podmiotom zajmującym się obrotem nieruchomościami.   W uzupełnieniu wniosku z dnia 27 czerwca 2018 r. wskazano, iż Wnioskodawca nie jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT. Oprócz działek wskazanych we wniosku, Wnioskodawca w przeszłości nie dokonywał sprzedaży jakichkolwiek nieruchomości. Wnioskodawca nabył nieruchomości gruntowe będące przedmiotem wniosku w celu powiększenia areału prowadzonego gospodarstwa rolnego zdolnego do towarowej produkcji rolnej. Z tytułu nabycia działki nr 2 Wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Transakcja nabycia przez Wnioskodawcę działki oznaczonej numerem  2 nie została udokumentowana fakturą z wykazaną kwotą podatku VAT.   Zakresem pytania nr 1 jako zdarzenia zaistniałego są działki oznaczone numerami 18 o powierzchni 0,0700 ha, nr 19 o powierzchni 0,0700 ha wraz z udziałem wynoszącym 1/7 części w działce oznaczonej numerem 16 o powierzchni 0,0897 ha oraz działki nr 20 i 21, natomiast zdarzeniem przyszłym może być sprzedaż jednej lub kilku działek spośród działek oznaczonych numerami: ...... wraz ze stosownymi udziałami w działkach drogowych.   Działki objęte zakresem pytania nr 1 od dnia ich nabycia (tj. od 05 sierpnia 1983 r.) były i są wykorzystywane do prowadzenia gospodarstwa rolnego. Wnioskodawca na działkach będących przedmiotem sprzedaży nie prowadzi i nie prowadził działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Działki objęte zakresem pytania nr 1 były i są wykorzystywane w prowadzeniu działalności rolniczej. Wnioskodawca z ww. działek objętych zakresem pytania nr 1, dokonywał i dokonuje dostawy produktów rolnych w rozumieniu art. 2 pkt 20 ustawy. Dostawa ww. produktów była i jest zwolniona od podatku VAT. Działki objęte zakresem pytania nr 1 nie były i nie są udostępniane osobom trzecim na podstawie umowy dzierżawy, najmu, użyczenia. Działki objęte zakresem pytania nr 1 były i są wykorzystywane wyłącznie do działalności zwolnionej z opodatkowania podatkiem VAT.   Zgodnie z MPZP zatwierdzonym Uchwałą Rady  … nr  …  z dnia 28 października 2004 r. działka nr A oznaczona została w planie symbolami MN, ZP, ZN, KD i KL a wydzielone z niej działki o numerach ...... zostały przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (MN), działki 7, 8, 9, 10, 11 i 62 przeznaczone w części pod teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i w części pod teren zieleni parkowej (MN i ZP), działki o numerach 13 i 14 przeznaczonych pod drogi gminne dojazdowe (KD), działka nr 15 przeznaczona na poszerzenie istniejącej drogi gminnej (KL) oraz działki 16  i 17  przeznaczone na wewnętrzne drogi dojazdowe.   Dla żadnej z działek będącej przedmiotem sprzedaży nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy ani decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego.   Przed sprzedażą działek o numerach 18, 19 wraz z udziałem wynoszącym 1/7 części w działce oznaczonej numerem 16 oraz działki nr 20 i 21, Wnioskodawca nie podejmował jakichkolwiek działań w celu ich sprzedaży - nie zamieszczał ogłoszeń w Internecie czy innych środkach masowego przekazu (prasa, media) ani nie umieszczał ogłoszeń na słupach czy tablicach ogłoszeniowych.   W uzupełnieniu wniosku z dnia 24 lipca 2018 r. Wnioskodawca wskazał, iż z tytułu nabycia działki nr A, z której wydzielono działki objęte zakresem pytania nr 1, Wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.   W odniesieniu do poszczególnych działek, przedkładając w załączeniu wydruki MPZP oraz wypis z rejestru gruntów, Wnioskodawca wskazał, że: działka nr 7 o powierzchni 2000 m2 stanowi grunty orne klasy R-IVa na powierzchni 2000 m2, jej przeznaczenie określono symbolami ZP, WW i MN, jednak działka nie jest geodezyjnie wydzielona, a linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu przedstawia dołączona do niniejszego pisma mapa/rysunek MPZP; działka nr 8 o powierzchni 2000 m2 stanowi grunty orne klasy R-IVa na powierzchni 2000 m2, jej przeznaczenie określono symbolami KD, ZP, WW i MN, jednak działka nie jest geodezyjnie wydzielona, a linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu przedstawia dołączona do niniejszego pisma mapa/rysunek MPZP; działka nr 9 o powierzchni 1347 m2 stanowi grunty orne klasy R-IVa na powierzchni 736 m2, a klasy Lzr na powierzchni 611 m2; jej przeznaczenie określono symbolami KD, ZP, WW i MN, jednak działka nie jest geodezyjnie wydzielona, a linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu przedstawia dołączona do niniejszego pisma mapa/rysunek MPZP; działka nr 10 o powierzchni 1662 m2 stanowi grunty orne klasy R-IVa na powierzchni 852 m2, a klasy Lzr na powierzchni 810 m2; jej przeznaczenie określono symbolami KD, ZP, WW i MN, jednak działka nie jest geodezyjnie wydzielona, a linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu przedstawia dołączona do niniejszego pisma mapa/rysunek MPZP; działka nr 11 o powierzchni 1731 m2 stanowi grunty orne klasy R-IVa na powierzchni 1582 m2, a klasy Lzr na powierzchni 149 m2; jej przeznaczenie określono symbolami ZP, WW i MN, jednak działka nie jest geodezyjnie wydzielona, a linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu przedstawia dołączona do niniejszego pisma mapa/rysunek MPZP; działka nr 62 o powierzchni 1426 m2 stanowi grunty orne klasy R-IVa na powierzchni 1418 m2, a klasy Lzr na powierzchni 8 m2; jej przeznaczenie określono symbolami KD, ZP, WW i MN, jednak działka nie jest geodezyjnie wydzielona, a linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu przedstawia dołączona do niniejszego pisma mapa/rysunek MPZP.   