0113-KDIPT2-2.4011.801.2021.2.KK

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA   Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni przedstawione we wniosku z dnia 29 lipca 2021 r. (data wpływu 3 sierpnia  2021 r.), uzupełnionym pismem z dnia 2 listopada 2021 r. (data wpływu 4 listopada 2021 r.), o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych zbycia nieruchomości – jest prawidłowe.   UZASADNIENIE   W dniu 3 sierpnia 2021 r. wpłynął do Organu podatkowego ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych zbycia nieruchomości. Wniosek nie spełniał wymogów określonych w art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, z późn. zm.), w związku z powyższym pismem z dnia 22 października 2021 r., nr 0113-KDIPT2-2.4011.801.2021.1.KK, wezwano Wnioskodawczynię na podstawie art. 13 § 2a, art. 169 § 1 w zw. z art. 14h ustawy Ordynacja podatkowa, do jego uzupełnienia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Wezwanie wysłane zostało za pośrednictwem Poczty w dniu 22 października 2021 r. (skutecznie doręczone w dniu 27 października 2021 r.), zaś w dniu 4 listopada 2021 r. wpłynęło uzupełnienie wniosku z dnia 2 listopada 2021 r. (data nadania 3 listopada 2021 r.).   We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:   W dniu 19 listopada 1992 r. na mocy aktu notarialnego, Wnioskodawczyni wraz z mężem, z którym pozostaje we małżeńskiej wspólnocie majątkowej, nabyli do majątku wspólnego udział w wysokości 1/3 części w nieruchomości położonej w ... o powierzchni 702 m2, w skład której wchodzi budynek mieszkalny. Następnie w dniu 16 lipca 1993 r. na mocy aktu notarialnego, Wnioskodawczyni otrzymała w drodze darowizny do Jej majątku odrębnego dalszy udział w wysokości 1/3 w przedmiotowej nieruchomości. W dniu 7 sierpnia 2018 r., na mocy aktu notarialnego, udział 1/3 części w nieruchomości stanowiący współwłasność małżeńską został darowany do majątku odrębnego Wnioskodawczyni. Tym samym aktem notarialnym ustanowiona została w nieruchomości odrębna własność trzech lokali mieszkaniowych oraz jednego lokalu użytkowego oraz zniesiona została współwłasność tej nieruchomości. Łączna powierzchnia wszystkich tych lokali wraz z pomieszczeniami przynależnymi, w których przed zniesieniem współwłasności Wnioskodawczyni posiadała udział wynoszący 2/3 części, wynosiła 489,64 m2. W wyniku zniesienia współwłasności, Wnioskodawczyni otrzymała bez żadnych spłat lub dopłat jeden lokal mieszkalny oraz jeden lokal użytkowy o łącznej powierzchni wraz z pomieszczeniami przynależnymi 263,95 m2. Biorąc natomiast pod uwagę wysokość przysługującego Wnioskodawczyni udziału przed darowaniem do Jej majątku odrębnego udziału należącego do majątku wspólnego z mężem, który to Jej udział wynosił wówczas 1/2, to w okresie od dnia 16 lipca 1993 r. do dnia 7 sierpnia 2018 r. przysługiwał Jej metraż wynoszący 244,82 m2. W lokalu użytkowym do dnia 30 czerwca 2019 r. mąż Wnioskodawczyni prowadził w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej piekarnię. Lokal ten nigdy nie został ujęty w ewidencji środków trwałych oraz nie podlegał amortyzacji. Koszty drobnych remontów lokalu były rozliczane jako bieżące koszty działalności gospodarczej. Remonty te nie stanowiły ulepszenia lokalu i sprowadzały się jedynie do wymiany, bądź naprawy zużytych lub zniszczonych elementów infrastruktury. W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawczyni wskazała, że przedmiotem zniesienia współwłasności na mocy aktu notarialnego z dnia 7 sierpnia 2018 r. była nieruchomość objęta księgą wieczystą Sądu Rejonowego, mieszcząca się w ... W zniesieniu współwłasności udział brały współwłaścicielki: Wnioskodawczyni z udziałem wynoszącym 2/3 oraz B. T. z udziałem wynoszącym 1/3.   