0113-KDIPT2-3.4011.853.2020.1.GG

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 26 października 2020 r. (data wpływu 27 października 2020 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika w związku z przyznaniem uprawnionym pracownikom bonów żywieniowych – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 27 października 2020 r. wpłynął do tutejszego Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika w związku z przyznaniem uprawnionym pracownikom bonów żywieniowych. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca – Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością – prowadzi działalność polegającą w główniej mierze na budowie dróg i jest płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych. Spółka zobowiązana jest zapewnić zatrudnionym pracownikom, wykonującym prace, związane z wysiłkiem fizycznym, odpowiednie posiłki profilaktyczne – zgodnie z art. 232 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1320) oraz zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie profilaktycznych posiłków i napojów (Dz. U. z 1996 r., Nr 60, poz. 279). Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 12 czerwca 2019 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie profilaktycznych posiłków i napojów (Dz. U. z 2019 r., poz. 1160) „pracodawca zapewnia pracownikowi możliwość spożycia posiłku w czasie pracy w inny sposób niż wydanie jednego dania gorącego, w szczególności przez przekazanie produktów umożliwiających przygotowanie posiłku we własnym zakresie lub bonów, talonów, kuponów oraz innych dowodów uprawniających do otrzymania na ich podstawie takich produktów lub posiłku, jeżeli ze względu na rodzaj wykonywanej przez pracownika pracy lub ze względów organizacyjnych nie ma możliwości wydawania pracownikowi posiłku w tej formie”. Z przyczyn organizacyjnych Spółka nie ma możliwości wydawania takich posiłków, nie posiada własnej stołówki oraz nie ma możliwości jej utworzenia. Spółka nie dysponuje odpowiednimi pomieszczeniami socjalnymi na budowach, które umożliwiałyby przygotowanie przez pracowników posiłków. Do tej pory posiłki były wydawane przez Spółkę w ramach umowy z zakładem gastronomicznym, dostarczającym pełnowartościowe posiłki regeneracyjne, zgodne z wyżej wymienionym rozporządzeniem Rady Ministrów i były dostarczane pracownikom uprawnionym bezpośrednio na teren budowy. Dodatkowo, specyfika pracy w branży budowlanej powoduje, iż praca wykonywana przez pracowników fizycznych, zatrudnionych przez Wnioskodawcę wymaga realizacji robót budowlanych w terenie, poza siedzibą Wnioskodawcy. Zakres działalności Spółki zmusza do tego by pracownicy wykonywali pracę w miejscach oddalonych od siedziby Spółki na terenie całego województwa …. (w zależności od tego w jakim miejscu realizowane są roboty budowlane do których wykonania oddelegowano konkretnego pracownika). W ramach czynionych zmian w organizacji Spółki, Spółka zamierza zakupić dla uprawnionych pracowników bony (kupony) żywieniowe, upoważniające pracowników do zakupu gotowych posiłków (w tym posiłków ciepłych) i artykułów spożywczych, z których pracownik będzie mógł przygotować posiłek. Bony żywieniowe będą mogły być zrealizowane podczas przerwy w pracy w określonych w ramach bonu barach/lokalach gastronomicznych oraz w wyznaczonych sklepach spożywczych. Bony żywieniowe nie będą upoważniać do zakupu takich produktów jak np. artykuły przemysłowe i budowlane, alkohol, paliwo, papierosy, odzież, obuwie itp., kuponów nie będzie też można wymieniać na gotówkę, ani otrzymać z nich reszty. Spółka rozważa następujące możliwości w zakresie realizacji bonów żywieniowych: samodzielny zakup produktów przez pracowników, po otrzymaniu przez pracowników wskazówek na temat zgodnej z rozporządzeniem Rady Ministrów wymaganej kaloryczności oraz ilości makroskładników (50-55% węglowodanów, 30-35% tłuszczów i 15% białek), z których musi składać się żywność zakupiona przez pracownika na podstawie przekazanego przez pracodawcę bonu żywieniowego albo wydanie przez prezesa Zarządu zarządzenia, zobowiązującego uprawnionych pracowników do realizacji otrzymanych bonów żywieniowych zgodnie z wytycznymi, wynikającymi z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie profilaktycznych posiłków i napojów, w którym zawarta byłaby lista możliwych do zakupienia zestawów artykułów spożywczych, które łącznie spełniałyby wymogi kaloryczności oraz ilości makroskładników (50-55% węglowodanów, 30-35% tłuszczów i 15% białek). Pracownicy realizowaliby samodzielnie bony żywieniowe z obowiązkiem zachowania paragonu, czy innego dokumentu zakupu, który musieliby przekazywać przełożonemu (np. brygadzista, majster, czy kierownik budowy). Ten, sprawdzałby, czy łącznie zakupione artykuły spożywcze spełniają normy, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie profilaktycznych posiłków i napojów. Przełożony wpisywałby do przygotowanej listy kontrolnej imię i nazwisko pracownika a w kolumnach dotyczących ilości odpowiednich mikroskładników odnotowywałby, czy zakupiony posiłek spełnia, określone przepisami wymogi. Przełożony, który miałby kontrolować kupowane artykuły spożywcze/posiłki zostałby do tego zadania stosownie przygotowany i przeszkolony albo