Zgodnie z § 28 ust. 1 Uchwały Rady … nr  … z dnia 28 października 2004 r. zatwierdzającej MPZP, teren oznaczony na rysunkach planu symbolem ZP przeznacza się na zieleń parkową. W ust. 2 § 28 wskazano, iż na terenie, o którym mowa w ust. 1, dopuszcza się: 1)    lokalizowanie małych obiektów usługowych (handlu, gastronomii); 2)    przeprowadzenie podziemnych, liniowych elementów infrastruktury technicznej i lokalizowanie urządzeń towarzyszących; 3)    przeprowadzenie ścieżek rowerowych.   W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.   (we wniosku oznaczone jako nr 1) Czy z tytułu sprzedaży przez Wnioskodawcę za pośrednictwem ofert w lokalnej prasie i/lub sieci internet nowo powstałych działek wraz z udziałami w drodze wewnętrznej, zapewniającej komunikację do wszystkich nowo powstałych działek, jest i będzie zobowiązany do zapłaty podatku od towarów i usług (VAT)?   Zdaniem Wnioskodawcy (doprecyzowanym w uzupełnieniu wniosku), transakcje sprzedaży ww. działek, pomimo iż stanowią one obecnie tereny budowlane nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT, albowiem Wnioskodawca nie jest podatnikiem podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.   Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy VAT, zwolnieniu podlega dostawa terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Oznacza to, że zwolnieniu podlega dostawa gruntów, które mają status innych niż budowlane (a zatem np. gruntów rolnych, leśnych, rekreacyjnych). Zwolnienie to oparte jest na regulacji art. 135 ust. 1 lit. k) dyrektywy 2006/112A/VE, zgodnie z którą państwa członkowskie zwolnią od podatku dostawy terenów niezabudowanych inne niż dostawy terenów budowlanych, o których mowa w art. 12 ust. 1 lit. b (zgodnie z art. 12 ust. 3 dyrektywy 2006/112/WE terenem budowlanym, o którym mowa w art. 12 ust. 1 lit. b), jest każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie).   Nowelizacja ustawy z 7 grudnia 2012 r., która weszła w życie 1 kwietnia 2013 r., wprowadziła w art. 2 pkt 33 definicję terenów budowlanych. Zgodnie z tą definicją terenami budowlanymi są grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Definicja ta ma przede wszystkim znaczenie właśnie dla określenia zakresu omawianego zwolnienia wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy VAT. Sposób zagospodarowania nieruchomości jest regulowany przez system aktów z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego - ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W świetle obowiązującej regulacji, kluczowe znaczenie dla zabudowy nieruchomości mają przy tym akty planistyczne na poziomie gminnym. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy zawarte są ustalenia przeznaczenia terenów oraz określony sposób ich zagospodarowania i zabudowy. Plan miejscowy stanowiony przez Radę Gminy w formie uchwały, stanowi akt prawa miejscowego w rozumieniu.   Ustalenia miejscowego planu kształtują w sposób bezpośredni prawo własności nieruchomości w granicach możliwości jej zabudowy i zagospodarowania granicach ustalonych przez ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego. Tym samym, to przede wszystkim ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dają prawną możliwość zabudowy nieruchomości, wobec czego MZP przesądza o tym, że teren jest uznawany lub też nie za budowlany na potrzeby podatku VAT.              Wobec powyższego, działka gruntu mająca być przedmiotem sprzedaży nie będzie korzystała ze zwolnienia, o jakim mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.   Jednakże w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. Dla celów podatku VAT działalność gospodarcza, zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub innych usługodawców, w tym również podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, jak również działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub dóbr niematerialnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.   Zasady wykładni gramatycznej i funkcjonalnej definicji działalności gospodarczej zawartej w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, prowadzą do wniosku, że działalnością gospodarczą jest nawet pojedyncza czynność, jeżeli wiąże się z nią zamiar wykonywania w sposób częstotliwy (czyli stały i powtarzalny), przy czym czynność ta winna być wykonana przez producenta, handlowca, usługodawcę, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika lub wykonującego wolny zawód, czyli przez podmiot występujący w odniesieniu do takiej czynności w charakterze podatnika.   Sprzedaż działki przez Wnioskodawcę nie nastąpi w ramach prowadzonej przez niego działalności rolniczej, a zatem, dokonując tej sprzedaży nie będzie działał jako rolnik, pomimo iż będzie wyzbywał się w ten sposób części gruntów, które wcześniej wykorzystywał do tej działalności. Przede wszystkim należy zauważyć, że działalność rolnicza - w przeciwieństwie do innych rodzajów działalności wymienionych w art. 15 ust. 2 ustawy VAT - została ściśle zdefiniowana w tej ustawie, co niewątpliwie jest związane z wprowadzeniem specjalnych zasad opodatkowania rolników ryczałtowych. Nie mieści się w niej jednak sprzedaż działek, zatem sprzedaży tej nie można uznać za czynność, która jest działalnością rolnika (podatnika VAT), o której mowa w omawianym art. 15 ust. 2 ustawy (por. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 18 grudnia 2008 r., I FSK 1556/07).   Niewątpliwie, transakcja okazjonalna (sporadyczna), w tym i okazjonalna sprzedaż działek budowlanych, może być uznana za działalność gospodarczą, na co wskazują przepisy prawa wspólnotowego (art. 1 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, a wcześniej art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy). Niemniej jednak nawet okazjonalne transakcje muszą być związane z działalnością wymienioną w art. 15 ust. 2 ustawy VAT. Skoro jednak, celem sprzedaży ww. części nieruchomości musi nastąpić wydzielenie tej działki z gospodarstwa rolnego, to w momencie jej sprzedaży brak będzie związku między transakcją sprzedaży a działalnością rolniczą.   Co prawda uznanie, że sprzedaż działek budowlanych nie jest działalnością rolniczą, nie wyklucza uznania tej sprzedaży za inny rodzaj działalności gospodarczej wymienionej w art. 15 ust. 2 ustawy VAT, czyli za działalność handlową, gdyż osoba będąca rolnikiem - obok działalności rolniczej – może jednocześnie wykonywać inną działalność gospodarczą, w tym i działalność handlowca. Jednakże przyjęcie, że dana osoba, sprzedając działki budowlane, działa w charakterze podatnika wykonującego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i zamiar ich kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną. Nabycie sprzedawanych gruntów musi nastąpić w celach wykonywania tej działalności, czyli handlowych, a nie w innych celach. Stąd też zamiar częstotliwego wykonywania czynności powinien być w zasadzie ujawniony już w momencie nabycia towaru, a nie jego sprzedaży, gdyż pod pojęciem „handel” należy rozumieć dokonywanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży; por. wyroki NSA z dnia 26 czerwca 2008 r., I FSK 778/07 i z dnia 27 czerwca 2008 r., I FSK 253/08. A zatem dopiero ustalenie, czy sprzedaż kilku działek budowlanych, wydzielonych uprzednio z gospodarstwa rolnego, a nabytych wcześniej w celu powiększenia tego gospodarstwa, następowała na drodze profesjonalnej - a więc z zamiarem stałego i zorganizowanego charakteru tej działalności pozwala na przyjęcie tezy, że Wnioskodawca sprzedając działki budowlane, działa w charakterze podatnika wykonującego handlową działalność gospodarczą. Co do zasady dla stwierdzenia, iż Wnioskodawca pozostaje podatnikiem VAT w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy koniecznym byłoby ustalenie, że nabywając grunty rolne miał zamiar ich dalszej odsprzedaży, co jednak nie miało miejsca w okolicznościach niniejszej sprawy.   Stąd też brak jest podstaw aby uznać Wnioskodawcę za podatnika podatku VAT. Powyższe stanowisko znajduje także potwierdzenie w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości - vide wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach (C-180/10 i (C-181/10) - w którym Trybunał orzekł m.in., że osoba fizyczna, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku VAT i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie jest podatnikiem podatku VAT, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu.   W uzupełnieniu wniosku wskazano, że w ocenie Wnioskodawcy, z tytułu transakcji z dnia 22 grudnia 2016 r. (Rep. A nr … - sprzedaż działek nr 18 i 19 z udziałem wynoszącym 1/7 części w działce nr 16 ) i z dnia 29 marca 2018 r. (Rep. A nr … - sprzedaż działek nr 20 i 21) nie jest on zobowiązany do zapłaty podatku od towarów i usług, albowiem Wnioskodawca dokonując ww. czynności, nie działał jako podatnik podatku VAT, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Sprzedaż ww. działek nie była ogłaszana w środkach masowego przekazu, sieci Internet czy też na słupach lub tablicach ogłoszeniowych. Wnioskodawca podtrzymuje wskazane we wniosku stanowisko, iż sprzedaż jednej lub kilku kolejnych działek wydzielonych z działki A, nawet po uprzednim zamieszczeniu oferty jej sprzedaży w lokalnej prasie i/lub w sieci internet, również nie będzie opodatkowana podatkiem VAT z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu wniosku.   Mając na uwadze powyższe należy wskazać, iż odpłatne zbycie nieruchomości nie nosiło i nie będzie nosić znamion działalności gospodarczej - nie została dokonana w celach zarobkowych, nie miała charakteru zorganizowanego ani ciągłego choć została dokonana we własnym imieniu i na własny rachunek. W ocenie Wnioskodawcy, zarówno dokonana, jak i planowana sprzedaż nie była i nie będzie zespołem celowych uporządkowanych czynności o charakterze profesjonalnym realizowanych w ramach jakiejkolwiek struktury, albowiem Wnioskodawca samodzielnie nie podjął i nie wykonał żadnej z takich czynności, a z uwagi na brak doświadczenia Wnioskodawcy w sprzedaży bezpośredniej jak również w sprzedaży jakichkolwiek nieruchomości nie sposób uznać by dokonane i planowane w opisanym zakresie czynności cechowały się jakąkolwiek fachowością.   W wyniku ponownej analizy przedstawionego we wniosku opisu sprawy, w związku z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowiącym, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia – biorąc pod uwagę rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 20 lutego 2019 r., sygn. akt I SA/Wr 918/18 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 marca 2021 r., sygn. akt I FSK 1243/19 – stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.   