Skutkiem zniesienia współwłasności z nieruchomości wyodrębniono: -        lokal mieszkalny nr 1, położony na pierwszej kondygnacji budynku o łącznej powierzchni użytkowej 98,83 m2 wraz z przynależnymi trzema piwnicami o łącznej powierzchni 16,49 m2, strychem o powierzchni 20,51 m2 i garażem o powierzchni 22,42 m2 oraz udziałem wynoszącym 1/4 w nieruchomości wspólnej, -        lokal mieszkalny nr 2, położony na drugiej kondygnacji budynku o łącznej powierzchni użytkowej 96,47 m2 wraz z przynależną piwnicą o powierzchni 6,30 m2, strychem o powierzchni 10,26 m2 i garażem o powierzchni 20,93 m2 oraz udziałem wynoszącym 1/4 w nieruchomości wspólnej, -        lokal mieszkalny nr 3, położony na drugiej kondygnacji budynku o łącznej powierzchni użytkowej 73,61 m2 wraz z przynależnymi dwoma piwnicami o łącznej powierzchni 7,86 m2 i strychem o powierzchni 10,26 m2 oraz udziałem wynoszącym 1/4 w nieruchomości wspólnej, -        lokal użytkowy nr 1, położony na pierwszej kondygnacji budynku o łącznej powierzchni użytkowej 90,68 m2 wraz z przynależnymi czterema piwnicami o łącznej powierzchni 15,02 m2 oraz udziałem wynoszącym 1/4 w nieruchomości wspólnej.   Następnie własność wyodrębnionych lokali położonych na pierwszej kondygnacji, a więc lokalu mieszkalnego nr 1 oraz lokalu użytkowego nr 1 przeniesiona została na rzecz Wnioskodawczyni, zaś własność wyodrębnionych lokali położonych na drugiej kondygnacji, a więc lokali mieszkalnych nr 2 i nr 3 przeniesiona została na rzecz B. T. Wskutek zniesienia współwłasności, wartość rynkowa nabytych przez Wnioskodawczynię rzeczy i praw majątkowych nie zwiększyła się w stosunku do wartości Jej uprzednich udziałów w składnikach majątkowych przed zniesieniem współwłasności. Na skutek zniesienia współwłasności Wnioskodawczyni nabyła stanowiący odrębną własność lokal mieszkalny nr 1 oraz stanowiący odrębną własność lokal użytkowy nr 1. Wnioskodawczyni nie posiada innych nieruchomości oraz nie dokonywała wcześniej sprzedaży nieruchomości. Sprzedaż objęta zapytaniem zawartym we wniosku jest jedyną sprzedażą nieruchomości dokonaną przez Wnioskodawczynię. Sprzedaż lokalu użytkowego nie nastąpiła w ramach wykonywania działalności gospodarczej przez Wnioskodawczynię w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.   W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:   Czy sprzedaż dokonana w dniu 21 czerwca 2021 r. lokalu użytkowego stanowiącego odrębną własność Wnioskodawczyni stanowi przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?   Zdaniem Wnioskodawczyni, będąca przedmiotem zapytania sprzedaż lokalu użytkowego nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, do źródeł przychodów zalicza się między innymi odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, jeżeli zbycie to nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie. Jednocześnie art. 10 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy stanowi, że przepisów ust. 1 pkt 8 nie stosuje się do odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, z zastrzeżeniem ust. 3, nawet jeżeli przed zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat.   Zgodnie natomiast z treścią z art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących: a)    środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, b)    składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników, których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1 500 zł, c)    składnikami majątku, które ze względu na przewidywany okres używania równy lub krótszy niż rok, nie zostały zaliczone do środków trwałych albo wartości niematerialnych i prawnych, d)    składnikami majątku stanowiącymi spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego lub udział w takim prawie, które zgodnie z art. 22n ust. 3, nie podlegają ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, -        wykorzystywanych na potrzeby związane działalnością gospodarczą lub przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej.   