dokonywanie zakupów produktów żywieniowych/posiłków pod nadzorem przełożonego (np. brygadzista, majster, czy kierownik budowy), który będzie obecny przy realizacji bonów żywieniowych i będzie mógł sprawować pieczę nad tym by rodzaj i ilość zakupionych produktów spożywczych/posiłków była zgodna z wytycznymi, wynikającymi z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie profilaktycznych posiłków i napojów. Dodatkowo, każdy zakup byłyby odnotowywany w liście kontrolnej dla wszystkich uprawnionych pracowników, potwierdzającej nabycie w ramach bonu posiłków, spełniających normy, określone w rozporządzeniu, a zatem spełniające wymagania w zakresie posiłków profilaktycznych. Przełożony, który miałby kontrolować kupowane artykuły spożywcze/posiłki zostałby do tego zadania stosownie przygotowany i przeszkolony. W związku z powyższym zadano następujące pytania: Czy finansowanie pracownikom posiłków profilaktycznych w formie bonów żywieniowych będzie korzystać ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym na Wnioskodawcy nie będą ciążyły obowiązki płatnika podatku dochodowego w sytuacji opisanej w punkcie (1), czyli w przypadku gdy pracownik będzie samodzielnie realizować bon żywieniowy i w ramach bonu otrzymywać będzie produkty żywieniowe lub posiłki, po otrzymaniu od pracodawcy zaleceń na temat ich wymagalnej kaloryczności oraz ilości makroskładników, z których musi składać się zakupiona poprzez bon żywność, a pracodawca nie będzie kontrolować procesu zakupów? Czy finansowanie pracownikom posiłków profilaktycznych w formie bonów żywieniowych będzie korzystać ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym na Wnioskodawcy nie będą ciążyły obowiązki płatnika podatku dochodowego w sytuacji opisanej w punkcie (2), czyli w przypadku gdy Prezes Zarządu wyda zarządzenie, zobowiązujące uprawnionych pracowników do realizacji otrzymanych bonów żywieniowych zgodnie z wytycznymi, wynikającymi z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie profilaktycznych posiłków i napojów, w którym zawarta byłaby lista możliwych do zakupienia zestawów artykułów spożywczych, które łącznie spełniałyby wymogi kaloryczności oraz ilości mikroskładników (50-55% węglowodanów, 30-35% tłuszczów i 15% białek). Pracownicy realizowaliby samodzielnie bony żywieniowe z obowiązkiem zachowania paragonu, czy innego dokumentu zakupu, który musieliby przekazywać przełożonemu (np. brygadzista, majster, czy kierownik budowy), ten sprawdzałby, czy łącznie zakupione artykuły spożywcze/posiłki spełniają normy, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie profilaktycznych posiłków i napojów. Przełożony wpisywałby do przygotowanej listy kontrolnej imię i nazwisko pracownika a w kolumnach dotyczących ilości odpowiednich mikroskładników odnotowywałby, czy zakupiony posiłek spełnia, określone przepisami wymogi. Przełożony, który miałby kontrolować kupowane artykuły spożywcze/posiłki zostałby do tego zadania stosownie przygotowany i przeszkolony? Czy finansowanie pracownikom posiłków w formie bonów żywieniowych będzie korzystać ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym na Wnioskodawcy nie będą ciążyły obowiązki płatnika podatku dochodowego w sytuacji opisanej w punkcie (3), czyli w przypadku dokonywania zakupów produktów żywieniowych/posiłków odbywałoby się pod nadzorem przełożonego (np. brygadzista, majster, czy kierownik budowy), który będzie obecny przy realizacji bonów żywieniowych i będzie mógł trzymać pieczę nad tym by rodzaj i ilość zakupionych produktów spożywczych/posiłków była zgodna z wytycznymi, wynikającymi z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie profilaktycznych posiłków i napojów. Dodatkowo, każdy zakup byłyby odnotowywany w liście kontrolnej dla wszystkich uprawnionych pracowników, potwierdzającej nabycie w ramach bonu posiłków, spełniających normy, określone w rozporządzeniu, a zatem spełniające wymagania w zakresie posiłków profilaktycznych. przełożony, który miałby kontrolować kupowane artykuły spożywcze/posiłki zostałby do tego zadania stosownie przygotowany i przeszkolony? Zdaniem Wnioskodawcy, Ad 1 W sytuacji, w której pracownik będzie samodzielnie, bez kontroli pracodawcy realizować bon żywieniowy i w ramach bonu otrzymywać będzie produkty żywieniowe lub posiłki, po otrzymaniu od pracodawcy zaleceń na temat ich wymagalnej kaloryczności oraz ilości makroskładników, z których musi składać się zakupiona poprzez bon żywność nie będzie korzystać ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11b ustawy o podatku dochodowych od osób fizycznych, a tym samym na Wnioskodawcy będą ciążyły obowiązki płatnika podatku dochodowego. W myśl przytoczonego przepisu ustawy, zwolniona od podatku dochodowego jest wartość otrzymanych przez pracownika od pracodawcy bonów, talonów, kuponów lub innych dowodów uprawniających do uzyskania na ich podstawie posiłków, artykułów spożywczych lub napojów bezalkoholowych, w przypadku gdy pracodawca, mimo ciążącego na nim obowiązku wynikającego z przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy, nie ma możliwości wydania pracownikom posiłków, artykułów spożywczych lub napojów bezalkoholowych. Zgodnie z opisanym zdarzeniem przyszłym, Spółka nie ma