Na wstępie tut. Organ pragnie wskazać, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz w dacie wydania interpretacji nr 0113-KDIPT1-1.4012.400.2018.5.ŻR, tj. 7 sierpnia 2018 r. w przedstawionym we wniosku zdarzeniu przyszłym, bowiem niniejsza interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 20 lutego 2019 r., sygn. akt I SA/Wr 918/18 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24  marca 2021 r., sygn. akt I FSK 1243/19.   Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą”, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.   Przez towary, na mocy art. 2 pkt 6 ustawy, rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.   Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).   Dostawa towaru mieści się w definicji sprzedaży określonej w art. 2 pkt 22 ww. ustawy, zgodnie z którym, przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.   Tak więc, w świetle przytoczonych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru określoną w art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż traktowana jest jako odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju.   Nie każda jednak czynność, stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.   Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.   Działalność gospodarcza – według ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.   Jak wynika natomiast z art. 2 pkt 15, 19, 20 i 21 ustawy: -        przez działalność rolniczą rozumie się produkcję roślinną i zwierzęcą (...) a także świadczenie usług rolniczych; -        przez rolnika ryczałtowego rozumie się rolnika dokonującego dostawy produktów rolnych pochodzących z własnej działalności rolniczej lub świadczącego usługi rolnicze, korzystającego ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 3, z wyjątkiem rolnika obowiązanego na podstawie odrębnych przepisów do prowadzenia ksiąg rachunkowych; -        przez produkty rolne rozumie się towary wymienione w załączniku nr 2 do ustawy oraz towary wytworzone z nich przez rolnika ryczałtowego z produktów pochodzących z jego własnej działalności rolniczej przy użyciu środków zwykle używanych w gospodarstwie rolnym, leśnym i rybackim; -        przez usługi rolnicze rozumie się usługi wymienione w załączniku nr 2 do ustawy.   Należy wskazać, że definicję działalności gospodarczej wypełnia również rolnik ryczałtowy dokonujący dostaw produktów rolnych pochodzących z własnej działalności rolniczej lub świadczący usługi rolnicze. Jednakże na mocy art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy korzysta tylko ze zwolnienia od podatku w zakresie dostaw produktów rolnych pochodzących z własnej działalności oraz w zakresie świadczenia usług rolniczych.   Powyższe oznacza, że dostawa towarów, w tym przypadku gruntów, podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy czynność podlegającą opodatkowaniu wykona podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Jednocześnie okoliczności dokonania tej czynności powinny nosić znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w ustawie, tzn. powinny polegać na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.   Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.   Tym samym, nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.   Zatem, status podatnika podatku od towarów i usług wynika z okoliczności dokonywania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotne jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów cytowanej wyżej ustawy.   Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11 grudnia 2006, str. 1, z późn. zm.), „podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności.   „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.   Aby dostawę towarów uznać za działalność gospodarczą, należy wykazać, że momencie jej realizacji podatnik miał zamiar wykonywać takie czynności wielokrotnie, a sprzedawane towary zostały nabyte lub wytworzone w celu wykorzystania w działalności gospodarczej. Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług – w świetle powyższych przepisów – jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: po pierwsze czynność winna być ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie musi ona być zrealizowana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.   W niniejszej sprawie koniecznym stało się zatem ustalenie, czy w świetle zaprezentowanego opisu sprawy, Wnioskodawczyni, w celu dokonania dostawy działek, podjęła aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez handlowców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co zaskutkowało koniecznością uznania jej za podmiot prowadzący „działalność gospodarczą” w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też zbycie to nastąpi w ramach zarządu jej majątkiem prywatnym.   Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze.   Podkreślić także należy, że w kwestii opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest, czy zbywca w celu dokonania sprzedaży podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.   Ponadto, jak wynika z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10, dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.   Udzielając odpowiedzi na postawione pytanie prejudycjalne, w powołanym wyżej orzeczeniu Trybunał wskazał, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie, zdaniem Trybunału, okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.   