Wnioskodawczyni nigdy nie prowadziła w lokalu będącym przedmiotem zapytania działalności gospodarczej. Lokal ten nigdy nie został też zaliczony do żadnej ze wskazanych w powyższym przepisie grup składników majątku jednoosobowej działalności gospodarczej męża Wnioskodawczyni. Do dnia 7 sierpnia 2018 r. mąż Wnioskodawczyni użytkował ten lokal w ramach przysługującego małżonkom wspólnego udziału w budynku mieszkalnym. Natomiast po tej dacie, gdy wskutek dokonanej przez męża na rzecz Wnioskodawczyni darowizny oraz jednoczesnego zniesienia współwłasności, stała się Ona wyłączną właścicielką wyodrębnionego z budynku mieszkalnego lokalu użytkowego, mąż użytkował go w ramach nieodpłatnego użyczenia. W momencie sprzedaży, Wnioskodawczyni była wyłączną właścicielką zbywanego lokalu i nigdy nie prowadziła w nim działalności gospodarczej, a zbycie nie nastąpiło w wykonaniu działalności gospodarczej. W tym stanie rzeczy, do sprzedaży lokalu zastosowanie powinien znaleźć art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ww. ustawy. Oznacza to, że w przypadku dokonania sprzedaży po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, sprzedaż ta nie będzie stanowiła źródła przychodów podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Ponieważ na dzień 16 lipca 1993 r. Wnioskodawczyni posiadała udział w nieruchomości wynoszący łącznie 1/2 całej nieruchomości, w której powierzchnia wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami przynależnymi wynosiła 489,64 m2, to w przeliczeniu na metraż przysługiwała Jej wówczas powierzchnia wynosząca 244,82 m2. Wskutek darowizny oraz zniesienia współwłasności, w dniu 7 sierpnia 2018 r. Wnioskodawczyni otrzymała jeden lokal mieszkalny o powierzchni 158,25 m2 oraz lokal użytkowy o powierzchni 105,70 m2, a więc łączną powierzchnię 263,95 m2. Powierzchnia sprzedanego lokalu użytkowego wynosiła 105,70 m2, a więc mieściła się w przysługującym Jej od 1993 r. udziale w nieruchomości w przeliczeniu na metraż powierzchni użytkowej wraz z pomieszczeniami przynależnymi. To z kolei oznacza, że sprzedaż lokalu użytkowego mająca miejsce w dniu 21 czerwca 2021 r. nastąpiła po upływie pięciu lat od momentu nabycia przez Wnioskodawczynię tego lokalu, a zatem nie stanowi ona źródła przychodu podlegającego opodatkowaniu.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.   W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1128, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.   Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Stosownie do przepisów tej ustawy – odrębnymi źródłami przychodów są określone w art. 10 ust. 1 pkt 3 i 6: -         pozarolnicza działalność gospodarcza, -         najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą.   Pojęcie pozarolniczej działalności gospodarczej zostało zdefiniowane w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem: za pozarolniczą działalność gospodarczą uważa się działalność zarobkową: a)      wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, b)      polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, c)      polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych ‒ prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.   Pojęcie pozarolniczej działalności gospodarczej użyte w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych opiera się m.in. na trzech przesłankach: a)      zarobkowym celu działalności, b)      wykonywaniu działalności w sposób zorganizowany i ciągły, c)      prowadzeniu działalności we własnym imieniu ‒ a ponadto wymaga, by był to jeden z rodzajów działalności wymienionych w lit. a)-c) ww. przepisu.   Działalność jest wtedy zarobkowa, gdy jest zdolna do potencjalnego generowania zysku, a jej przeznaczeniem jest zapewnienie określonego dochodu. Działalność musi być tak prowadzona i ukierunkowana, aby była w stanie zyski faktycznie osiągnąć. Jednakże, brak zysku z podjętych działań noszących znamiona działalności gospodarczej nie oznacza, że działalność taka nie była faktycznie prowadzona. Prowadzenie działalności gospodarczej zawsze wiąże się z ryzykiem nieosiągnięcia dochodów. Zarobkowego charakteru nie mają działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie własnych potrzeb osoby podejmującej określone czynności. Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymagają również, aby czynności wykonywane były w sposób zorganizowany i ciągły, przy czym możliwe jest osiąganie dochodów z tego rodzaju działalności bez spełnienia niektórych formalnych elementów organizacji (np. rejestracji urzędowej), gdyż prowadzenie działalności gospodarczej jest kategorią obiektywną, niezależnie od tego, jak działalność tę ocenia sam prowadzący ją podmiot i jak ją nazywa oraz, czy dopełnia ciążących na nim obowiązków z działalnością tą związanych. Za takim rozumieniem pojęcia „zorganizowany” przemawia również definicja słownikowa. Zgodnie z Nowym Słownikiem Poprawnej Polszczyzny Wydawnictwo Naukowe PWN pod redakcją Andrzeja Markowskiego Warszawa 2000, organizować to przygotowywać, zakładać jakieś przedsięwzięcie, bądź w znaczeniu drugim nadawać czemuś reguły, wprowadzać porządek (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt I SA/Op 18/08). Co do kryterium ciągłości w wykonywaniu działalności gospodarczej, to jego wprowadzenie przez ustawodawcę miało na celu wyeliminowanie z pojęcia działalności gospodarczej przedsięwzięć o charakterze incydentalnym i sporadycznym. Ciągłość w wykonywaniu działalności gospodarczej oznacza względnie stały zamiar jej wykonywania. Nie wyklucza on jednak możliwości prowadzenia działalności gospodarczej tylko sezonowo lub do czasu osiągnięcia postawionego przez dany podmiot celu i to bez względu na okres, w którym cel ten miałby być realizowany. Do zachowania ciągłości wystarczające jest, aby z całokształtu okoliczności sprawy wynikał zamiar powtarzania określonego zespołu konkretnych działań w celu osiągnięcia efektu w postaci zarobku. Natomiast, przez powtarzalność rozumie się cały szereg wielokrotnie powtarzanych czynności podejmowanych w konkretnym celu. Taki zespół wielokrotnie powtarzanych czynności (nie zaś czynności sporadyczne, oderwane od siebie, niepowiązane ze sobą) w dziedzinie wytwórczej, usługowej lub handlowej podejmowanych w celach zarobkowych i na własny rachunek, można uznać za prowadzenie działalności gospodarczej.   Ponadto należy wskazać, że w myśl art. 5b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za pozarolniczą działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki: 1)     odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności; 2)     są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych przez zlecającego te czynności; 3)     wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z prowadzoną działalnością.   W związku z powyższym, istotne jest również dla aktywności zarobkowej podatnika – mieszczącej się w zakresie zdefiniowanym w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – nieistnienie przeszkód określonych w art. 5b ust. 1 ww. ustawy. Aby dana aktywność nie została uznana za działalność gospodarczą, konieczne jest łączne spełnienie tych przesłanek. Z treści wniosku wynika, że w dniu 19 listopada 1992 r. na mocy aktu notarialnego, Wnioskodawczyni wraz z mężem, z którym pozostaje we małżeńskiej wspólnocie majątkowej, nabyli do majątku wspólnego udział w wysokości 1/3 części w nieruchomości położonej w Z. o powierzchni 702 m2, w skład której wchodzi budynek mieszkalny. Następnie w dniu 16 lipca 1993 r. na mocy aktu notarialnego Wnioskodawczyni otrzymała w drodze darowizny do Jej majątku odrębnego dalszy udział w wysokości 1/3 części w przedmiotowej nieruchomości. W dniu 7 sierpnia 2018 r. na mocy aktu notarialnego udział w nieruchomości stanowiący współwłasność małżeńską został darowany do majątku odrębnego Wnioskodawczyni. Tym samym aktem notarialnym ustanowiona została w nieruchomości odrębna własność trzech lokali mieszkaniowych oraz jednego lokalu użytkowego oraz zniesiona została współwłasność tej nieruchomości. W zniesieniu współwłasności brała udział Wnioskodawczyni z udziałem wynoszącym 2/3 oraz współwłaścicielka z udziałem wynoszącym 1/3 części.   