możliwości dostarczenia pracownikom wykonującym pracę w warunkach szczególnych gotowych posiłków zgodnych z normami określonymi dla celów profilaktycznych. Jedyną możliwością wykonania przepisów w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy nakładających na pracodawcę obowiązek dostarczenia pracownikom posiłków profilaktycznych jest przekazanie im kuponów żywieniowych, uprawniających do zakupu posiłku oraz wybranych artykułów spożywczych. Obowiązek ten wynika z przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy. Jednocześnie, wbrew jednej z przesłanek przytoczonego przepisu, pracodawca nie ma całkowitej kontroli nad tym, czy bony realizowane są w taki sposób, by zapewnić spełnianie przez produkty lub posiłki zakupione samodzielnie przez pracowników norm, określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie profilaktycznych posiłków i napojów. Korzystanie z preferencji podatkowej, w tym zwolnienia z podatku, jest jednakże możliwe wyłącznie w sytuacji, w której spełnione są wszystkie przesłanki wynikające z przepisu stanowiące podstawę prawną danej preferencji. Ustawodawca w art. 232 Kodeksu pracy nakłada na pracodawcę obowiązek zapewnienia nieodpłatnie pracownikom zatrudnionym w szczególnie uciążliwych warunkach odpowiednich posiłków i napojów ze względów profilaktycznych. rodzaje tych posiłków i napojów oraz wymagania, które powinny spełnić, określają przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie profilaktycznych posiłków i napojów. Przepisy § 2 tego rozporządzenia określają wymaganą kaloryczność oraz ilość makroskładników (węglowodanów, tłuszczów, białek). W sytuacji, gdy pracodawca nie ma kontroli nad tym jakie posiłki lub produkty spożywcze są kupowane przez pracownika i czy produkty te istotnie mają służyć przygotowaniu przez niego właściwego posiłku spełniającego normy, określone w powołanym rozporządzeniu w sprawie profilaktycznych posiłków i napojów – brak jest możliwości zastosowania przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 11b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwolnienia przedmiotowego. Wobec powyższego, Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż mimo ograniczonego do artykułów żywieniowych zakresu bonu, a także pomimo wskazówek przekazanych pracownikom przez pracodawcę co do wymaganej przepisami prawa kaloryczności oraz zawartości poszczególnych makroskładników w produktach zakupionych przez pracowników uprawnionych do otrzymania posiłków profilaktycznych, brak jest możliwości zastosowania zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 11b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdy pracodawca nie ma jakiejkolwiek kontroli nad tym jakie produkty pracownik nabywa w ramach otrzymanego bonu żywieniowego. Ad 2 Zdaniem Wnioskodawcy, w sytuacji, w której pracownicy będą realizować bony żywieniowe samodzielnie, ale zobowiązani zarządzeniem prezesa zarządu Spółki do kupowania określonych zestawów produktów z listy, opracowanej przez pracodawcę na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie profilaktycznych posiłków i napojów (np. rozpisanych możliwych kombinacji żywieniowych, składających się na posiłek danego dnia) i późniejszej kontroli zakupionych posiłków/produktów żywnościowych przez przełożonego, tym samym przez pracodawcę, poprzez analizę spełniania wymagań wynikających z ww. rozporządzenia Rady Ministrów i odnotowywania spełnienia wymagań, wynikających z ww. rozporządzenia w liście kontrolnej będzie korzystać ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11b ustawy o podatku dochodowych od osób fizycznych, a tym samym na Wnioskodawcy nie będą ciążyły obowiązki płatnika podatku dochodowego. W myśl przytoczonego przepisu ustawy, zwolniona od podatku dochodowego jest wartość otrzymanych przez pracownika od pracodawcy bonów, talonów, kuponów lub innych dowodów uprawniających do uzyskania na ich podstawie posiłków, artykułów spożywczych lub napojów bezalkoholowych, w przypadku gdy pracodawca, mimo ciążącego na nim obowiązku wynikającego z przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy, nie ma możliwości wydania pracownikom posiłków, artykułów spożywczych lub napojów bezalkoholowych. Zgodnie z opisanym zdarzeniem przyszłym, Spółka nie ma możliwości dostarczenia pracownikom wykonującym pracę w warunkach szczególnych gotowych posiłków zgodnych z normami określonymi dla celów profilaktycznych. jedyną możliwością wykonania przepisów w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy nakładających na pracodawcę obowiązek dostarczenia pracownikom posiłków profilaktycznych jest przekazanie im kuponów żywieniowych, uprawniających do zakupu posiłku oraz wybranych artykułów spożywczych. Jednocześnie, Spółka zobowiązana jest do wydawania posiłków, artykułów spożywczych lub napojów bezalkoholowych w wyniku ciążącego na Spółce obowiązku, wynikającego z przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy (art. 232 Kodeksu pracy) i tylko tego rodzaju pracownikom będą wydawane bony żywieniowe. Należy podkreślić, że z literalnego brzmienia art. 21 ust. 1 pkt 11b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w żaden sposób nie wynika, aby realizacja bonu żywieniowego musiała następować