Inaczej jest natomiast, wyjaśnił Trybunał, w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym – podkreślił Trybunał.   Podkreślić również należy, że powołane orzeczenie TSUE wyznacza aktualnie kierunki interpretacyjne i stanowi podstawę orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, np. NSA z dnia 23 stycznia 2014 r. (sygn. akt I FSK 143/13), z dnia 17 grudnia 2013 r. (sygn. akt I FSK 114/13), z dnia 9 listopada 2011 r. (sygn. akt. I FSK 1656/11 i 1658/11) oraz WSA z dnia 10 października 2013 r. (sygn. akt I SA/Po 379/13), z dnia 14 grudnia 2011 r. (sygn. akt I SA/Po 730/11), które zapadły na tle wyroku Trybunału.   W tej kwestii wypowiedział się także Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uchwale siedmiu sędziów z dnia 29 października 2007 r. (sygn. akt I FPS 3/07), orzekając, że przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy, powinny być rozumiane w ten sposób, że warunkiem sine qua non uznania, że dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług jest ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba wykonująca wolny zawód. W ocenie NSA, ani formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do tej konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.   Z kolei w wyroku z dnia 27 października 2009 r. (sygn. akt I FSK 1043/08) Naczelny Sąd Administracyjny wyeksponował okoliczność, że przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając działki budowlane działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i zamiar ich kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną. NSA w wyroku z dnia 18 października 2011 r. sygn. akt 1536/10 wymienił również, że na działalność zorganizowaną prowadzoną przez osobę fizyczną, mogą wskazywać takie działania, jak uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zabudowy, czy też wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru.   Z powyższych wyroków wynika, że podejmowanie zorganizowanych działań, takich jak podział gruntu na mniejsze działki, wydzielenie dróg wewnętrznych, uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zabudowy, wykonywanie czynności marketingowych, świadczy o tym, że czynności te przybierają formę zawodową (profesjonalną).   Należy mieć również na uwadze, że dla uznania danego majątku za prywatny, istotny jest sposób jego wykorzystania i podejmowanych w odniesieniu do niego działań w całym okresie posiadania. Aby majątek uznać za prywatny musi być on w całym okresie posiadania wykorzystywany wyłącznie do celów prywatnych, co stwierdził Trybunał Sprawiedliwości UE w orzeczeniu w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej wyłącznie do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.   Ze wskazanego orzeczenia C-291/92 wynika bowiem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania danej nieruchomości, czy jej części, w ramach majątku osobistego.   Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, iż Wnioskodawca nie jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT. Umową sprzedaży z dnia 05 sierpnia 1983 r. Wnioskodawca nabył działki oznaczone numerami ewidencyjnymi  A (następnie podzielona na działki oznaczone numerami  1 i 2 ) oraz  B (następnie podzielona na działki 3 i  4), które weszły w skład jego gospodarstwa rolnego, zdolnego do towarowej produkcji rolnej. Zgodnie z uchwaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, m.in. dla działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi 4 i 2, obszar na którym są położone zaplanowano przeznaczyć w przeważającej części na tereny zabudowy mieszkaniowej niskiej. Wnioskodawca, wobec konieczności wyłączenia działki nr 2 z użytkowania rolnego i z uwagi na jej znaczną powierzchnię złożył wniosek o dokonanie jej podziału. Wnioskodawca musiał tak zaplanować wydzielenie działek, by zapewnić każdej z nich dostęp do drogi publicznej, czy to poprzez wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu, czy to poprzez ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem. Nieruchomości nie zostały w żaden profesjonalny sposób przygotowane do sprzedaży - nie doprowadzono żadnych mediów, nie utwardzono dróg wewnętrznych, nie ogrodzono ich i nie poczyniono jakichkolwiek nakładów na ich zagospodarowanie czy uatrakcyjnienie. Wnioskodawca sprzedał na rzecz nabywcy będącego osobą fizyczną niezabudowane działki o numerach 18  i nr 19  wraz z udziałem wynoszącym 1/7 części w działce oznaczonej numerem 16 oraz działki gruntu nr 20  i 21. Ww. sprzedaż działek nastąpiła jako okazjonalna, niemniej jednak Wnioskodawca, z uwagi na sytuację osobistą, dopuszcza możliwość wyprzedania swego majątku prywatnego, tj. wszystkich wydzielonych z nieruchomości oznaczonej numerem 2 działek. Wnioskodawca nie będzie dokonywał żadnych ulepszeń wydzielonych działek, nie zamierza doprowadzać do ich granic jakichkolwiek mediów czy też zagospodarowywać zieleni lub posadawiać ogrodzenia, dopuszcza możliwość zamieszczenia stosownych ofert sprzedaży za pośrednictwem sieci Internet lub gazet o zasięgu lokalnym, z wyłączeniem jednak powierzenia sprzedaży ww. działek profesjonalnym podmiotom zajmującym się obrotem nieruchomościami. Wnioskodawca nabył nieruchomości gruntowe będące przedmiotem wniosku w celu powiększenia areału prowadzonego gospodarstwa rolnego zdolnego do towarowej produkcji rolnej. Działki objęte zakresem pytania od dnia ich nabycia (tj. od 05 sierpnia 1983 r.) były i są wykorzystywane do prowadzenia gospodarstwa rolnego. Wnioskodawca na działkach będących przedmiotem sprzedaży nie prowadzi i nie prowadził działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Działki objęte zakresem pytania były i są wykorzystywane w prowadzeniu działalności rolniczej. Wnioskodawca z ww. działek objętych zakresem pytania dokonywał i dokonuje dostawy produktów rolnych w rozumieniu art. 2 pkt 20 ustawy. Dostawa ww. produktów była i jest zwolniona od podatku VAT. Działki objęte zakresem pytania nie były i nie są udostępniane osobom trzecim na podstawie umowy dzierżawy, najmu, użyczenia. Działki objęte zakresem pytania były i są wykorzystywane wyłącznie do działalności zwolnionej z opodatkowania podatkiem VAT.   