Skutkiem zniesienia współwłasności z nieruchomości wyodrębniono: -        lokal mieszkalny nr 1, położony na pierwszej kondygnacji budynku o łącznej powierzchni użytkowej 98,83 m2 wraz z przynależnymi trzema piwnicami o łącznej powierzchni 16,49 m2, strychem o powierzchni 20,51 m2 i garażem o powierzchni 22,42 m2 oraz udziałem wynoszącym 1/4 w nieruchomości wspólnej, -        lokal mieszkalny nr 2, położony na drugiej kondygnacji budynku o łącznej powierzchni użytkowej 96,47 m2 wraz z przynależną piwnicą o powierzchni 6,30 m2, strychem o powierzchni 10,26 m2 i garażem o powierzchni 20,93 m2 oraz udziałem wynoszącym 1/4 w nieruchomości wspólnej, -        lokal mieszkalny nr 3, położony na drugiej kondygnacji budynku o łącznej powierzchni użytkowej 73,61 m2 wraz z przynależnymi dwoma piwnicami o łącznej powierzchni 7,86 m2 i strychem o powierzchni 10,26 m2 oraz udziałem wynoszącym 1/4 w nieruchomości wspólnej, -        lokal użytkowy nr 1, położony na pierwszej kondygnacji budynku o łącznej powierzchni użytkowej 90,68 m2 wraz z przynależnymi czterema piwnicami o łącznej powierzchni 15,02 m2 oraz udziałem wynoszącym 1/4 w nieruchomości wspólnej.   Następnie własność wyodrębnionych lokali położonych na pierwszej kondygnacji, a więc lokalu mieszkalnego nr 1 oraz lokalu użytkowego nr 1 przeniesiona została na rzecz Wnioskodawczyni, zaś własność wyodrębnionych lokali położonych na drugiej kondygnacji, a więc lokali mieszkalnych nr 2 i nr 3 przeniesiona została na rzecz współwłaścicielki. Wskutek zniesienia współwłasności, wartość rynkowa nabytych przez Wnioskodawczynię rzeczy i praw majątkowych nie zwiększyła się w stosunku do wartości Jej uprzednich udziałów w składnikach majątkowych przed zniesieniem współwłasności. Na skutek zniesienia współwłasności Wnioskodawczyni nabyła stanowiący odrębną własność lokal mieszkalny nr 1 oraz stanowiący odrębną własność lokal użytkowy nr 1. W lokalu użytkowym do dnia 30 czerwca 2019 r. mąż Wnioskodawczyni prowadził w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej piekarnię. Lokal ten nigdy nie został ujęty w ewidencji środków trwałych oraz nie podlegał amortyzacji. Koszty drobnych remontów lokalu były rozliczane jako bieżące koszty działalności gospodarczej. Remonty te nie stanowiły ulepszenia lokalu i sprowadzały się jedynie do wymiany bądź naprawy zużytych lub zniszczonych elementów infrastruktury. Aktem notarialnym z dnia 21 czerwca 2021 r. Wnioskodawczyni sprzedała powyższy lokal użytkowy, którego powierzchnia wynosiła wraz z pomieszczeniami przynależnymi 105,70 m2. Wnioskodawczyni nie posiada innych nieruchomości oraz nie dokonywała wcześniej sprzedaży nieruchomości. Sprzedaż ta jest jedyną sprzedażą nieruchomości dokonaną przez Wnioskodawczynię. Sprzedaż lokalu użytkowego nie nastąpiła w ramach wykonywania działalności gospodarczej przez Wnioskodawczynię w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z obowiązujących przepisów wynika, że w celu zakwalifikowania – na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – skutków działań podjętych przez Wnioskodawczynię do właściwego źródła przychodu należy ocenić zamiar, okoliczności i cel działań związanych z nabyciem oraz planowanym odpłatnym zbyciem nieruchomości, o której mowa we wniosku. Jak już wcześniej wyjaśniono, na związek uzyskiwanych przychodów ze źródłem wymienionym w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych może wskazywać, rozpatrywany całościowo, zespół powiązanych ze sobą działań podatnika, powtarzalnych, uporządkowanych, konsekwentnie prowadzących do osiągnięcia zysku, w szczególności łącznie polegających na wielokrotnym nabywaniu nieruchomości, ich zaawansowanym przygotowaniu do sprzedaży (tzn. w sposób wykraczający poza zwykły zarząd mieniem), wielokrotnym