jedynie w punktach gastronomicznych lub restauracjach. Skoro ustawodawca nie wprowadził wyraźnego ograniczenia co do miejsca realizacji bonów żywieniowych należy uznać, iż jest to okoliczność prawnie irrelewantna. Realizacja bonów żywieniowych oraz przygotowanie posiłku z otrzymanych w wyniku realizacji bonu żywieniowego produktów, będzie odbywać się w czasie przerwy w pracy, w dniach wykonywania prac, uzasadniających ich wydawanie, a zatem w terminie, wynikającym z § 6 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów, wskazanego powyżej. Pracownicy zostaną zobowiązani zarządzeniem prezesa zarządu Spółki do realizacji bonów żywieniowych w ściśle określony sposób, tj. określone zostaną konkretne zestawy artykułów spożywczych, czy posiłków, których zakup i spożycie będzie zgodne z przepisami rozporządzenia z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie profilaktycznych posiłków i napojów. Spółka miałaby kontrolę nad rodzajem zakupionych przez pracowników posiłków i osoby przełożone, na podstawie przekazanych im dokumentów zakupu, każdorazowo odnotowywałyby, czy posiłek zakupiony przez pracownika spełnił wymagania dotyczące kalorycznościi zawartości makroskładników. Wobec możliwości kontroli następczej zakupionych posiłków/produktów żywnościowych, Jego zdaniem należy uznać, iż opisany sposób realizacji bonów spełniać będzie oddziaływanie profilaktyczne, a tym samym służyć będzie zakładanym celom regulacji, a w konsekwencji umożliwi korzystanie ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 11b ustawy o podatku dochodowych od osób fizycznych. Ad 3 Zdaniem Wnioskodawcy, w sytuacji, w której proces dokonywania zakupu produktów żywieniowych lub posiłków, na podstawie otrzymanego od pracodawcy bonu żywieniowego będzie każdorazowo kontrolowany przez przeszkolonego w zakresie posiłków regeneracyjnych przełożonego tak, aby zakupione przez pracowników posiłki spełniały wymagania, wynikające z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie profilaktycznych posiłków i napojów, a następnie spełnienie takich wymagań będzie odnotowywane w liście kontrolnej, prowadzonej przez przełożonego danego pracownika będzie korzystać ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11b ustawy o podatku dochodowych od osób fizycznych, a tym samym na Wnioskodawcy nie będą ciążyły obowiązki płatnika podatku dochodowego. W myśl przytoczonego przepisu ustawy, zwolniona od podatku dochodowego jest wartość otrzymanych przez pracownika od pracodawcy bonów, talonów, kuponów lub innych dowodów uprawniających do uzyskania na ich podstawie posiłków, artykułów spożywczych lub napojów bezalkoholowych, w przypadku gdy pracodawca, mimo ciążącego na nim obowiązku wynikającego z przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy, nie ma możliwości wydania pracownikom posiłków, artykułów spożywczych lub napojów bezalkoholowych. Zgodnie z opisanym zdarzeniem przyszłym, Spółka nie ma możliwości dostarczenia pracownikom wykonującym pracę w warunkach szczególnych gotowych posiłków zgodnych z normami określonymi dla celów profilaktycznych. jedyną możliwością wykonania przepisów w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy nakładających na pracodawcę obowiązek dostarczenia pracownikom posiłków profilaktycznych jest przekazanie im kuponów żywieniowych, uprawniających do zakupu posiłku oraz wybranych artykułów spożywczych. Jednocześnie, Spółka zobowiązana jest do wydawania posiłków, artykułów spożywczych lub napojów bezalkoholowych w wyniku ciążącego na Spółce obowiązku, wynikającego z przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy (art. 232 Kodeksu pracy) i tylko tego rodzaju pracownikom będą wydawane bony żywieniowe. Należy podkreślić, że z literalnego brzmienia art. 21 ust. 1 pkt 11b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w żaden sposób nie wynika, aby realizacja bonu żywieniowego musiała następować jedynie w punktach gastronomicznych lub restauracjach. Skoro ustawodawca nie wprowadził wyraźnego ograniczenia co do miejsca realizacji bonów żywieniowych należy uznać, iż jest to okoliczność prawnie irrelewantna. Realizacja bonów żywieniowych oraz przygotowanie posiłku z otrzymanych w wyniku realizacji bonu żywieniowego produktów, będzie odbywać się w czasie przerwy w pracy, w dniach wykonywania prac uzasadniających ich wydawanie, a zatem w terminie, wynikającym z § 6 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów, wskazanego powyżej. Dodatkowo, proces realizacji bonów żywieniowych będzie każdorazowo kontrolowany przez przełożonego, znającego dokładne wytyczne i normy, wynikające z rozporządzenia. Pracownik będzie mógł wykorzystać bon wyłącznie pod kontrolą swojego przełożonego, a zatem pod kontrolą pracodawcy. Pracodawca będzie miał możliwość każdorazowego zapewnienia, aby kupione w ramach bonu żywnościowego produkty żywieniowe oraz posiłki spełniały normy rozporządzenia w zakresie ich kaloryczności oraz zawartości makroskładników, zgodnej z tym rozporządzeniem. Dodatkowo, każde zakupy byłyby odnotowywane w liście kontrolnej, potwierdzającej zakupienie w ramach bonu posiłków, spełniających normy, określone w rozporządzeniu, a zatem spełniające wymagania w zakresie posiłków profilaktycznych. W takiej sytuacji Jego zdaniem należy uznać, iż byłyby spełnione wszelkie przesłanki, wynikające z art. 21 ust. 1 pkt 11b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wobec czego Wnioskodawca korzystałby ze zwolnienia od podatku dochodowego. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1426, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a, 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartym w cytowanej ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku. Katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych zawiera art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, źródło przychodów stanowi stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta. W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Wyjaśnić należy, że za przychody należy uznać każdą formę przysporzenia majątkowego – zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Dla celów podatkowych przez nieodpłatne świadczenie rozumie się te wszystkie zdarzenia prawne lub gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie w majątku podatnika mające konkretny wymiar finansowy. Przysporzenie to może polegać na zwiększeniu majątku (aktywów) bądź uniknięciu jego pomniejszenia (zaoszczędzenie wydatków). Zatem do przychodu należy zaliczyć każdy rodzaj świadczenia, które dana osoba (podatnik) otrzymuje kosztem majątku innej osoby. Takim świadczeniem jest m.in. wykonanie zobowiązania danej osoby przez inny podmiot. Z definicji pojęcia przychodu, jako świadczenia otrzymanego, czy też w niektórych przypadkach postawionego do dyspozycji, wnosić można również o momencie jego uzyskania. Określenie momentu uzyskania przychodu ma bardzo istotne znaczenie przede wszystkim z tego powodu, że podatek dochodowy od osób fizycznych rozliczany jest w danym czasie. Konieczne jest zatem określenie momentu uzyskania przychodu, by przyporządkować przychód do danego okresu rozliczeniowego – roku podatkowego, a w niektórych przypadkach również miesiąca (w przypadku zaliczkowego rozliczania podatku). W myśl art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Biorąc powyższe pod uwagę, do przychodów ze stosunku pracy zalicza się każde świadczenie, które pracownik otrzymał w związku z faktem pozostawania w stosunku pracy z pracodawcą. Należy zauważyć, że użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy. Jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w zakres działalności pracodawcy – wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych odbiorców – jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w zakres działalności pracodawcy (art. 12 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Natomiast wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych – ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b (art. 12 ust. 3 tej ustawy). Stosownie do art. 11 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania. Z kolei, zgodnie z treścią art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się: jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych odbiorców, jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu, jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku, w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia. Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika (art. 11 ust. 2b ww. ustawy). Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 11b ww. ustawy, wolne od podatku dochodowego są: wartość otrzymanych przez pracownika od pracodawcy bonów, talonów, kuponów lub innych dowodów uprawniających do uzyskania na ich podstawie posiłków, artykułów spożywczych lub napojów bezalkoholowych, w przypadku gdy pracodawca, mimo ciążącego na nim obowiązku wynikającego z przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy, nie ma możliwości wydania pracownikom posiłków, artykułów spożywczych lub napojów bezalkoholowych. W tym miejscu należy pokreślić, że korzystanie z każdej preferencji podatkowej, w tym zwolnienia od podatku, jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy spełnione są wszelkie przesłanki określone w przepisie stanowiącym podstawę prawną danej preferencji. Wszelkie zwolnienia podatkowe są bowiem odstępstwem od zasady powszechności opodatkowania, a przepisy dotyczące zwolnień podatkowych powinny być interpretowane ściśle, zgodnie przede wszystkim z ich wykładnią językową. Wykluczone jest w tym wypadku stosowanie wykładni rozszerzającej jak i zawężającej. W przedmiocie stosowania wszelkiego rodzaju ulg podatkowych trzeba mieć na względzie także art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483, z późn. zm.), zgodnie z którym każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy, co wynika z art. 217 Konstytucji. Tym samym, każdy wyjątek od zasady powszechności opodatkowania (w tym także ulga podatkowa) nie może być interpretowany dowolnie, ani uzupełniany w drodze interpretacji o treść, której nie zawiera. Ustawodawca w art. 232 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2020 r., poz. 1320, z późn. zm.), wskazał, że pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom zatrudnionym w warunkach szczególnie uciążliwych, nieodpłatnie, odpowiednie posiłki i napoje, jeżeli jest to niezbędne ze względów profilaktycznych. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje tych posiłków i napojów oraz wymagania, jakie powinny spełniać, a także przypadki i warunki ich wydawania. Rozporządzeniem tym jest rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie profilaktycznych posiłków i napojów (Dz. U. Nr 60, poz. 279, z późn. zm.). Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia, pracodawca zapewnia pracownikom zatrudnionym w warunkach szczególnie uciążliwych nieodpłatnie: posiłki wydawane ze względów profilaktycznych, zwane dalej „posiłkami”, w formie jednego dania gorącego, z zastrzeżeniem § 2 ust. 2, napoje, których rodzaj i temperatura powinny być dostosowane do warunków wykonywania pracy. Z kolei na podstawie § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia, posiłki powinny zawierać około 50-55% węglowodanów, 30-35% tłuszczów, 15% białek oraz posiadać wartość kaloryczną około 1 000 kcal. Zatem, jedynie posiłki, które wymagania te spełniają, mogą oddziaływać profilaktycznie, a tym samym służyć realizacji zakładanego celu regulacji. Stosownie do § 2 ust. 2 ww. rozporządzenia – w brzmieniu obowiązującym od dnia 9 lipca 2019 r. w związku ze zmianą tego przepisu dokonaną przez § 1 rozporządzenia z dnia 12 czerwca 2019 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie profilaktycznych posiłków i napojów (Dz. U. z 2019 r., poz. 1160) – pracodawca zapewnia pracownikowi możliwość spożycia posiłku w czasie pracy w inny sposób niż wydanie jednego dania gorącego, w szczególności przez przekazanie produktów umożliwiających przygotowanie posiłku we własnym zakresie lub bonów, talonów, kuponów oraz innych dowodów uprawniających do otrzymania na ich podstawie takich produktów lub posiłku, jeżeli ze względu na rodzaj wykonywanej przez pracownika pracy lub ze względów organizacyjnych nie ma możliwości wydawania pracownikowi posiłku w tej formie. Na podstawie § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia, pracodawca zapewnia posiłki pracownikom wykonującym prace: związane z wysiłkiem fizycznym, powodującym w ciągu zmiany roboczej efektywny wydatek energetyczny organizmu powyżej 2 000 kcal (8 375 kJ) u mężczyzn i powyżej 1 100 kcal (4 605 kJ) u kobiet, związane z wysiłkiem fizycznym, powodującym w ciągu zmiany roboczej efektywny wydatek energetyczny organizmu powyżej 1 500 kcal (6 280 kJ) u mężczyzn i powyżej 1 000 kcal (4 187 kJ) u kobiet, wykonywane w pomieszczeniach zamkniętych, w których ze względów technologicznych utrzymuje się stale temperatura poniżej 10°C lub wskaźnik obciążenia termicznego (WBGT) wynosi powyżej 25°C, związane z wysiłkiem fizycznym, powodującym w ciągu zmiany roboczej efektywny wydatek energetyczny organizmu powyżej 1 500 kcal (6 280 kJ) u mężczyzn i powyżej 1 000 kcal (4 187 kJ) u kobiet, wykonywane na otwartej przestrzeni w okresie zimowym; za okres zimowy uważa się okres od dnia 1 listopada do dnia 31 marca, pod ziemią. Stanowiska pracy, na których zatrudnieni pracownicy powinni otrzymywać posiłki i napoje, oraz szczegółowe zasady ich wydawania, a także warunki uzasadniające zapewnienie posiłków w sposób, o którym mowa w § 2 ust. 2, ustala pracodawca w porozumieniu z zakładowymi organizacjami związkowymi, a jeżeli u danego pracodawcy nie działa zakładowa organizacja związkowa – pracodawca po uzyskaniu opinii przedstawicieli pracowników (§ 5 ww. rozporządzenia). Ponadto, przepisy ww. rozporządzenia w § 6 ust. 1 określają aspekt czasowy wykonania obowiązku zapewnienia posiłków i napojów, z którego wynika, że posiłki i napoje wydawane są pracownikom w dniach wykonywania prac uzasadniających ich wydawanie. Biorąc zatem pod uwagę, że zasadniczą przesłanką obowiązku zapewnienia posiłków i napojów jest zatrudnienie pracownika w warunkach szczególnie uciążliwych, przez dni wykonywania prac uzasadniających ich wydawanie należy rozumieć dni, w których pracownicy ci wykonują pracę w szczególnie uciążliwych warunkach (w rozumieniu § 3 i § 4 tego rozporządzenia). Dalsze przepisy § 6 rozporządzenia w sprawie profilaktycznych posiłków i napojów ustanawiają szczegółowe zasady dotyczące osobno pory wydawania posiłków (§ 6 ust. 2) oraz pory dostępu do napojów profilaktycznych (§ 6 ust. 3). Posiłki powinny być wydawane w czasie regulaminowych przerw w pracy, w zasadzie po 3-4 godzinach pracy. Zgodnie z art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy – wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej. Płatnicy, o których mowa w art. 31 i art. 33-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a (art. 38 ust. 1 ww. ustawy). Z przedstawionego we wniosku opisu wynika, że Spółka zobowiązana jest zapewnić zatrudnionym pracownikom, wykonującym prace, związane z wysiłkiem fizycznym, odpowiednie posiłki profilaktyczne zgodnie z art. 232 ustawy Kodeks pracy oraz zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie profilaktycznych posiłków i napojów. Z przyczyn organizacyjnych Spółka nie ma możliwości wydawania takich posiłków, nie posiada własnej stołówki oraz nie ma możliwości jej utworzenia. Spółka nie dysponuje odpowiednimi pomieszczeniami socjalnymi na budowach, które umożliwiałyby przygotowanie przez pracowników posiłków. Do tej pory posiłki były wydawane przez Spółkę w