Dokonując rozstrzygnięcia kwestii będącej przedmiotem postawionego pytania, należy mieć na  uwadze stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 20 lutego 2019 r., sygn. akt I SA/Wr 918/18 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24  marca 2021 r., sygn. akt I FSK 1243/19.   W opinii Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podjęte przez  Stronę czynności dotyczące spornych działek nie mogą być kwalifikowane jako podjęte w warunkach działalności gospodarczej, a co za tym idzie dokonane przez podatnika podatku VAT.   Jak wskazał Sąd, z treści art. 15 ust. 2 ustawy wynika, że stwierdzenie czy dana osoba fizyczna, sprzedając działki gruntu działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą, wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i zamiar wykazany obiektywnymi dowodami ich kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną. Powyższe potwierdza również wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych o sygn. akt C-180/10 i C-181/10. W orzeczeniu tym Trybunał stwierdził, że: 1) Dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej na podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego, jeżeli państwo to skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej Dyrektywą Rady 2006/138/WE z dnia 19 grudnia 2006r., niezależnie od częstotliwości takich transakcji oraz od kwestii, czy sprzedawca prowadzi działalność producenta, handlowca lub usługodawcy, pod warunkiem że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. 2) Osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, niezależnej od woli tej osoby, w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, zmienionej Dyrektywą 2006/138/WE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby. 3) Natomiast jeżeli osoba ta, w celu dokonania wspomnianej sprzedaży, podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE, zmienionej Dyrektywą 2006/138/WE, należy uznać ją za podmiot prowadzący „działalność gospodarczą" w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej. 4) Okoliczność, iż osoba ta jest „rolnikiem ryczałtowym" w rozumieniu art. 295 ust. 1 pkt 3 Dyrektywy 2006/112/WE, zmienionej Dyrektywą 2006/138/WE, jest w tym zakresie bez znaczenia.   Uwzględniając przywołane tezy wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej WSA stwierdził, że w ustawie o VAT brak unormowań, które jednoznacznie wskazywałyby na fakt transpozycji do tej ustawy możliwości (opcji) określonej w art. 12 ust. 1 i ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE (poprzednio art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku - 77/388/EEC), to jest uznania za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością gospodarczą, w zakresie pojedynczej dostawy terenu budowlanego.   Słusznie wywodzi organ interpretacyjny, także powołujący się na ww. orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, że stwierdzenie czy sprzedaż terenu budowlanego jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług wymaga ustalenia: czy sprzedający w celu dokonania sprzedaży gruntów podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a zatem za podatnika VAT, czy też sprzedaż ta nastąpiła w ramach zarządu jego majątkiem prywatnym, wówczas czynność ta nie będzie podlegała opodatkowaniu, gdyż nie dokonał jej podatnik VAT.   Zdefiniowane w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT (odpowiednio art. 9 ust. 1 Dyrektywy 112) pojęcie działalności gospodarczej obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców i usługodawców, w tym wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu ww. przepisów, jako że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. O tym, że dokonujący sprzedaży gruntu działał w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, a nie w ramach zarządu majątkiem prywatnym wykonując prawo własności, decyduje stopień jego aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, który wskazuje, że angażuje on środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w ramach prowadzenia działalności gospodarczej. Konieczna jest zatem w każdym przypadku ocena okoliczności faktycznych, w niniejszej sprawie ocena przedstawionego we wniosku stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Przyjęcie, że osoba fizyczna dokonując sprzedaży gruntów pod budowę działa jako podatnik prowadzący handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność ma charakter zawodowy (profesjonalny), czyli stały (charakteryzujący się powtarzalnością czynności), a w konsekwencji zorganizowany.   