zbywaniu w celu zarobkowym odpowiednio przygotowanych nieruchomości. Brak jest natomiast podstaw, aby podejmowane przez podatnika czynności mieszczące się w zwykłym zarządzie własnym majątkiem, tzn. mające na celu prawidłowe, racjonalne gospodarowanie tym majątkiem, kwalifikować jako prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 ww. ustawy. Wnioskodawczyni udziały w nieruchomości nabyła w drodze darowizny. Wnioskodawczyni nie posiada innych nieruchomości i nie dokonywała wcześniej sprzedaży nieruchomości. Wnioskodawczyni nie prowadziła działalności gospodarczej i zbycie nieruchomości nie nastąpiło w ramach prowadzenia przez Nią działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W przedmiotowej sprawie, czynności podejmowane przez Wnioskodawczynię wskazują, że nie mają one charakteru profesjonalnego działania przypisywanego przedsiębiorcom i mieszczą się w zwykłych działaniach związanych z właściwym zarządem własnym majątkiem. Zatem, okoliczności opisane we wniosku nie wskazują, że sprzedaż przez Wnioskodawczynię nieruchomości nastąpiła w ramach zorganizowanej i ciągłej działalności, która wyczerpywałaby znamiona działalności gospodarczej, określonej w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Natomiast całokształt okoliczności, a w szczególności zakres, stopień zaangażowania, i cel działania Wnioskodawczyni wskazuje, że są to działania należące do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.   Stosownie do treści art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, źródłem przychodów jest odpłatne zbycie: a)     nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, b)     spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, c)     prawa wieczystego użytkowania gruntów, ‒ jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.   Przytoczony przepis formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, skutkuje wystąpieniem przychodu. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu. Stosownie do art. 10 ust. 6 ww. ustawy, w przypadku odpłatnego zbycia po ustaniu wspólności majątkowej małżeńskiej, nabytych do majątku wspólnego małżonków lub wybudowanych w trakcie trwania wspólności majątkowej małżeńskiej nieruchomości lub nabytych do majątku wspólnego małżonków praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), okres, o którym mowa w tym przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło ich nabycie do majątku wspólnego małżonków lub ich wybudowanie w trakcie trwania wspólności majątkowej małżeńskiej. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęcia „nabycie”, należy zatem odwołać się do przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r., poz. 1740, z późn. zm.), a w szczególności do art. 155 § 1, który stanowi, że umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły. Zatem, pojęcie „nabycie” należy rozumieć szeroko, tzn. że nabycie nieruchomości lub praw majątkowych następuje z chwilą uzyskania prawa własności, bez względu na charakter czynności prawnej, na podstawie której doszło do przysporzenia majątkowego. Tym samym, poprzez „nabycie” należy rozumieć każde zwiększenie aktywów podatnika. W myśl art. 888 § 1 ustawy Kodeks cywilny, przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swojego majątku. Z powyżej zacytowanego przepisu wynika, że podstawową cechą umowy darowizny jest bezpłatne świadczenie darczyńcy na rzecz obdarowanego kosztem jego majątku. Darowizna należy do czynności, których celem jest dokonanie aktu przysporzenia majątkowego (świadczenie musi wzbogacić obdarowanego) i zobowiązanie darczyńcy musi być zamierzone jako nieodpłatne. Wskazać należy również, że stosunki majątkowe między małżonkami zostały uregulowane w ustawie z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2020 r., poz. 1359, z późn. zm.). Na mocy art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków. Ustrój wspólności ustawowej obejmujący dorobek obojga