ramach umowy z zakładem gastronomicznym, dostarczającym pełnowartościowe posiłki regeneracyjne, zgodne z wyżej wymienionym rozporządzeniem Rady Ministrów i były dostarczane pracownikom uprawnionym bezpośrednio na teren budowy. Dodatkowo, specyfika pracy w branży budowlanej powoduje, iż praca wykonywana przez pracowników fizycznych, zatrudnionych przez Wnioskodawcę wymaga realizacji robót budowlanych w terenie, poza siedzibą Wnioskodawcy. Zakres działalności Spółki zmusza do tego by pracownicy wykonywali pracę w miejscach oddalonych od siedziby Spółki na terenie całego województwa … (w zależności od tego w jakim miejscu realizowane są roboty budowlane do których wykonania oddelegowano konkretnego pracownika). W ramach czynionych zmian w organizacji Spółki, Spółka zamierza zakupić dla uprawnionych pracowników bony (kupony) żywieniowe, upoważniające pracowników do zakupu gotowych posiłków (w tym posiłków ciepłych) i artykułów spożywczych, z których pracownik będzie mógł przygotować posiłek. Bony żywieniowe będą mogły być zrealizowane podczas przerwy w pracy w określonych w ramach bonu barach/lokalach gastronomicznych oraz w wyznaczonych sklepach spożywczych. Bony żywieniowe nie będą upoważniać do zakupu takich produktów jak np. artykuły przemysłowe i budowlane, alkohol, paliwo, papierosy, odzież, obuwie itp., kuponów nie będzie też można wymieniać na gotówkę, ani otrzymać z nich reszty. Spółka rozważa następujące możliwości w zakresie realizacji bonów żywieniowych: samodzielny zakup produktów przez pracowników, po otrzymaniu przez pracowników wskazówek na temat zgodnej z rozporządzeniem Rady Ministrów wymaganej kaloryczności oraz ilości makroskładników (50-55% węglowodanów, 30-35% tłuszczów i 15% białek), z których musi składać się żywność zakupiona przez pracownika na podstawie przekazanego przez pracodawcę bonu żywieniowego albo wydanie przez prezesa Zarządu zarządzenia, zobowiązującego uprawnionych pracowników do realizacji otrzymanych bonów żywieniowych zgodnie z wytycznymi, wynikającymi z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie profilaktycznych posiłków i napojów, w którym zawarta byłaby lista możliwych do zakupienia zestawów artykułów spożywczych, które łącznie spełniałyby wymogi kaloryczności oraz ilości makroskładników (50-55% węglowodanów, 30-35% tłuszczów i 15% białek). Pracownicy realizowaliby samodzielnie bony żywieniowe z obowiązkiem zachowania paragonu, czy innego dokumentu zakupu, który musieliby przekazywać przełożonemu (np. brygadzista, majster, czy kierownik budowy). Ten, sprawdzałby, czy łącznie zakupione artykuły spożywcze spełniają normy, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie profilaktycznych posiłków i napojów. Przełożony wpisywałby do przygotowanej listy kontrolnej imię i nazwisko pracownika a w kolumnach dotyczących ilości odpowiednich mikroskładników odnotowywałby, czy zakupiony posiłek spełnia, określone przepisami wymogi. Przełożony, który miałby kontrolować kupowane artykuły spożywcze/posiłki zostałby do tego zadania stosownie przygotowany i przeszkolony. Dokonywanie zakupów produktów żywieniowych/posiłków pod nadzorem przełożonego (np. brygadzista, majster, czy kierownik budowy), który będzie obecny przy realizacji bonów żywieniowych i będzie mógł sprawować pieczę nad tym by rodzaj i ilość zakupionych produktów spożywczych/posiłków była zgodna z wytycznymi, wynikającymi z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie profilaktycznych posiłków i napojów. Dodatkowo, każdy zakup byłyby odnotowywany w liście kontrolnej dla wszystkich uprawnionych pracowników, potwierdzającej nabycie w ramach bonu posiłków, spełniających normy, określone w rozporządzeniu, a zatem spełniające wymagania w zakresie posiłków profilaktycznych. przełożony, który miałby kontrolować kupowane artykuły spożywcze/posiłki zostałby do tego zadania stosownie przygotowany i przeszkolony. Przystępując do oceny skutków podatkowych związanych z przyznawaniem przez Wnioskodawcę uprawnionym pracownikom bonów żywnościowych na posiłki profilaktyczne oraz napoje bezalkohlowe zauważyć należy, że ustawodawca w art. 21 ust. 1 pkt 11b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wprost wskazuje, że wartość otrzymanych przez pracownika od pracodawcy bonów, talonów, kuponów lub innych dowodów uprawniających do uzyskania na ich podstawie posiłków, artykułów spożywczych lub napojów bezalkoholowych, w przypadku gdy pracodawca, mimo ciążącego na nim obowiązku wynikającego z przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy, nie ma możliwości wydania pracownikom posiłków, artykułów spożywczych lub napojów bezalkoholowych – objęta jest zwolnieniem przedmiotowym. Z analizowanej sprawy wynika, że na Wnioskodawcy ciąży obowiązek – wynikający z przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy – zapewnienia pracownikom zatrudnionym w warunkach szczególnie uciążliwych, nieodpłatnie, profilaktycznych posiłków. Jednakże ze względów organizacyjnych Wnioskodawca nie dysponuje odpowiednim zapleczem i nie ma możliwości ich wydawania w sposób stały we własnym zakresie. Wobec tego, przekazuje uprawnionym pracownikom bony żywnościowe na posiłki profilaktyczne. W tym celu Wnioskodawca stworzył transparentne, pisemne zasady korzystania z bonów przez pracowników, z którymi każdy pracownik zobowiązany jest się zapoznać i je przestrzegać. Bonów tych nie można wymienić na inne produkty (w szczególności wyroby tytoniowe i napoje alkoholowe oraz artykuły niespożywcze) oraz nie ma możliwości ich wymiany na świadczenie pieniężne. Z bonu może skorzystać jedynie osoba uprawniona do posiłku – nie jest dopuszczalne przekazanie bonu innemu pracownikowi. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że w opisanych sytuacjach: finansowanie pracownikom posiłków profilaktycznych w formie bonów żywieniowych nie będzie korzystać ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czyli w przypadku, gdy pracownik będzie samodzielnie realizować bon żywieniowy i w ramach bonu otrzymywać będzie produkty żywieniowe lub posiłki, po otrzymaniu od pracodawcy zaleceń na temat ich wymagalnej kaloryczności oraz ilości makroskładników, z których musi składać się zakupiona poprzez bon żywność, a pracodawca nie będzie kontrolować procesu zakupów. W związku z tym na Wnioskodawcy, jako płatniku, będą ciążyły obowiązki do obliczania, pobierania i odprowadzania w ciągu roku zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z powyższego tytułu na podstawie art. 31 i art. 38 ust. 1 tej ustawy, finansowanie pracownikom posiłków profilaktycznych w formie bonów żywieniowych będzie korzystać ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdy Prezes Zarządu wyda zarządzenie, zobowiązujące uprawnionych pracowników do realizacji otrzymanych bonów żywieniowych zgodnie z wytycznymi, wynikającymi z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie profilaktycznych posiłków i napojów, w którym zawarta byłaby lista możliwych do zakupienia zestawów artykułów spożywczych, które łącznie spełniałyby wymogi kaloryczności oraz ilości mikroskładników (50-55% węglowodanów, 30-35% tłuszczów i 15% białek). Pracownicy realizowaliby samodzielnie bony żywieniowe z obowiązkiem zachowania paragonu, czy innego dokumentu zakupu, który musieliby przekazywać przełożonemu (np. brygadzista, majster, czy kierownik budowy), ten sprawdzałby, czy łącznie zakupione artykuły spożywcze/posiłki spełniają normy, o których mowa w ww. rozporządzeniu. Przełożony wpisywałby do przygotowanej listy kontrolnej imię i nazwisko pracownika a w kolumnach dotyczących ilości odpowiednich mikroskładników odnotowywałby, czy zakupiony posiłek spełnia, określone przepisami wymogi. Przełożony, który miałby kontrolować kupowane artykuły spożywcze/posiłki zostałby do tego zadania stosownie przygotowany i przeszkolony. W związku z tym na Wnioskodawcy, jako płatniku, nie będą ciążyły obowiązki do obliczania, pobierania i odprowadzania w ciągu roku zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z powyższego tytułu na podstawie art. 31 i art. 38 ust. 1 tej ustawy, finansowanie pracownikom posiłków profilaktycznych w formie bonów żywieniowych będzie korzystać ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w sytuacji dokonywania zakupów produktów żywieniowych/posiłków odbywałoby się pod nadzorem przełożonego (np. brygadzista, majster, czy kierownik budowy), który będzie obecny przy realizacji bonów żywieniowych i będzie mógł trzymać pieczę nad tym by rodzaj i ilość zakupionych produktów spożywczych/posiłków była zgodna z wytycznymi, wynikającymi z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie profilaktycznych posiłków i napojów. Dodatkowo, każdy zakup byłyby odnotowywany w liście kontrolnej dla wszystkich uprawnionych pracowników, potwierdzającej nabycie w ramach bonu posiłków, spełniających normy, określone w rozporządzeniu, a zatem spełniające wymagania w zakresie posiłków profilaktycznych. Przełożony, który miałby kontrolować kupowane artykuły spożywcze/posiłki zostałby do tego zadania stosownie przygotowany i przeszkolony. W związku z tym na Wnioskodawcy, jako płatniku, nie będą ciążyły obowiązki do obliczania, pobierania i odprowadzania w ciągu roku zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z powyższego tytułu na podstawie art. 31 i art. 38 ust. 1 tej ustawy. Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny będzie zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. Końcowo należy wskazać, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretację opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe jest zgodne ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. Pełna weryfikacja prawidłowości stanowiska Wnioskodawcy może być dokonana jedynie w toku ewentualnego postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub postępowania kontrolnego organu kontroli celno-skarbowej, będącego poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej, do której zastosowanie mają przepisy określone w art. 14h (w zamkniętym katalogu) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325). Zgodnie z art. 14na § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: z zastosowaniem art. 119a; w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 ustawy Ordynacja podatkowa). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 2193, z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w … pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.