Działalnością handlową nie jest sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie został nabyty w celach odsprzedaży (w celach handlowych), ale celach wykorzystania go na potrzeby prywatne. Kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem opodatkowania, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą nie stanowi też liczba i zakres transakcji sprzedaży gruntów. Nie ma też decydującego znaczenia dokonanie przed sprzedażą podziału gruntu na działki, w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej, i okres, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Tego rodzaju okoliczności mogą bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym sprzedającego.   Na dokonywanie sprzedaży gruntów w ramach działalności gospodarczej wskazują takie czynności jak: jak uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, zwłaszcza w sytuacji gdy sprzedawca jest już podatnikiem w zakresie usług budowlanych, deweloperskich, czy innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze, uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych oraz działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia.   Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy WSA stwierdził, że wskazane we wniosku o wydanie interpretacji czynności polegające na podziale nieruchomości i zamieszczeniu ogłoszeń w Internecie i dziennikach o zasięgu lokalnym w opinii Sądu nie mogą być uznane za działania wskazujące na profesjonalny charakter, podobne do tych jakie charakteryzują dewelopera czy podmiot zawodowo zajmujący się obrotem nieruchomościami. Jak wynikało ze stanu faktycznego skarżący nie wystąpił z wnioskiem o zmianę planu zagospodarowania przestrzennego, ten został zmieniony z urzędu. Skarżący zaś decyzji tej się sprzeciwiał, składając przewidziane prawem środki mające na celu ograniczenie dokonywanych zmian. Po dokonaniu zmiany planów zagospodarowania przestrzennego strona kontynuowała na tych nieruchomościach działalność rolną. Nie mogąc realizować swych zamierzeń zdecydowała się na podział nieruchomości na mniejsze działki, z których cztery sprzedała i rozważa zbycie dalszych 40, co uzasadniała wiekiem i stanem zdrowia. Przy czym informacja o sprzedaży działek została zamieszczona w Internecie i prasie lokalnej. Zatem jedyne działania, jakie podjęła strona w zakresie ww. nieruchomości to ich podział i oferta sprzedaży, która nie wykracza poza zwykłą okazjonalną informację daleką od działań marketingowych. Zatem te działania mieszczą się w zakresie 2 tezy powołanego orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, co wyklucza uznanie strony za podatnika podatku VAT, bowiem osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, niezależnej od woli tej osoby, w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, zmienionej Dyrektywą 2006/138/WE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby.   WSA wskazał również, że przedmiotowy grunt skarżący nabył ponad dwadzieścia lat wcześniej i wykorzystywał go do prowadzenia działalności rolniczej. Sprzedaż nieruchomości podyktowana była zmianą planów życiowych skarżącego spowodowanych - jak już wskazano -niezależna od strony zmianą planów zagospodarowania przestrzennego oraz wiekiem i stanem zdrowia.   Okoliczności tej nie zmienia fakt podziału nieruchomości na mniejsze działki, gdyż nawet jeżeli byłoby to w celu osiągnięcia wyższej ceny, to wyłącznie ten fakt sam z siebie nie jest decydujący do przyjęcia, że skarżący działał jako przedsiębiorca. Zaś wydzielenie dróg dojazdowych, jak słusznie wskazuje strona w treści wniosku, stanowi wymóg odrębnej ustawy. Jak wskazał Trybunał w ww. wyroku, nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym.   Zatem, w opinii Sądu, Skarżący nie przedsięwziął takich działań, które Trybunał zakwalifikował jako znamiona profesjonalnej działalności gospodarczej, jak np. uzbrojenie terenu w media lub działania marketingowe celem sprzedaży nieruchomości.   Zdaniem Sądu, opisana we wniosku aktywność skarżącego nie wykraczała poza zwykły, racjonalny zarząd majątkiem prywatnym i nie nosiła cech aktywności wykonywanej zawodowo, w sposób profesjonalny.   W tej sytuacji wywód organu interpretacyjnego upatrującego aktywnych działań o charakterze profesjonalnej działalności gospodarczej strony w postaci podziału działki na mniejsze i na drogę wewnętrzną oraz zwyczajowe ogłoszenia o ich sprzedaży nie zasługuje na aprobatę.   W opinii Sądu, sporne grunty nie stanowiły także przedmiotu związanego z działalnością gospodarczą, pomimo że były wykorzystywane do działalności rolnej. Skarżący nabył ten grunt ponad 20 lat, przed pierwszą sprzedażą działek, prowadził na nim działalność rolną, a zmiana planów życiowych co do tej nieruchomości nastąpiła w związku z zewnętrznym, niezależnym od strony, działaniem uprawnionych organów dokonujących zmiany planów zagospodarowania przestrzennego. Trudno uznać, że w takiej sytuacji, pomimo dalszego korzystania z tej nieruchomości rolnie, strona wyzbywała się majątku związanego z działalnością gospodarczą dokonując sprzedaży działek przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, zgodnie z planami zagospodarowania przestrzennego, które oprotestowała. Dokonując sprzedaży tych nieruchomości, w tym konkretnym stanie faktycznym, strona nie działała jako podatnik podatku VAT, ale jak podmiot zarządzający majątkiem prywatnym. Nie podejmując działań charakterystycznych dla podmiotów profesjonalnie zajmujących się sprzedażą nieruchomości strona nie weszła w reżim działalności gospodarczej i nie stała się z tego tytułu podatnikiem podatku VAT.   