małżonków ukształtowany został przez ustawodawcę jako wspólność łączna, bezudziałowa. Wspólność ta charakteryzuje się tym, że w czasie jej trwania małżonkowie nie mają określonych udziałów w majątku wspólnym, nie mogą zatem rozporządzać udziałami, a także nie mogą żądać podziału majątku objętego wspólnością − art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Wspólność ta jest wspólnością masy majątkowej i obejmuje cały zbiór praw majątkowych, takich jak własność i inne prawa rzeczowe, czy wierzytelności. Wskazania również wymaga, że darowizna polegająca na przesunięciu składników majątkowych z majątku wspólnego obojga małżonków do majątku osobistego jednego z nich jakkolwiek jest czynnością prawną rozporządzającą nieodpłatną, to jednak nie powoduje nabycia przez niego nieruchomości i innych praw majątkowych w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wobec tego w analizowanej sprawie za datę nabycia udziału 1/3 części nieruchomości przez Wnioskodawczynię należy uznać datę nabycia nieruchomości do majątku wspólnego małżonków, tj. dzień 19 listopada 1992 r. Ponadto, Wnioskodawczyni nabyła dalszy udział 1/3 części w nieruchomości na podstawie darowizny w dniu 16 lipca 1993 r. Z wniosku wynika, że w dniu 7 sierpnia 2018 r. nastąpiło zniesienie współwłasności nieruchomości. W celu ustalenia, czy na skutek tego zniesienia współwłasności Wnioskodawczyni nabyła udział w nieruchomości, należy odwołać się do przepisów Kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 195 Kodeksu cywilnego, współwłasność istnieje wówczas, gdy własność tej samej rzeczy przysługuje niepodzielnie kilku osobom. Istota współwłasności polega na tym, że współwłaścicielom przysługują części wspólnego prawa własności (tzw. udziały), którymi mogą swobodnie rozporządzać. Dopóki więc istnieje współwłasność można mówić tylko o istnieniu udziałów w tym prawie, o ich nabywaniu i zbywaniu, a nie o prawie do części rzeczy, o jej zbywaniu, bądź nabywaniu w częściach. Współwłaściciele mają swoje udziały w prawie, ale nie w rzeczy. Będąca przedmiotem współwłasności rzecz jest niepodzielna i każdemu ze współwłaścicieli przysługuje prawo do całej rzeczy w trakcie trwania współwłasności, a nie jedynie do jej części określonej wielkością jego udziału. Każdy ze współwłaścicieli ma jednakowe prawo do całej rzeczy, ograniczone jedynie takim samym prawem pozostałych współwłaścicieli, a mianowicie każdy jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli (art. 206 Kodeksu cywilnego). W momencie nabycia udziału w prawie własności, każdy ze współwłaścicieli staje się współwłaścicielem całej nieruchomości będącej przedmiotem współwłasności. Jednym ze sposobów zniesienia współwłasności jest fizyczny podział rzeczy wspólnej między współwłaścicielami. W rezultacie, w wyniku zniesienia współwłasności dochodzi do nowego ukształtowania prawa własności poprzez odebranie temu prawu cechy wspólności. Następuje to w drodze przyznania każdemu ze współwłaścicieli wyodrębnionej (podzielonej) rzeczy wspólnej. Wartość przyznanych rzeczy powinna odpowiadać wielkości (wartości) udziału we współwłasności. Zniesienie współwłasności nie stanowi nabycia rzeczy, jeżeli mieści się w ramach udziału jaki przypadał byłym współwłaścicielom w rzeczy wspólnej i odbyło się bez spłat i dopłat. Za datę nabycia nieruchomości lub prawa – w przypadku ich sprzedaży, które przypadły danej osobie w wyniku zniesienia współwłasności, należy zatem przyjąć datę ich pierwotnego nabycia, jeżeli wartość otrzymanej przez daną osobę nieruchomości lub prawa w wyniku zniesienia współwłasności mieści się w udziale, jaki przysługuje tej osobie w majątku objętym współwłasnością oraz zniesienie współwłasności zostało dokonane bez spłat i dopłat. Gdy w wyniku zniesienia współwłasności udział danej osoby ulega powiększeniu, mamy do czynienia z nabyciem, gdyż zwiększa się stan jej majątku osobistego. Ponadto, należy wyjaśnić, że o tym, czy