Powyższe potwierdził również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24  marca 2021 r., sygn. akt I FSK 1243/19, wskazując, że działań Skarżącego nie można uznać za aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, realizując które angażuje on środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE.   Działania, jakie Skarżący podjął i zamierza podjąć w związku ze sprzedażą działek, nabytych ponad 20 lat wcześniej, to podział nieruchomości przeznaczonej do sprzedaży oraz oferta sprzedaży, która nie wykracza poza zwykłą okazjonalną informację, daleką od działań marketingowych. Niewątpliwie, Skarżący podjął świadomie działania, których celem była sprzedaż działek, ale nie jest to okoliczność świadcząca o działaniu w charakterze handlowca. To zaś, że działania Skarżącego związane z przygotowaniem sprzedaży dotyczyły większej liczby działek wynikało z tego, że nieruchomość przeznaczona do sprzedaży została podzielona. Całkowicie nieuprawnione jest założenie, wynikające z argumentacji Dyrektora KIS, że sprzedaż nieruchomości stanowiącej element majątku prywatnego, nie może wiązać się z działaniami zmierzającymi do uatrakcyjnienia przedmiotu sprzedaży i podwyższenia ceny. Nie zasługuje więc na uwzględnienie twierdzenie Dyrektora KIS, że „Wskazane działania Wnioskodawcy są działaniami nastawionymi na osiąganie korzyści finansowych, typowych dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą”.   Mając na uwadze powołane powyżej przepisy prawa, przedstawiony opis sprawy oraz zapadłe w analizowanej sprawie wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 20 lutego 2019 r., sygn. akt I SA/Wr 918/18 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24  marca 2021 r., sygn. akt I FSK 1243/19 należy stwierdzić, że w analizowanej sprawie brak jest podstaw do uznania Wnioskodawcy w związku z opisaną czynnością, tj. sprzedażą nowo powstałych niezabudowanych działek wraz z udziałami w drodze wewnętrznej za podatnika podatku od towarów i usług. Z okoliczności sprawy nie wynika bowiem taka aktywność Wnioskodawcy, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.   Wobec powyższego należy uznać, że dostawa nowo powstałych niezabudowanych działek wraz z udziałami w drodze wewnętrznej nie nastąpi w ramach działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Brak jest przesłanek świadczących o takiej aktywności Wnioskodawcy w przedmiocie sprzedaży ww. nowopowstałych działek, która jest porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem. Nie wystąpi bowiem ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że dostawa nieruchomości gruntowych wypełnia przesłanki działalności gospodarczej.   Tym samym Wnioskodawca dokonując dostawy nowo powstałych niezabudowanych działek wraz z udziałami w drodze wewnętrznej nie wystąpi w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy. Działania podejmowane przez Wnioskodawcę należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. W związku z tym, Zainteresowany korzysta z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania.   Wobec powyższego, Wnioskodawca w odniesieniu do czynności sprzedaży nowo powstałych niezabudowanych działek wraz z udziałami w drodze wewnętrznej, nie występuje/nie będzie występował w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, a tym samym dostawa ww. działek nie podlega/nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.   W świetle powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.   Interpretacja dotyczy: -     zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia, -     zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania interpretacji nr 0113-KDIPT1-1.4012.400.2018.5.ŻR, tj. 7 sierpnia 2018 r. w przedstawionym we wniosku zdarzeniu przyszłym, bowiem niniejsza interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 20 lutego 2019 r., sygn. akt I SA/Wr 918/18 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24  marca 2021 r., sygn. akt I FSK 1243/19.   Tut. Organ informuje, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.   Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.   Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.   Końcowo należy wskazać, że analiza treści załączników nie mieści się w ramach określonych w art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W związku z powyższym tut. organ nie jest uprawniony do oceny prawnej załączników, a niniejszą interpretację wydano na podstawie opisu sprawy przedstawionego we wniosku.   Należy zauważyć, że z uwagi na fakt, że wpływ na interpretację przepisów ustawy o VAT ma również orzecznictwo TSUE, ewentualne rozstrzygnięcia podjęte na gruncie innych podatków pozostają bez wpływu na interpretacje przepisów ustawy o VAT.   Niniejszą interpretacją załatwiono wniosek w części dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży nowo powstałych niezabudowanych działek wraz z udziałami w drodze wewnętrznej. Natomiast wniosek w części dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych został załatwiony odrębnym rozstrzygnięciem.   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: z zastosowaniem art. 119a; w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).   Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193, z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.   Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we …, za pośrednictwem organu, który ją wydał (art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.