w wyniku zniesienia współwłasności doszło do nowego nabycia ponad wcześniej posiadany udział, decyduje porównanie wartości tych nieruchomości, a nie ich powierzchni. Może się zdarzyć, że większą wartość będzie miała nieruchomość o mniejszej powierzchni. Tak więc, co do zasady, zniesienie współwłasności jest formą nowego nabycia tylko wówczas, gdy w wyniku tego zniesienia współwłasności podatnik otrzymuje nieruchomość, której wartość po dokonanym podziale przekracza wartość udziału jaki pierwotnie podatnikowi przysługiwał. We wniosku Wnioskodawczyni wskazała, że w wyniku zniesienia współwłasności w 2018 r. wartość składników majątkowych nabytych przez Nią w wyniku zniesienia współwłasności nie przekracza wartości rynkowej tych składników przed zniesieniem współwłasności. Ponadto, zniesienie współwłasności nastąpiło bez spłat i dopłat. Zatem przyjąć należy za Wnioskodawczynią, że na skutek zniesienia współwłasności nieruchomości w 2018 r., nie uzyskała przysporzenia majątkowego poprzez nabycie nieruchomości o wartości rynkowej przekraczającej wartość udziału we współwłasności nieruchomości, przysługującego Wnioskodawczyni przed zniesieniem współwłasności. W związku z tym, dokonane w 2018 r. zniesienie współwłasności nieruchomości, w wyniku którego Wnioskodawczyni nabyła lokal użytkowy nr 1 stanowiący odrębny przedmiot własności, nie stanowi nabycia nieruchomości, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wobec powyższego stwierdzić należy, że Wnioskodawczyni nieruchomość (lokal użytkowy), który został sprzedany w dniu 21 czerwca 2021 r., nabyła w 1992 r. i w 1993 r. Mając na uwadze przywołane przepisy prawa i opisany stan faktyczny wskazać należy, że sprzedaż przez Wnioskodawczynię w dniu 21 czerwca 2021 r. nieruchomości nabytej w 1992 r. i 1993 r., nie będzie miała związku z działalnością gospodarczą i nie nastąpi w wykonywaniu działalności gospodarczej, zatem przychód z jej sprzedaży nie będzie stanowił źródła przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednocześnie, sprzedaż przez Wnioskodawczynię nieruchomości nabytej w 1992 i 1993 r., nie stanowi źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w związku z upływem okresu pięciu lat liczonego od końca roku, w którym nastąpiło nabycie. W związku z tym, Wnioskodawczyni nie będzie zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego z tego tytułu. Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawczyni należało uznać za prawidłowe. Ponadto stwierdzić należy, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretację indywidualną w trybie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, z późn. zm.), opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Należy wskazać, że przy wydawaniu niniejszej interpretacji tutejszy Organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Jeżeli zatem, przedstawiony we wniosku stan faktyczny będzie się różnił od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawczyni w zakresie rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego. Końcowo Organ zauważa, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z czym niniejsza interpretacja jest wiążąca dla Wnioskodawczyni, jako osoby występującej z wnioskiem, nie wywiera natomiast skutku prawnego dla innych współwłaścicieli nieruchomości.   Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.   Zgodnie z art. 14na § 1 ustawy Ordynacja podatkowa przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1)     z zastosowaniem art. 119a; 2)     w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)     z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.   Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 ustawy Ordynacja podatkowa). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 2193, z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.   Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała, lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.